Einsamkeit

Freud schreef over Dreikirchen: 'Es war eine entzückende Einsamkeit, Berg, Wald, Blumen, Wasser, Schlösser, Klöster und keine Menschen ... das Abendessen hat dann sehr geschmeckt.' Het citaat heb ik overgenomen uit een brochure waarin Gasthof Bad Dreikirchen is opgenomen. De drie puntjes zijn dus niet van mij. Wel deze gedachten: 'Ontnamen andere mensen Freud de eetlust? Smaakte Freud het avondeten beter als er niemand bij aanwezig was? Is eenzaamheid ook een gerecht, en zo ja, vult het de maag? Of doet het je alleen maar verlangen naar meer?'

Geschreven door Ernest op: vrijdag 29 Juni 2007 - 07:47:23

Redding

Gasthof Bad Dreikirchen behoort tot de "Idyllische Plätze" van Sudtirol. Er rijden geen auto's, er is een goed restaurant en er is een zwembad. Ik houd van zwemmen, maar ik ben geen goed zwemmer. (Misschien geldt voor schrijven hetzelfde, misschien ook wel voor neuken, en heel misschien ook voor broccoli koken.) Toch waren de kleine gevleugelde beestjes in het zwembad blij met mij. Ik wist drie bijna verdronken beestjes te redden en veilig aan wal te brengen. Ik hoop dat ze mijn ziel zullen aanbevelen bij De Grote Schepper, en dat ik in een volgend leven vlinder ben in Dreikirchen.

Geschreven door Ernest op: donderdag 28 Juni 2007 - 09:15:22

Tomaten & Rozen

Op 9, 16, 23 en 30 augustus zal ik de literaire avond Gooi een tomaat naar een schrijver & een roos naar de zangeres organiseren. Een festival waarop vier schrijvers het publiek beledigen met hun teksten. Er wordt niet gediscrimineerd: eenbenigen, vrouwen en homoseksuelen zullen op deze prachtige zomeravonden gelijk staan aan de man. Iedereen wordt voor rotte vis uitgemaakt. Het publiek wordt tegemoet gekomen met gratis tomaten die naar de schrijvers kunnen worden gegooid. En tussen de voordrachten zingt een Zangeres Van Wie De Ogen Het Mooist Zijn Als Ze Net Uit De Zee komt. Wie verliefd wordt, mag een roos gooien.

De eerste bevestigingen van schrijvers komen binnen (Wilfried de Jong, Christophe Vekeman, Quirien van Haelen, Boozy), maar het geld blijft uit. Daarom zoek ik sponsors die een bijdrage willen leveren aan Gooi een tomaat naar een schrijver & een roos naar de zangeres. Dat mag een bedrag zijn van 15 euro maar ook van 1500. Afhankelijk van het sponsorbedrag krijgt u een toegesneden V.I.P.-treatment. Te denken valt bijvoorbeeld aan een mandje biologische cherrytomaatjes (sponsorbedrag van 15 euro), of een plek op de eerste rij, een tennisballenkanon en dertig kilo onrijpe tomaten (sponsorbedrag van 1500 euro). Reageren kan via het mailadres op de contactpagina van deze site.

Geschreven door Ernest op: woensdag 27 Juni 2007 - 08:06:13

Gereedschap

In MTV Cribs heeft iedereen er één: een bioscoop in de kelder. Maar er zijn ook normale mensen met een bioscoop in de kelder. Alhoewel, normaal. Voormalig ijsbereider Giuseppe Olivo noemt zichzelf niet normaal. In zijn kelder is behalve een bioscoop ook een verzameling gereedschap te vinden: duizenden tangen, sleutels en hamers. Maar ook: betonmolens, draaibanken, boren, schuurmachines. Anita, de vrouw van Giuseppe, heeft nog nooit met haar man een film in de kelder gezien: ‘Je kunt niet naast elkaar zitten.’

Geschreven door Ernest op: dinsdag 26 Juni 2007 - 07:48:34

IJsmakers

Een keer in de zoveel tijd, eigenlijk zoveel als mogelijk is, ga ik op bezoek bij de familie Olivo in Venas di Cadore. Dit is een klein plaatsje in Noord-Italië waar vroeger talloze ijsmakers vandaan kwamen. Giuseppe en Anita Olivo hebben meer dan veertig jaar een ijssalon in Rotterdam gehad, op de Oude Binnenweg. De ijssalon is nu van hun zoon, maar Anita werkt er nog elke zomer, eigenlijk ook zoveel als mogelijk is. Mijn bezoekjes aan de familie Olivo hebben uiteraard een doel: ik vraag hen naar het verleden voor mijn roman die zich deels in Venas di Cadore afspeelt en over ijsmakers gaat. Soms wordt er gezwegen, soms gelachen. En een enkele keer wordt er gezegd: ‘Toen waren we verliefd.’

