In de Oude Zaal van de Melkweg trad gisteren Jonathan Richman op. Vriend T. had mij er naartoe genomen. Hij had gezegd: ‘Dertig jaar geleden heeft Richman een briljante plaat gemaakt, maar misschien is ie nu helemaal kut.’ Een aanbeveling waarvoor ik naar Amsterdam reis. Want van briljant naar kut is een mooie levensloop. Ik hoop dat ik op korte termijn ook briljant word. (Het concert was kort maar prachtig. Richman speelde en zong met extatische energie. En hij danste als een kind.)
Geschreven door Ernest op: vrijdag 28 September 2007 - 09:00:52
Geil
Het literaire podium Nur Literatur gaat zijn zevende seizoen in. Het concept van Nur Literatur is: letteren en niets dan letteren. Dat wil zeggen: geen dj’s, vj’s, stuntmannen, degenslikkers en rappers begeleid door didgeridoospelers die de avond opleuken. Alleen schrijvers. Maar wel steeds op een andere locatie in Rotterdam. Gisteren had ik een afspraak op het Scheepvaart Transport College (zie foto) en bezichtigde ik de Lloydzaal. Die was rood, groot en geil. Maar ook heel duur.
Geschreven door Ernest op: donderdag 27 September 2007 - 11:22:20
Verlangen
Omdat ik een column heb in Erasmus Magazine bezoek ik op regelmatige basis plekken waar studenten zijn. Dit om inspiratie op te doen, of zoiets. Eerder dit jaar was ik op een Eurekafeest (de muziek was slecht, de mensen stonken, de toiletten waren verbazingwekkend schoon) en in de gebedsruimte van de Erasmus Universiteit Rotterdam (geen muziek, geen mensen, geen toiletten). Vanochtend ging ik op goed geluk naar een college. Het bleek een college Inleiding Strafrecht & Criminologie te zijn. Ik ben een nostalgisch mens, maar ik voelde geen heimwee in de aula van de EUR. Geen heimwee naar het studentenleven. Wat ik wel voelde: verlangen naar espresso, espresso, espresso.
Geschreven door Ernest op: woensdag 26 September 2007 - 11:34:05
Neuken
Vandaag heb ik een gesprek met een opdrachtgever. Ik heb namelijk werk in opdracht geschreven. De opdracht was vrij, er mocht alleen niet worden geneukt. Er wordt geneukt in de opdracht, niet één keer, bijna op elke pagina. Ik trek me niet veel aan van opdrachtgevers. En: waarom zou er niet mogen worden geneukt? Neuken is lekker, neuken is fijn. Ook in een verhaal. Mocht de opdrachtgever mij vandaag voor viespeuk of erger uitmaken, dan zal ik hem de ‘Tien geboden voor de zakenman die een kunstenaar in dienst neemt’ van Kurt Tucholsky voordragen. Gebod nummer één, vier en tien luiden: ‘Laat hem met rust.’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 25 September 2007 - 08:23:46
Vroeg
Het is een vroege herfst voor de vijgenboom die ik uit Italië heb meegnomen. De boom, of zeg maar gerust: het boompje, ziet er niet uit alsof hij de winter door gaat komen. Maar dat geldt voor sommige schrijvers ook. En toch zijn ze er elk jaar weer in de lente. Een enkeling zelfs met een bundel verhalen of een roman. Van mijn boom kan geen boek worden gemaakt, misschien met een beetje sprokkelen een pagina met een gedicht erop, maar ik zou veeleer gelukkig worden van een vijg. Laat ik geduld hebben, geduld is de brandstof van een schrijver.
