In het Ramsden Park, waar ik wel eens een boek lees in de zon, werd een honkbalwedstrijd gespeeld. Ik las in What Is the What van Dave Eggers, maar kon mezelf er niet van weerhouden om zo nu en dan naar de honkbalwedstrijd te kijken. Het waren schoolkinderen die tegen elkaar speelden. Ze schreeuwden, klapten en omhelsden elkaar. Ooit was ik ook een schoolkind en speelde ik voetbal op een betonnen plein in Rotterdam. Nu ben ik eenzaam en lig ik in het gras en denk ik aan vervlogen dagen. Het is niet anders.
Geschreven door Ernest op: donderdag 31 Mei 2007 - 13:49:33
Model
Terwijl mijn moeder in een winkel moeilijkheden maakte, sprak een man mij aan met de woorden: ‘Have you ever thought about being a model?’ Ik keek de man geïrriteerd aan. Ik wilde rust. Mijn moeder was niet voor niets in een winkel en ik erbuiten. Blijkbaar zag de man mijn irritatie aan voor wantrouwen, want hij liet me een pasje zien waarop stond dat hij een senior scout was voor een modellenbureau. Uiteindelijk zei ik: ‘I do not consider myself as a model.’ De bejaarde dame die naast mij zat, riep met snerpende stem: ‘But I do!’ Maar de senior scout was al weggelopen.
Thuis achter de computer, tijdens het schrijven aan een novelle die mij op spaarzame momenten ontroert, kreeg ik opeens spijt van mijn uitlating eerder op de dag. Ik zag mijn handen over het toetsenbord gaan, ik zag mijn vingers bewegen, mijn knokkels buigen, mijn nagels glanzen – en ik dacht: ik beschouw mijn handen als zeer goede modellen. Dus, zodoende, daarom: mocht er ooit een senior scout op deze site stuiten. Ik ben uw handenmodel. Cynische senior scouts die betwijfelen of ik ook een rechterhand heb, wil ik met alle liefde een foto van dit model opsturen. Ik heb een hele serie. Met espressokopje, met vulpen, met wc-borstel.
Geschreven door Ernest op: woensdag 30 Mei 2007 - 14:09:50
The screen door slams
Ik ben geen lopende jukebox. Wel een zittende autist. Ik kan dagen achtereen naar hetzelfde nummer luisteren. Afgelopen dagen heb ik tijdens het schrijven non-stop geluisterd naar Thunder Road, in de versie van Tortoise en Bonnie ‘Prince’ Billy zoals die staat op het coveralbum The Brave and the Bold. Ik had het nummer al in de originele uitvoering en in een lange live-uitvoering van Rain King waarin de zanger van de Counting Crows de teksten van Thunder Road zingt.
Omdat ik geen lopende jukebox ben en altijd achter loop: wie kent er nog meer versies van Thunder Road? En voor de echte liefhebbers: wie voelt er iets voor een Thunder Road avond bij mij thuis, waarop we alle versies op repeat-all afspelen? Ik zorg uiteraard voor versnaperingen.
(mijn e-mailadres is te vinden op de contactpagina van deze site)
Geschreven door Ernest op: dinsdag 29 Mei 2007 - 13:51:40
Liefde zonder kusjes
De laatste film die ik met mijn vader in de bioscoop had gezien, was Beverly Hills Cop III. Dat was in 1994, in Cinerama, in Rotterdam. Dertien jaar waren we niet samen naar de film gegaan. Of dat met Beverly Hills Cop III te maken had of met iets anders, weet ik niet. Waarschijnlijk met allebei.
Afgelopen weekend zagen we dan eindelijk weer een film in de bioscoop. Of eigenlijk: achttien films. (We hadden wat in te halen). Paris, je t’aime bestaat uit achttien korte films over liefde in Parijs. En als ik er één moet uitlichten, dan de liefde tussen twee pantomime spelers. Een liefde zonder woorden, zonder omhelzingen, zonder kusjes. Maar poëtischere liefde heb ik lang niet gelezen, gezien of geproefd.