Geschreven door Ernest op: maandag 25 Juni 2007 - 20:23:12

Siciliaan

De temperatuur in Bolzano is opgelopen tot 34ºC. Vrouwen lopen in minirokjes over straat, kinderen krijsen in de supermarkt om ijs, honden begrijpen niets meer van hun omgeving, en de schrijver bidt om regen. Maar eigenlijk is er niets tegen de hitte te doen. Behalve slapen. In de roman Il Gattopardo van Giuseppe Tomasi di Lampedusa wordt een haarscherpe definitie gegeven van de Siciliaan: een man die niets wil. Helemaal niets, behalve slapen. Dit is wat ons allemaal staat te wachten, wat de global warming ons zal brengen: de onverstoorbare slaap van de Siciliaan.

Geschreven door Ernest op: vrijdag 22 Juni 2007 - 11:45:28

De hel & de neukende bij in mijn hoofd

Al drie dagen worstel ik met mijn computer. En al drie dagen ben ik degene die aan het kortste eind trekt. Ik heb het idee dat de hel zich onder mijn bureau bevindt, daar waar mijn Dell Dimension E520 staat. Niets doet het nog: internet niet, Word niet, Outlook niet. Ik werk nu op een laptop die zoemt als een bij die een bloem neukt. Of zou het gezoem in mijn hoofd zitten? Alles mag op dit moment gebeuren – de Russen mogen Italië binnenvallen, de beurs mag instorten, mijn haar mag uitvallen –, maar ik mag niet gek worden. Alsjeblieft, laat me niet gek worden. Niet nu.

Geschreven door Ernest op: donderdag 21 Juni 2007 - 09:13:42

Sprong

Schrijven is eigenlijk een saaie, ellendige, eenzame en treurige bezigheid. Niets dus voor een jongen van zesentwintig die houdt van skiën en surfen en er een gemiddelde van vijf espresso’s per dag op na houdt. Er zijn dagen dat het moeilijk is om achter mijn computer te blijven zitten. Soms helpt het om dan keihard met mijn hoofd tegen het bureaublad of de muur te bonken, maar succes is niet verzekerd. Het kan ook behoorlijke hoofdpijn veroorzaken. Vandaag heb ik mijn arme hoofd gespaard, vandaag ben ik weggelopen van mijn computer en ben ik van een hoge rots in een meer gesprongen, zoals zesentwintigjarige jongens behoren te doen.

Geschreven door Ernest op: woensdag 20 Juni 2007 - 12:15:59

Dode zinnen

Na zes weken ben ik weer thuis, in Noord-Italië. Het is goed om de bergen, de appelbomen en de wijngaarden te zien. Er waren plannen om dit jaar druiven te gaan plukken, maar er is een novelle tussen mij en de druiven gekomen. In de trein naar Bolzano schreef ik deze eerste zin: ‘Hij was arm, oud en vele malen verlaten, maar niemand had ooit gedacht dat hij naakt een wijngaard in zou lopen om daar het slotkoor uit de achtste van Mahler te zingen.’ Ik hoop dat de zin het overleeft. De laatste tijd sterven er veel zinnen. Vroegtijdig en zonder tranen.

Geschreven door Ernest op: dinsdag 19 Juni 2007 - 10:05:25

Slaaploze Nacht

‘Poëzie, waanzin en melancholie’ is het motto van het 38e Poetry International Festival. Op de openingsavond droegen negentien dichters, afkomstig uit bijna evenzoveel landen, een gedicht voor over een favoriet, vergeten, mooi of lelijk woord. ‘Huis’, ‘zelfontspanner’ en ‘bier’ waren favoriete, vergeten, mooie of lelijke woorden op de openingsavond. Ik ben geen dichter en ik heb geen bepaald woord waar ik meer of minder van houd dan andere woorden. Wel heb ik sinds mijn bezoek aan Poetry International een woord dat niet uit mijn hoofd wil verdwijnen: ‘lingeriewaszakje’. Bezoekers van het festival kregen een gratis exemplaar van La vie en rose mee. Bij thuiskomst bleek bij het tijdschrift een zwart kanten lingeriewaszakje te zitten. De eerste gedachte die mij te binnenschoot, was: ‘Waarom wordt een bezoeker van een poëziefestival een lingeriewaszakje aangeboden?’ Maar na een lange, slaaploze nacht weet ik beter. Poëzie past bij een lingeriewaszakje als een sprong bij een afgrond.