Geschreven door Ernest op: maandag 24 September 2007 - 12:03:54
Pauze
Gisteren werd tijdens de (internationale) keuze van de Rotterdamse schouwburg een verkorte versie gespeeld van No Dice. De voorstelling duurt normaal elf uur, in Rotterdam duurde hij vier uur. De teksten van de voorstelling zijn voortgekomen uit telefoongesprekken die de acteurs hadden met hun familie, vrienden en collega’s. Ik heb No Dice 97 minuten volgehouden, toen was het pauze én de hoogste tijd om weg te gaan. Diep in de nacht kwam ik tot de volgende drie conclusies: ik houd niet van telefoneren, ik houd niet van Amerikanen, ik houd van pauzes.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 21 September 2007 - 13:42:56
Eko
In Prinzessinnenbad, de film die ik vorige week in Berlijn zag, zegt een van de vijftienjarige meisjes dat ze later geen kinderen wil maar wel een baan. Wat voor een baan, daar kan ze niet opkomen. Over een ander toekomstbeeld is ze wel heel zeker: ‘Ik zal nooit Eko-voedsel kopen!’ Ik wil ook geen kinderen, maar aan Eko-voedsel wil ik wel. Op de foto: biologische aardappelen (in de pan), dito bonen (wie die niet herkent, mag mij mailen) en Hollandse biologische entrecotes (hongerige lezers zijn altijd welkom).
Geschreven door Ernest op: donderdag 20 September 2007 - 08:57:41
Hoer
De meeste schrijvers hebben bijbaantjes. Schrijver Rashid Novaire nam mij gisteren mee naar de hoeren. Naast een voortreffelijk schrijver is hij namelijk stadsgids. Het was een interessante rondleiding. Temeer omdat een klein Aziatisch vrouwtje alles vroeg wat ik niet durfde te vragen. Het leek er op een bepaald moment zelfs op of het vrouwtje geïnteresseerd was in de baan van prostituee. Ze wilde wel heel veel weten over de financiële voorwaarden. Toen ik even later de financiële voorwaarden van een schrijver opnoemde, keek de vrouw mij verbijsterd aan. En ze zei het ook: ‘Je kunt beter een hoer zijn.’
Geschreven door Ernest op: woensdag 19 September 2007 - 08:10:27
Titelloos
Een aantal maanden geleden vatte ik het plan om een novelle te schrijven over een hoogbejaarde man uit Bolzano die de trein neemt naar Lecce om zijn vroegere geliefde terug te zien. (De treinreis duurt dertien uur en vier minuten, de man is gepensioneerd appelplukker, de vrouw was de eerste vrouw in bikini). Vandaag is de novelle af. Een titel ontbreekt alleen nog. Overigens is de novelle anders geworden dan ik in gedachte had, bijna een half jaar geleden. Ik wilde een vertelling schrijven geïnspireerd op een grafmonument dat ik op het kerkhof van Lecce had gezien. Met dichterlijke vrijheid zou ik het sterfjaar van Lucia een jaar vervroegen, zodat ze acht dagen na de dood van haar man zou zijn gestorven. Acht dagen zou dan ook de titel van de novelle zijn. De voormalige appelplukker en eerste-bikini-drager gaan echter niet dood. Ik kon het niet, en nu zit ik zonder titel.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 18 September 2007 - 08:10:17
Naakt
Zondag zag ik de voorstelling Portrait Series die onderdeel uitmaakt van De (internationale) keuze van de Rotterdamse Schouwburg. Professionele en niet-professionele dansers vertelden over hun leven, hun liefdes, hun tics. Het portret van performance kunstenares Herma Auguste Wittstock sprong er voor mij bovenuit. Ze vertelde niet alleen over zichzelf, ze toonde zich ook helemaal. Maar dat doet ze vaker, want ze doet haar performances het liefst naakt. Het was even schrikken zondag, maar ik ben om, ik ben fan van Herma.