Geschreven door Ernest op: maandag 28 Mei 2007 - 14:53:30
In plaats van ramen
Ik schrijf nu al ongeveer twee jaar in verschillende bibliotheken, maar de bibliotheek van het Rosedale-appartementencomplex is de eerste bibliotheek zonder ramen. In plaats van uitzicht op een bouwput (bibliotheek van het NAi in Rotterdam), een binnenplaats (bibliotheek van de Eurac in Bolzano) of een grasveldje (de Meyer Library van Stanford University), heb ik nu uitzicht op boekenkasten. En na een week werken kan ik niet anders dan tot deze conclusie komen: boeken zijn beter dan ramen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 25 Mei 2007 - 14:16:16
Walnotenhout
Mijn ouders hadden besloten dat er een nieuwe houten vloer in hun appartement moest komen. Maar omdat mijn vader ooit met een auto thuis is gekomen zonder automatische deurvergrendeling, zonder elektrische ramen, zonder airbags en dat allemaal in 2001 vroeg mijn moeder of ik mee wilde gaan. Misschien was ze bang dat mijn vader een houten vloer zou kiezen zonder nerven, zonder afwerklaag, zonder isolatie. Een soort karton dus. Uiteindelijk zijn we met lege handen thuis gekomen omdat de walnotenhouten vloer, die bij mij in de smaak viel, veel te duur was. Mijn moeder is Indiase. En Indiërs redeneren zo: ‘Voor dat bedrag kun je het strand van Chowpatty kopen.’
Geschreven door Ernest op: donderdag 24 Mei 2007 - 14:55:15
Kiezen
Op 31 maart speelde Bright Eyes in de Melkweg in Amsterdam, maar die avond was er ook een aflevering van Nur Literatur. Gisteren was Bright Eyes in Toronto, maar de schrijver van Fight Club, Chuck Palahniuk, was er ook. Hij zou worden geïnterviewd naar aanleiding van zijn nieuwe roman Rant. Een moeilijke keuze. Maar ditmaal koos ik voor de muziek. Ik ging naar Bright Eyes. O, god van de Literatuur. Verdoem mij niet, wees genadig, vergeef me.
Geschreven door Ernest op: woensdag 23 Mei 2007 - 13:52:28
The Root of All Evil
In de jongste bioscoop van Toronto, het Brunswick Theatre, werd de documentaire The God Delusion van Richard Dawkins vertoond. Het is de documentaire naar het gelijknamige boek. Maar dan wel een extreme boekverfilming, daarom ook de tweede naam van de film: Root of All Evil?. Dawkins gaat in gesprek met Evangelisten, Joden en Moslims, maar het zijn allemaal fundamentalisten die hij voor de camera haalt. Het probleem is dat Dawkins ook een fundamentalist is, zij het een fundamentalistische atheïst. Zet twee verschillende fundamentalisten bij elkaar en een gesprek zul je nooit hebben. Het levert grappige scènes op en een onderhoudende film, maar je vraagt je wel af: hoeveel zin heeft deze documentaire? Wie wil Dawkins overtuigen? De ongelovigen zijn al overtuigd, de fundamentalisten zijn niet te overtuigen. Dat is wat Root of All Evil? in ieder geval bewijst. Maar misschien ben ik naïef. In de discussie na afloop van de film stond een jongen op en hij pleitte voor een wereldwijde atheïstische beweging met een goede leider. Deze beweging zou de strijd moeten aangaan tegen alle gelovigen. Ik vroeg me af of de jongen de film niet begrepen had of er juist door beïnvloed was. En: hoe lang zal het nog duren voordat atheïsme ook tot kwaad zal leiden?
Geschreven door Ernest op: dinsdag 22 Mei 2007 - 16:45:49
You held me like a lover
Damien Rice trad op in de Massey Hall in Toronto. Het concert was uitverkocht, maar voor de deur waren nog enkele kaartjes te koop voor het drievoudige van de normale prijs. Je hebt ze overal, de mannen met veel te dure kaartjes. In Bombay doen ze zaken met rijke mensen die niet in de rij willen staan van de bioscoop, in Toronto doen ze zaken met mensen die wel in de rij willen staan maar daar te laat voor waren. Ik was te laat.
Het veel te dure kaartje bleek voor een zitplaats te zijn achter een pilaar. Wie ooit in Toronto is: koop nooit een kaartje met stoelnummer 99, op rij C, in de Massey Hall. Gelukkig was de beveiliging niet zeer alert, dus was het mogelijk om naar beneden te gaan, naar de beste plekken. Maar tijdens de uitvoering van Accidental Babies begon ik opeens de pilaar te missen. Damien Rice zong vanachter de piano: ‘Well you held me like a lover:/ Sweaty hands/ And my foot in the appropriate place.’ En voor mij, naast mij en achter mij begon iedereen elkaar vast te houden. Nog nooit heb ik zo graag een pilaar willen omhelzen, en wellicht zelfs nog meer.
