Draai de nek om van de kip en pluk hem daarna. Controleer wel of de kip niet halfdood is. Als er geen veren meer te zien zijn, snijd dan de kop eraf. Haal vervolgens de ingewanden uit de kip. Bestrooi nu de onthoofde kip met peper, zout en gedroogde papaver. Bak deze in boter in een braadpan totdat de kip mooi bruin van kleur is. Voeg zoveel water toe dat de poten net onder staan. Leg een deksel op de pan en laat het geheel langzaam gaar sudderen in 50 minuten. Bonen en rijst zullen uw gerecht afmaken.
Wijnsuggestie: een vlezige zachte wijn.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 30 Maart 2007 - 13:45:24
Gedumpt door een paard
Jan Siebelink heeft iets met honden, Gerbrand Bakker heeft iets met koeien, Arnon Grunberg heeft iets met geiten, Stefan Brijs heeft iets met ezels. Elk zichzelf respecterend schrijver heeft wel iets met een dier. Het werd de hoogste tijd dat ik ook iets met een dier zou krijgen. Een emotionele binding, een intellectuele band, een latrelatie. Iets. Mijn keuze was op het paard gevallen. Ik kende geen andere schrijvers die iets met paarden hadden, en: paarden te over in San Cristobal de las Casas. Bij een toeristenbureau schreef ik me in voor een paardrijdexcursie. En een dag later mocht ik me in het zadel hijsen. Omdat ik geen respectabele paardrijdervaring had (Ponypark Slagharen deed in ieder geen lampje branden bij de Mexicaanse excursieleider), nam ik plaats op het paard Principe – het beginnerspaard bij uitstek. Principe eet liever van planten en bomen dan dat hij in galop gaat, Principe neemt liever de tijd om te poepen dan dat hij over hindernissen springt, Principe staat liever midden op de weg stil dan ook maar een meter in draf te lopen. En ik? Ik probeerde Principe te besturen met mijn hielen, ik probeerde hem te leiden met mijn teugels, ik probeerde een band met hem te krijgen. “Rijd Principe, alsjeblieft, rijd,” fluisterde ik zijn grote oren, maar Principe wilde geen relatie met mij. Principe wilde niets met mij.
Geschreven door Ernest op: donderdag 29 Maart 2007 - 14:43:54
Do's and don'ts
Sinds gisteren ben ik de trotse eigenaar van een hangmat. En sinds vannacht heb ik rugpijn, nekpijn en polspijn. Daarom nu een rijtje van dingen die je wel en dingen die je niet in een hangmat kan doen. Niet: seks. Althans, ik had er enorme moeite mee. Hoewel ik alleen was, lukte het mij niet om tot een bevredigend hoogtepunt te komen. Een hangmat gaat sneller schommelen dan je denkt. En een pols komt sneller vast te zitten dan je doorhebt. Voorts: verliggen/omdraaien/krabbelen aan je elleboog – allemaal don’ts. Ook niet: neuspeuteren (nekpijn, na een val). En al helemaal niet: een mug proberen dood te slaan (levensgevaarlijk!). Wat wel kan is stokstijf liggen, als een dode in een lijkwade, met de ogen dicht, de armen naast het lichaam en natuurlijk de adem ingehouden.
Geschreven door Ernest op: woensdag 28 Maart 2007 - 10:29:14
Een nieuwe look
Voor mijn vertrek naar Mexico heb ik mijn haar laten millimeteren. De kapper, een oude Italiaanse man met trillende handen, was het niet eens met mijn besluit. Kort haar was volgens hem meer iets voor zwakzinnigen en autodieven. Hij stelde daarom de tondeuse niet meteen in op standje nul. Hij probeerde eerst standje drie. Gevolg was dat ik eruit zag als een gekortwiekte prei, maar de kapper bekeek mijn kapsel alsof het een Caravaggio was. Ik gaf echter niet toe en vroeg om standje nul. De kapper vloekte binnensmonds. Niet overal geldt het adagium: de klant is koning. Op sommige plekken geldt: de klant is catastrofe. De kapper heeft mijn haar uiteindelijk gemillimeterd, maar niet zonder ook mijn oor te hebben gemarteld. Hoe martel je een oor? Gewoon: er heel hard aan trekken.
Pas in Mexico kreeg ik spijt. Niet omdat mensen in mij een zwakzinnige of autodief zagen, maar spijt omdat ik mijn haar niet meer in Mexico kon laten knippen. Ik was een casa barba binnengelopen om mijn baard te laten scheren en zag een poster aan de muur hangen. Er stonden negen hoofden op, negen verschillende kapsels. Onder elk hoofd stond de naam van het kapsel. Je kon bijvoorbeeld kiezen voor het kapsel pensador of als je niet van denken hield: boxer. Als mijn haar niet gemillimeterd was, dan zou ik kiezen voor het kapsel polaco. Een trendy en toch tijdloze look met snor. Maar ik zag eruit als een autodief en daar was nu niets aan te doen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 27 Maart 2007 - 15:32:18
De helse last van een vrouwenlichaam
Het smaakte naar eieren en kokosmelk, het rook naar handzeep, en het zag eruit als zure melk. Hoe de drank heet ben ik vergeten, of om eerlijk te zijn: ik verstond de naam niet. Dat kwam omdat de vrouw die de drank verkocht met een heel dikke tong praatte. Want: ja, er zat ook alcohol in de drank. Ik houd van dronken vrouwen dus ik heb de hele avond op een stoel voor de pan gezeten. Op een gegeven moment kwam de vrouw op mijn schoot zitten maar dat merkte ik niet. Tenminste, niet meteen. Baudelaire schreef: “Wees altijd dronken! Dat is alles, het enige wat er toe doet. Om niet de helse last te voelen van de Tijd die je schouders breekt en je naar de aarde drukt, moet je je onophoudelijk bedrinken.” De helse last van de Tijd voelde ik niet meer, die was al verdwenen na het derde glas, maar daar was nu een andere last voor in de plaats gekomen. De last van een vrouwenlichaam. Mijn Spaans is rudimentair, en het lukt me altijd wel aardig om me uit te drukken met mijn handen, maar de dronkenschap was nu te groot om ook maar iets uit te drukken. Tenminste, ik kwam niet verder dan: “Mijn vriendin vindt dit niet goed, ik mag geen andere vrouwen op mij laten zitten, ik moet bovendien heel erg plassen.” En ook nog in het Nederlands.