Geschreven door Ernest op: maandag 18 Juni 2007 - 09:36:14

Wet T-shirt Contest

Als ik in Rotterdam ben, doe ik alles met de fiets. En een regenpak vind ik iets voor homoseksuelen en vrouwen. Gisteren, om een uur of zes in de avond, brak de hemel boven Rotterdam open. Ik was op dat moment op een verjaardag. Ik had een liter Italiaans ijs meegenomen en de jarige verteld: ‘Ik blijf maar heel even.’ Verjaardagen, bruiloften, begrafenissen zijn geen gelegenheden en waar ik geschikt voor ben. Ik ben eigenlijk voor weinig gelegenheden geschikt, misschien alleen voor besnijdenissen. Maar de eerste uitnodiging voor een besnijdenis moet nog door de brievenbus vallen.

Na vier spekjes en twee glazen appelsap begon mijn ongeschiktheid op te vallen. Daarom besloot ik op te stappen en fietste ik naar mijn logeeradres. De wolkbreuk was echter nog niet geheeld. Na vijf minuten was ik drijfnat, na tien minuten had ik de illusie in een zwembad te fietsen en na vijftien minuten jammerde ik heel luid maar onverstaanbaar door de regen: ‘Was ik maar een homoseksueel of vrouw.’

Geschreven door Ernest op: vrijdag 15 Juni 2007 - 12:57:50

Henri IV

Op het Erasmiaans Gymnasium werd de eenakter Ik ben niet gek, ik ben een vliegtuig opgevoerd. De tekst was geschreven door leerlingen, de rollen werden vertolkt door leerlingen. Ooit was ik ook een leerling van het Erasmiaans Gymnasium, en ook ik schreef en speelde. Tramp-o-line heette het eerste toneelstuk waarvan ik coauteur was. De rol die ik speelde was die van Franse huismeester. Ik herinner me nog deze tekst: ‘Je suis Henri. Henri IV van de Pindakaaspotjesdichtdraaieroui.’ De rest is niet in vergetelheid geraakt, de rest is weemoed geworden.

Geschreven door Ernest op: donderdag 14 Juni 2007 - 13:44:35

Draken

Gisteravond gegeten met vriend T. in vegetarisch restaurant De Waaghals in Amsterdam. Ik heb beloofd niets over het etentje te schrijven. Een belofte die ik niet nakom. T. praatte openhartig over draken. ‘Draken kunnen niet autorijden, draken kunnen alleen winkelen, draken blazen je hart in vuur en vlam, alsof het een toastje is.’ Eerder op de avond ontmoetten we de singer-songwriter Wotienke. Ze was zo goed om voor ons muziek van Yann Tiersen te spelen. Er bestaan ook lieve draakjes.

Geschreven door Ernest op: woensdag 13 Juni 2007 - 11:24:06

Hapjes en mooie meisjes

Sommige geboortes zijn traumatisch, andere weer heel feestelijk. Ik was gisteren bij de geboorte van De boot en het meisje van Jonathan van het Reve. Inderdaad, familie van. Het was een thuisbevalling. Het boek werd gepresenteerd op het Singel 262 in Amsterdam, adres van Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar. Er was drank, er waren hapjes en er waren schrijvers, redacteurs en mooie meisjes. Het pasgeboren kind ging van hand tot hand. De moeder keek er met wazige ogen naar. Ik moest denken aan een zin van Boeli van Leeuwen: ‘Een schrijver is, vlak na zijn creatie, zeer kwetsbaar; hij weet namelijk absoluut niet of wat hij net geschreven heeft goed is of slecht.’

Geschreven door Ernest op: dinsdag 12 Juni 2007 - 15:53:56

Nummer 72

‘Ik heb met stokjes leren eten in Hung Kee,’ was ooit de eerste zin van mijn debuutroman. Maar de zin heeft het niet gered. Toen ik in de horeca werkte als kelner eindigden de avonden vaak in Hung Kee. Met enkele kelners en koks namen we om een uur of drie in de nacht plaats aan een tafel onder witte tl-balken en bestelden we gebakken inktvis en geroosterde pekingeend. Wie de techniek van het eten met stokjes niet beheerste, ging met een lege maag naar huis. Koks houden van eten maken, maar nog meer van eten opeten. Binnen een week at ik met stokjes als een Chinees.

Ik was er gisteren weer, in Hung Kee. Vroeger dan vroeger. Het was een uur of acht ’s avonds. Aan mijn tafel zaten geen koks, het diner was geen wedstrijd. Het diner was een rendez vous. Maar mijn tafelgenoot had niet veel honger, dus besloten een gerecht te delen. Het werd inktvis met peper en zout, hoewel ik ook graag nummer 72 op de kaart had gedeeld: gebakken darm. Al was het alleen maar om mijn volgende roman te kunnen openen met: ‘Ik heb darm leren eten in Hung Kee.’