Geschreven door Ernest op: maandag 17 September 2007 - 08:27:13
Terug
Vandaag reis ik weer naar Rotterdam. De novelle is op een haar na af. Gisteren had ik in de avond de laatste hand kunnen leggen, maar ik besloot te gaan dansen op de muziek van het duo Justice dat een live set gaf in Maria am Ufer. De bibliotheek, het gebouw in steigers op de foto, waar ik afgelopen dagen heb geschreven ging toch om 21u30 dicht. Historisch detail: op het midden van het plein hebben nationaal-socialistische studenten op 10 mei 1933 de boeken van honderden schrijvers, filosofen en wetenschappers verbrand. ‘Das war ein Vorspiel nu dort,’ schreef Heinrich Heine. ‘Wo man Bücher verbrennt, verbrennt man am Ende auch Menschen.’
Geschreven door Ernest op: vrijdag 14 September 2007 - 10:42:59
Toegift
Josh Ritter speelde gisteren in Festsaal Kreuzberg. Op sommige dagen worden er mensen getrouwd, op andere dagen worden er concerten georganiseerd. En de buren zijn een Turks Cultuurhuis. Het concert was prachtig, maar het toegift nog mooier. Of eigenlijk: het tweede toegift. Toen de helft van het publiek al naar huis was. Ik stond aan de bar en dronk een Beck. Als ik niet zo’n dorst had gehad, zat ik misschien ook al in de metro. Josh Ritter stapte twintig minuten na het concert nog een keer op het podium. Hij zei: ‘Ik hoorde jullie niet roepen. Ik zat al in mijn pyjama.’
Geschreven door Ernest op: donderdag 13 September 2007 - 09:12:45
Hond
Omdat het gisteren 11 september was, waren de veiligheidsmaatregelen bij het Jüdisches Museum (architect Daniel Libeskind) aangescherpt. Een man in uniform snuffelde als een hond aan struiken. De man maakte op mij een verdachtere indruk dan iemand met baard en afstandsbediening zou maken. Ik probeerde een foto te maken, wat niet lukte omdat de man in uniform wegrende. Een andere agent liep ook snel uit beeld. Hij was te laat. Maar hij snuffelde niet als een hond aan struiken.
Geschreven door Ernest op: woensdag 12 September 2007 - 09:28:59
15
Lantaren/Venster is een van de mooiste en intiemste filmhuizen van Nederland. Voor leken: het staat in Rotterdam, aan de Gouvernestraat. Binnenkort gaat L/V echter verhuizen, naar de moderne wijk De Kop van Zuid. Hoe het nieuwe filmhuis eruit zal gaan zien, weet ik niet. Maar zeker is dat de ‘huiskamer’ zal verdwijnen, een zaaltje waar je met hooguit zeventig mensen naar een film kan kijken.
Gisteren zat ik in zaal 4 van het Hackesche Hoefe Filmtheater en zag ik Prinzessinnenbad met circa twintig andere bezoekers. De film gaat over drie meisjes van 15 die volwassen worden, of eigenlijk al volwassen zijn. In hun eigen woorden: ‘We hebben geen jeugd gehad. We hebben met poppen gespeeld tot negen jaar... Nee dat is overdreven. Tot acht, of zeven misschien. Maak er anders maar zes van. En toen praatten we al over pijpen en neuken.’ Een van de moeders: ‘Ze mag alles: behalve heroïne en zwanger worden.’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 11 September 2007 - 10:02:42
Naar Berlijn
Vanochtend op Rotterdam CS de trein genomen naar Berlijn. Ik moet een novelle afronden, en waar kan dat beter dan in de anonimiteit van een wereldstad? In de trein zal ik ook werken, dat wil zeggen vanaf Amersfoort. Nu geef ik mijn ogen nog de kost aan jonge meisjes die in Utrecht hun eerste college zullen volgen. Maar in trein 143 naar Berlin Hbf zal ik in rijtuig 5, op zitplaats 66, schrijven en niets dan schrijven.