Geschreven door Ernest op: maandag 21 Mei 2007 - 15:46:33
Disastrous espresso
Een espresso heeft verschillende tijdzones. Ik houd het op drie maar er zijn kenners die het over vier of vijf tijdzones hebben. Cynische connaisseurs praten zelfs over de zesde tijdzone van de espresso. Dan doelen zij op verregaande gevolgen zoals erectieproblemen en geheugenverlies als gevolg van het drinken van slechte espresso.
Ik houd het dus op drie tijdzones. De eerste is de wachtzone. Hier staat een maximum voor van dertig seconden: één seconde om oogcontact te maken met de barista en één seconde om de bestelling uit te spreken (“un caffè”); zesentwintig seconden doorlooptijd van de espresso; en twee seconden transporttijd van de espresso naar de bar. De tweede tijdzone is de beste zone. Hierin wordt de espresso gedronken. In principe is er geen maximum, maar het moge duidelijk zijn dat je niet vijf dagen over een espresso moet doen. Ten slotte is er de derde tijdzone. Het gaat hier om de duur van de nasmaak. Ideaal is een nasmaak van circa twee á drie minuten. Een kortere duur is een belediging voor de espresso, een langere duur is een disastro. De nasmaak van de espresso die ik vandaag bij Starbucks bestelde hield ten minste zeven uur aan. Het was alsof er een dode rat in mijn mond zat die langzaam uit elkaar viel. Mijn speeksel was grijs. Mijn tong een overwoekerde grafsteen. In de avond had ik een ernstig erectieprobleem, maar ik ben geen cynicus. Dus zeg ik: morgen is alles weer goed. En: bid voor mij.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 18 Mei 2007 - 22:34:52
Mijn moeder
Vandaag was een zware dag. Mijn moeder liet mij de stad zien. Dat wil zeggen: op de fiets, crossend door het verkeer, schreeuwend naar elke automobilist die haar niet zag. Automobilisten in Toronto zijn blind voor fietsers, althans daar is mijn moeder heilig van overtuigd. Uiteindelijk kwamen we overal ongeschonden aan. Maar op een openbaar toilet in het Eaton Centre ging het bijna mis. Mijn moeder moest heel nodig naar het toilet. Ik niet en bleef buiten op een bankje zitten. Tot ik opeens geschreeuw hoorde en een beveiligingsmedewerker het toilet in zag rennen, daarna nog een, en vervolgens nog tien. ‘Wat heeft mijn moeder nu weer gedaan?’ was mijn eerste gedachte. Maar mijn moeder had niks gedaan, een Jamaicaanse zwerver wel. Hij werd met zijn broek op zijn enkels weggesleept. Toch moest ik denken: ‘Waar mijn moeder is, is het onheil niet ver.’
Geschreven door Ernest op: vrijdag 18 Mei 2007 - 06:35:04
Regen in Toronto
Mijn ouders wonen in Toronto. Ze zijn geëmigreerd toen mijn debuutroman verscheen. Drie jaar lang bestond het contact uit niet meer dan slechte Skype-verbindingen en goede ruzies per mail. Maar nu was de tijd rijp om elkaar in levende lijve te ontmoeten. Het was geen mooie dag in Toronto. De lucht was grijs, het regende, het verkeer stond vast. Ik geloof niet in voortekenen, wel ben ik bereid te geloven in een taxichauffeur die zegt: ‘Vandaag is een ramp. Morgen wordt het niet beter.’