Geschreven door Ernest op: maandag 26 Maart 2007 - 13:43:27
De vrouw die ik zou kunnen zijn
Mijn vader was niet bij mijn geboorte. Hij moest zijn militaire dienst inhalen en was ergens in het oosten van Nederland gelegerd. Mijn moeder wilde bij haar familie zijn en was met mijn twee broers en haar dikke buik naar India gegaan. Ik zag op 1 januari 1981 het levenslicht in Bombay. Misschien schoot er net een vuurpijl de lucht in, misschien was er drank in het spel, of misschien zaten er vogels op de lijn: mijn vader dacht dat ik een meisje was. En zo werd in een barak in het oosten van Nederland mijn komst op de wereld gevierd, mijn komst als dochter.
Ik weet niet welke naam mijn vader mij heeft gegeven. Er zijn geen papieren van mij als meisje. Waarschijnlijk zaten er de volgende dag geen vogels meer op de lijn en heeft mijn moeder duidelijk kunnen maken dat ik een jongetje was. En toch… soms gaan mijn gedachten naar het meisje dat ik zou zijn geweest, de vrouw die ik nu zou kunnen zijn. In Bacalar, Mexico, zag ik een bord op straat staan dat mijn gedachten eindelijk verwoordde. Ik, Ernestinita, zou kapper zijn en ik zou van alle markten thuis zijn: dames, heren en kinderen. Ik zou ook verven, watergolven en permanentjes zetten. En wie van zijn neusharen af wil, is ook welkom.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 23 Maart 2007 - 09:57:34
Het geluk, de kogel en de kokosnoot
Het leven is natuurlijk een helletocht. De mens is een tragisch wezen in een betekenisloze wereld. Of om W.F. Hermans letterlijk te citeren: “Het gaat er om, dat je weet dat alles wat je doet met de dood geen rekening houdt.” Het zelfbewustzijn als obstakel, als aartsvijand van het geluk. Er zijn voorbeelden te over van mensen die zichzelf een kogel door de kop jagen om van het zeurende zelfbewustzijn af te komen. Maar of het geluk dán binnen handbereik is, is ook maar de vraag.
Los van de effectiviteit ben ik, als tragisch wezen, te laf om naar een pistool te grijpen. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die mij graag over die lafheid heen willen helpen, maar die mensen zijn op dit moment ver weg. Ik ben in Bacalar (Mexico) en slaap in Casita Rosita, in een cabana aan het Laguna Bacalar. En ik moet zeggen, hoe verschrikkelijk dat ook moge klinken: ik ben gelukkig. Het geluk kwam niet in de vorm van een kogel, maar in de vorm van een kokosnoot. Het weer sloeg om, de wind bracht regen en kokosnoten, enorm veel kokosnoten. En toen, toen was het er opeens. Of beter gezegd, toen was het er opeens niet: het zelfbewustzijn.
Geschreven door Ernest op: donderdag 22 Maart 2007 - 12:08:37
They Prayed For Me In Valladolid
Mijn moeder heeft veel voor mij gebeden in haar leven. Toen ik met mijn studie stopte, heeft ze gebeden. Toen ik debuteerde in een literair tijdschrift heeft ze gebeden. En toen ik een boek schreef heeft ze non-stop gebeden. Volgens mijn moeder huist er een kwade geest in mij, een monster dat verantwoordelijk is voor mijn schrijven. Deze geest moet worden uitgedreven, want dan zal ik vanzelf stoppen met schrijven en weer beter worden. Gezond. Normaal.
Ik was in Valladolid, Mexico, en speelde met de kinderen uit de buurt een potje voetbal. Wie goed kijkt, ziet dat ik Birkenstock-sandalen aan heb. Wie nog beter kijkt, ziet een jongetje dat op zijn blote knieën bidt. Het potje voetbal was na ruim een uur onbeslist. Daarom werd er besloten tot strafschoppen. Ik mocht de laatste penalty nemen, de Beslissende. Terwijl ik een aanloop nam, zag ik de doelman van mijn team door zijn knieën gaan en zijn handen naar de hemel heffen. Ik weet niet welke woorden de jongen prevelt. Maar het zullen in ieder geval niet de woorden van mijn moeder zijn: "Geest ga weg! Laat mijn zoon met rust. Ik wil een gezond kind, geen schrijver."
Geschreven door Ernest op: woensdag 21 Maart 2007 - 15:19:40
Te koop
Eenkamerwoning te koop aangeboden. Gelegen op het Mexicaanse eiland Holbox. Vrijstaand. Bakker nabij. De woning is gelegen aan een onverharde straat met bomen. Als de wind goed staat is de zee te horen. Als de wind verkeerd staat, waait het dak eraf (zie foto). Dakbedekker ook nabij (broer van de bakker). Geen ramen maar toch veel zonlicht. Tropisch klimaat. Bijzonderheden: nieuwbouw (2004), uitbreiden geen probleem: hout ligt voor het oprapen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 20 Maart 2007 - 09:55:00