Geschreven door Ernest op: maandag 10 September 2007 - 11:53:01
Alibi
Gisteren kwam ik W. tegen in een lunchroom. W. werkt bij Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam, en heeft meegeholpen een kunstwerk te stelen toen ik writer in residence was in het museum. Het was geen echte diefstal, maar een geënsceneerde. De kreeftentelefoon werd door W. heel voorzichtig én met witte handschoenen op mijn bureau gezet. Ik was een beetje teleurgesteld in de geënsceneerde diefstal. In de lunchroom vertelde W. mij: ‘Over twee weken wordt de kreeftentelefoon verplaatst.’ Daarna liet hij een stilte vallen.
Gisteren heb ik meteen een bivakmuts gekocht. Vandaag hoop ik mooie lederen handschoenen te kunnen vinden. Ik ben ook nog op zoek naar iemand die mij een waterdicht alibi kan verschaffen. Het gaat dus om donderdag 20 september, van 11 tot 17 uur. Liefst een zakelijke afspraak, maar privé mag ook. (Ik houd erg van kamer 208 in Hotel New York.)
Geschreven door Ernest op: vrijdag 7 September 2007 - 08:56:25
Schoenen
Zaterdag zal ik met Wilfried de Jong voordragen op het festival De Wereld van Witte de With in Rotterdam. We zullen over onze helden vertellen, en misschien nog meer over espresso en borsten. Het zal van vele verschillende factoren afhankelijk zijn, maar waarschijnlijk nog het meest van het weer. Vorige week donderdag stond Wilfried op Gooi een tomaat naar een schrijver & een roos naar de zangeres. Toen begon hij zijn voordracht met: ‘Ik ben niet te raken.’ Een zin die hij nooit had uitgesproken als hij niet de schoenen van de kok had aangetrokken. Zaterdag is Wilfried de Jong overigens gewoon in pak en met Italiaanse schoenen te zien. U kunt uw tomaten gewoon opeten.
Geschreven door Ernest op: donderdag 6 September 2007 - 08:59:38
Notice
Uit de Richmond Collection van Cole & Son, manufacturers of hand printed wallpapers since 1875, had ik het Humming Birds behang besteld. Drie rollen, waarvan de prijs gelijk staat aan een degelijk espressoapparaat. Geld heb ik niet, dus daar maak ik me geen zorgen over. Het behangen zelf was wel iets waar ik me zorgen over maakte. Om de 53,3 centimeter wordt het patroon herhaald en – zegt het ‘Notice to paperhangers’ –: ‘This wallpaper is the work of craftsmen and as such is worthy of the maximum amount of care and attention by a skilled paperhanger.’
Uiteindelijk is alles goed gekomen. Het werd geen bloedbad voor de hummingbirds, het behang is de volgende ochtend niet van de muur gekomen. Alleen mijn haar staat onbuigbaar overeind.
Geschreven door Ernest op: woensdag 5 September 2007 - 08:50:15
Zwerver
Ik heb ooit mogen optreden voor een publiek dat uit drie personen bestond: de boekverkoper, de buurvrouw en de uitgever. Gisteren las schrijfster Jowi Schmitz voor nog minder mensen voor. Om precies te zijn: één iemand. Een zwerver. Hij snurkte licht, maar dat was nauwelijks te horen omdat het toch rumoerig was in de Westergasfabriek. Op de achtergrond van de foto is overigens een rij te zien. Niet voor het toilet, maar voor een thrillerauteur.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 4 September 2007 - 09:36:34
Manuscripta
Zondag 2 en maandag 3 september presenteer ik het Terracotta-podium op Manuscripta, de feestelijke opening van het boekenseizoen. Feestelijk vond ik het gisteren niet in de Westergasfabriek in Amsterdam. Maar misschien weet ik niet meer wat ‘feestelijk’ is. (Op de foto uitgever Wouter van Oorschot die een verhaal van Tsjechov voorleest. Ik moest hem halverwege zijn voordracht van het podium halen omdat de organisatie het te lang vond duren. Maar Van Oorschot liet zich niet door mij wegsturen. Geen haar op zijn hoofd die daaraan dacht, en dat zijn er nog best veel.)
Geschreven door Ernest op: maandag 3 September 2007 - 07:56:09