Geschreven door Ernest op: donderdag 17 Mei 2007 - 04:03:27
Zeven vrouwen
Voor Erasmus Magazine schrijf ik al drie jaar stukken. Niet zo lang geleden mocht ik een moederlijke reactie ontvangen naar aanleiding van een column die ging over eenzaamheid, neurose en autisme. De kwaaltjes waar ik zo nu en dan last van heb. Gemma van studentenhuis De Kurkentrekker in Rotterdam schreef mij dat ze me wilde uitnodigen voor een huisdiner. Ze wilde zich graag één avond over mij ontfermen. En niet alleen Gemma, ook Suzanne, Leonie, Marieke, Margot, Flo en Nataly. Het hele huis. Zeven vrouwen, waarvan twee hun kamer speciaal voor mij hadden opgeruimd. Het was een zeer gezellige avond. En als ik student zou zijn, zou ik in Huize De Kurkentrekker willen wonen. Maar ik ben geen student. En geen vrouw. Helaas.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 15 Mei 2007 - 19:12:00
Moeders
Op moederdag las ik voor in Den Haag op het no nonsense literatuurfestival Puur Gelul. Ik had besloten geen teksten over mijn eigen moeder voor te lezen, omdat moederdag ten slotte een mooie dag voor moeders moet zijn. Ook voor mijn moeder. Daarom las ik een nieuw verhaal voor van Yusef el Halal. Een verhaal over een kamelenverhuurder, een vrouwenmepper en een verzamelaar van afgesneden clitorissen. Een verhaal waar je je geen buil aan kunt vallen op moederdag, dacht ik. Heel even leek mijn voordracht de mist in te gaan, maar toen de eerste afgesneden clitoris ter sprake kwam, kwam het publiek los. Na afloop trakteerde een moeder mij zelfs op een biertje. Yusef zou hebben gezegd: ‘De moeders van Den Haag zijn voorbeeldige moeders.'
Geschreven door Ernest op: maandag 14 Mei 2007 - 11:16:40
Hoog gras
Elke week speel ik met een groep medewerkers van de Europese Academie in Bolzano een potje voetbal op het gras van de prati di Talvera. Wie zeven uur of meer gebogen achter een computer zit, moet af en toe achter een bal aan rennen. Dat is gezond. Maar het gras was deze week niet gemaaid en waarschijnlijk de week ervoor ook niet. Gevolg was dat ik steeds voor de bal uit liep. ‘Achter je,’ riepen mijn teamgenoten, ‘achter je, Ernest!’ Het mocht niet baten. We verloren de wedstrijd met 18-2. Het had 18-3 kunnen worden, maar ik miste de penalty. De voetbal kwam ergens halverwege het strafschopgebied stil te liggen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 11 Mei 2007 - 09:52:04
Il fango
Ik volg al meer dan een jaar een cursus Italiaans bij signora Daniella. De eerste Italiaanse volzin die ik ze mij leerde, was: ‘La lavastoviglie è comoda,’ wat zoveel betekent als: ‘De afwasmachine is gemakkelijk.’ Afgelopen les schreef ze ‘il fango’ op het bord. De modder. Er volgde een betoog over thermen en kuuroorden in Toscane en signora Danielle adviseerde mij dringend het plaatsje Saturnia deze zomer te bezoeken. In Saturnia is de modder nog gratis. Ze vertelde ook waar je het beste kunt slapen en in welke winkel je de lekkerste worsten en kaas kunt kopen. Vloeiend Italiaans spreek ik nog steeds niet na een jaar, maar reisadviezen en huishoudelijke voorlichting kan ik dromen.
Geschreven door Ernest op: donderdag 10 Mei 2007 - 08:05:55
Zee van liefde
Eindelijk had de boekhandel de twee banden in huis: Briefe an Sidonie Nádherný von Borutin van Karl Kraus. Ruim zevenhonderd pagina’s telegrammen, kaartjes, liefdesbrieven en epistels van Karl Kraus met “einigen Antworten von Sidonie Nádherný.” Het begint in 1913, in Wenen. Het begint met een telegram. Het begint zo: “Tiefen Dank.” Hetzelfde jaar volgen nog vijftien berichten, maar in 1914 is de productie al verhoogd naar 108 brieven, 81 telegrammen en 9 kaarten. Sidonie spreekt in 1921 en na 723 levenstekenen van een “Meer von Liebe”. Vanaf vandaag zal ik elke dag een duik nemen in deze zee en steeds stiekem een slokje tot mij nemen.
Geschreven door Ernest op: woensdag 9 Mei 2007 - 08:10:13
De natuurfilosoof
Het werk van de Israëlische schrijver Meir Shalev barst van de botanische wijsheden. Zijn personages zijn natuurfilosoof, heemkundeleraar, bomendokter, of gewoon boer met een zeer brede kennis van het land, de planten, de dieren en de vrouwen. Toen ik enige tijd geleden Russische roman las, trok ik de tragische conclusie: ik weet te weinig van de botanie. Daarom besloot ik een natuurfilosoof te worden, zoals de grootvader van Baruch Mirkin in Russische roman. Deze grootvader woont te midden van de appel-en perenbomen en olijf- en wijngaarden. Ik woon tussen torenhoge flats, maar op mijn balkon was nog een plekje over. Op dit plekje plantte ik enkele aardbeienplanten. En zo ging de natuurfilosoof in spe aan het werk. Hij gaf de aardbeienplanten water, hij blies stof van hun blaadjes, hij praatte met ze tot diep in de nacht en hij ving lieveheersbeestjes voor ze om de luizen op afstand te houden. Ik weet: een aardbeienplantje valt in het niet bij een perenboom. Maar het begin is er.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 8 Mei 2007 - 08:31:37
Intellettuali non sciano
Gisteren was de laatste dag dat je kon skiën op de gletsjer van Val Senales. Roberto en ik waren er. Ik, zoals te zien is, in vintage jarentachtig skikostuum (één stuk!), en Roberto met baard en pretoogjes. Dit jaar hebben we zo’n tien maal gezamenlijk geskied, maar Roberto heeft ook zo’n vijftig maal zonder mij op de gletsjer gestaan. Niet zolang geleden vertelde hij mij, in de lift naar Teufelsegg, dat hij op z’n dertigste besloten had geen intellectueel te worden. “Ik kon intellectueel worden of niet, dat was de keuze waarvoor ik stond. Ik koos ervoor om te gaan skiën.” En hij voegde er trots aan toe: “Intellectuelen skiën niet.”
PS Mijn kapsel is niet te wijten aan een duif die erop heeft genesteld, maar aan een geitenwollen muts uit Guatemala. (Zie hier de boosdoener.)
Geschreven door Ernest op: maandag 7 Mei 2007 - 09:15:19
Il segreto
Gelateria Avalon is de beste ijssalon van Bolzano, zo niet de beste ijssalon van Italië. Misschien heb ik ooit alleen beter ijs gegeten in de ijssalon aan de Via dei Serpenti in Rome. Omdat mijn volgende roman over een ijsbereidersfamilie gaat (en over onvruchtbaarheid, maar dit volledig terzijde), heb ik de eigenaar/ijsmaker van Avalon gevraagd of ik een tijdje mee zou mogen draaien als gelataio. Wie over ijsbereiders schrijft, moet zelf ook weten hoe ijs wordt bereid. Maar de eigenaar/ijsmaker wilde daar niets van weten. “Geheim,” zei hij, “mijn recepten zijn familiegeheim.” Ik probeerde nog: “Ma, per la letteratura…” Ook niet voor de literatuur.
Er zit nu niets anders op dan elke dag te flirten met de zestienjarige dochter van de eigenaar. Ze heeft alleen erg last van jeugdpuistjes. Een andere optie is trouwen met de grootmoeder die weduwe is, maar zij is erg hardhorig. Toen ik haar ten huwelijk vroeg, kreeg ik een hoorntje met een bolletje chocoladeijs.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 4 Mei 2007 - 08:36:11
Obsessie
In de trein naar Bolzano zag ik een meisje een boek lezen. Ze zat in hetzelfde rijtuig, een stoel achter mij. Terwijl de trein het station van Lecce uitreed, boog ik geruisloos en heel voorzichtig over de stoelleuning. Ik heb een grote maar ongevaarlijke obsessie voor lezende mensen in treinen, bussen, vliegtuigen, en misschien ook voor lezers op wc’s of in bezemkasten. Maar die laatsten zie ik nooit. Mijn obsessie gebiedt mij te achterhalen welk boek de lezer op schoot heeft. Als ik de titel weet is de obsessie bevredigt en gaat het weer goed met mij. Maar toen ik zag dat het meisje achter mij Chiedi alla polvero oftewel Ask the dust van John Fante las, voelde ik de aandrang om uit volle borst te roepen: “I am Bandini, Arturo Bandini!” Ik wist me echter te beheersen en drukte tot aan Foggia mijn hand op mijn mond. Daarna hoefde het niet meer, het meisje was veilig uitgestapt.
Bij thuiskomst heb ik, geobsedeerde, wel direct mijn Black Sparrow editie van Ask the dust erbij gepakt en tot twee uur in de nacht de passage gezocht die het meisje aan het lezen was. Een mooie passage:
“One night a woman too beautiful for this world came along on wings of perfume, and I could not bear it, and who she was I never knew, a woman in a red fox and a pert little hat, and Bandini trailing after her because she was better than dreams, watching her enter Bernstein’s Fish Grotto, watching her in a trance through a window swimming with frogs and trout, watching her as she ate alone; and when she was through, do you know what I did, lady? So don’t you cry, because you haven’t heard anything yet, because I’m awful, lady, and my heart is full of black ink; me, Arturo Bandini, I walked right into Bernstein’s Fish Grotto and I sat upon the very chair that she sat upon, and I shuddered with joy, and I fingered the napkin she had used, and there was a cigaret butt with a stain of lipstick upon it, and do you know what I did, lady? You with your funny little troubles, I ate the cigaret butt, chewed it up, tobacco and paper and all, swallowed it, and I thought it tasted fine, because she was so beautiful, and there was a spoon beside the plate, and I put it in my pocket, and every once in a while I’d take the spoon out of my pocket and taste it, because she was so beautiful.”
Geschreven door Ernest op: donderdag 3 Mei 2007 - 09:04:09
Goodnight
…en toen kneep mijn hart samen. Het was alsof mijn borstbeen in elkaar stortte, alsof ik geen lucht meer kreeg, alsof de donkerblauwe hemel steeds groter werd en ik steeds kleiner. En de trein van acht uur was er nog niet om negen uur en de drie andere mensen op het perron leken stenen beelden waaruit kringetjes rook kwamen en ik voelde hoe ook mijn buik samenkneep. Er bestaat een live-uitvoering van Goodnight Elisabeth waarin Adam Durtiz zingt: “I'm all alone, alone, alone, alone. I'm all alone, alone, alone, alone. I'm all alone, alone, alone, alone, alone.” Daar moest ik aan denken op het station van Ostuni. Ik ben helemaal alleen, alleen, alleen, alleen.
Geschreven door Ernest op: woensdag 2 Mei 2007 - 12:43:13
Ciao Inglesi
Ik kwam ze tegen in Caffè Letterario in Lecce. Ik zat verscholen in een hoekje de Italiaanse GQ te lezen en keek af en toe hun richting uit. Drie jonge mooie vrouwen uit Groot-Brittannië. Na twee glazen wijn had ik de moed gevat om te vragen of ik bij hen mocht aanschuiven. Even vreesde ik een vernietigende afwijzing. Een ‘nee’ die me nog jaren zou achtervolgen, in dromen, bij het staren naar mijn beeldscherm, op een perron wachtend op een trein die maar niet komt. Het werd gelukkig een ‘ja’. Katie, Rachel en Jane uit Londen wilden wel een glas wijn met mij drinken.
De avond was erg gezellig maar duurde niet heel erg lang, want de Britse dames moesten een trein nemen naar Ostuni waar ze overnachtten in een masseria. Even vond er spoedoverleg plaats over de vraag wat er met mij gedaan moest worden. Jane stelde voor dat ik mee ging met de trein en terug met een taxi. Katie vond het ook prima als ik in de badkuip ging slapen. Rachel wilde wel bij Jane in bed gaan liggen zodat ik in haar bed kon slapen. Uiteindelijk ben ik meegelopen tot aan het station van Lecce en hebben we daar afgesproken dat ik hen de volgende dag in Ostuni zou opzoeken. Het zou mooi weer worden, we zouden naar het strand kunnen gaan.
Gelukkig had ik mijn zwembroek in mijn koffer gedaan, want de volgende dag liep ik met Katie, Rachel en Jane naar het strand van Ostuni. Ooit was ik niet op een zwempartij voorbereid en ben toen in mijn onderbroek een zwembad ingedoken, maar dat vond het gezelschap waarin ik verkeerde niet heel fris. Nu kon ik echter zonder schroom de zee inlopen. Het water was nog koud. De paar Italianen die op het strand lagen, keken hun ogen uit toen ik met Katie de zee inzwom. Even later zaten we huiverend aan de branding en dacht ik aan een zin van de Spaanse schrijver Julián Ayesta: “Wat duurt stilte een eeuwigheid als er een meisje naast je ligt.”
De dag werd afgesloten op het terras van een campingcafé. We bestelden witte wijn maar kregen bier dat ook fermented horse urine kon zijn. We dronken vier flessen leeg en toen was het tijd voor afscheid. Katie, Rachel en Jane moesten naar Brindisi om hun vliegtuig naar London te halen, ik moest nergens naartoe, maar ging naar het station van Ostuni en wachtte daar op de trein naar Lecce en toen…
Geschreven door Ernest op: dinsdag 1 Mei 2007 - 10:45:54