Geschreven door Ernest op: maandag 11 Juni 2007 - 09:51:42

Scheiding

Het was mijn laatste dag in Toronto. Ik denk dat ik mijn moeder zal missen, of beter geformuleerd: haar gebruiken. Om het afscheid niet ongemerkt voorbij te laten gaan, gingen we samen parfum kopen. Mijn moeder heeft wel twintig soorten parfums op zichzelf uitgeprobeerd en wel dertig op mij. Want het was mijn cadeau. En: parfum uittesten is gratis.

Ik weet niet of mijn ouders mij zullen missen. Ik denk het niet. Mochten er echter psychische problemen ontstaan door mijn vertrek, dan biedt de kerk aan de overkant hulp.

Geschreven door Ernest op: vrijdag 8 Juni 2007 - 14:52:53

De binnenkant

Er kwam een reactie op mijn vorige blog. De eerste reactie (even het live-commentaar van mijn moeder niet meegerekend). Hij kwam via de mail, want reageren kan niet op mijn weblog. ‘Hoe was de binnenkant?’ vroeg de persoon die mij had gemaild. Het zou een jaloerse reactie van een vrouw kunnen zijn. Het was een weetgierige reactie van een vrouw. Ze doelde op de binnenkant van het Royal Ontario Museum. De reden dat er niet gereageerd kan worden op mijn weblog is dat reacties vaak vragen om een weerwoord. En daar begin ik natuurlijk niet aan. Maar omdat ik zelf eigenlijk ook nieuwsgierig was naar de binnenkant van ‘The Crystal’, heb ik vanochtend het museum bezocht. Daarom: de binnenkant was overweldigend, duizelingwekkend, ja, bijna psychedelisch.

Geschreven door Ernest op: donderdag 7 Juni 2007 - 16:25:06

Kijkje

‘The Crystal’ wordt het jongste werk van architect Daniel Libeskind ook wel genoemd. Ik het over de nieuwe behuizing van het Royal Ontario Museum in Toronto. De opening was afgelopen weekend, maar toen probeerde ik mijn moeder in de Niagararivier te gooien. Eerst familie, dan kunst. Vandaag was er dan eindelijk tijd om een kijkje te nemen. Ik was erg nieuwsgierig, want in de Toronto Star had iemand gezegd: ‘I didn't pay attention before but now it just looks like the architect in charge of design was trying out a new variety of weed.’

Geschreven door Ernest op: woensdag 6 Juni 2007 - 16:58:27

Beat the taxman

In de bibliotheek van het Rosedale-appartementencomplex kwamen steeds meer oude vrouwtjes mij storen. Eén ervan probeerde mij zelfs te versieren. Daarom schrijf ik sinds kort in de Toronto Public Library, een zeer grote bibliotheek waar her en der zwervers met hun hoofd op tafel liggen te slapen. Zwervers vallen niemand lastig. Een prima schrijfplek dus. Soms leg ik mijn vermoeide hoofd ook te ruste op een tafel. Maar na een van mijn verpozingen, deed ik een schrikbarende ontdekking. Ik rekte me uit en zag recht achter me een kast vol fiscale boeken. Ooit studeerde ik fiscale economie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en wist ik van alles te vertellen over omzetbelasting, forfaitair rendement en de deelnemingsvrijstelling. Tegenwoordig probeer ik te recupereren van die periode, maar het is alsof ik mijn fiscale verleden niet achter mij kan laten. In mijn dromen word ik nog regelmatig achtervolgd door het forfaitair rendement. En vanochtend, in de openbare bibliotheek van Toronto, zag ik opeens talloze belastingboeken. Mijn schreeuw maakte de zwerver wakker die twee tafels verder lag te slapen, maar verder heeft niemand het gemerkt en is er dus geen reden tot paniek en dwangverpleging.

Geschreven door Ernest op: dinsdag 5 Juni 2007 - 13:54:15

Op de Maid of the Mist

Mijn vader: ‘Cheese.’
Mijn moeder: ‘Ik gooi je over bord.’
Ernest: ‘Ik gooi jou over bord.’
Mijn moeder: ‘Je komt in de hel.’
Ernest: ‘Weet ik.’
Mijn vader: ‘Cheese.’

Geschreven door Ernest op: maandag 4 Juni 2007 - 14:15:29

Gelukkig maar kort verhaal

Na dagen van ontberingen, teleurstellingen en intens verdriet vond hij dan eindelijk een bar waar de espresso niet rook naar verbrand piepschuim, niet smaakte naar gekookte rabarber en niet leek op as vermengd met rioolwater. Hij dronk van de espresso en het intense verdriet in zijn buik verdween. De volgende ochtend ging hij terug, en ook de daaropvolgende dag was hij te vinden in de bar. Op de derde dag gebeurde dan het wonder waar alle espressodrinkers op wachten: hij hoefde zijn bestelling niet meer te zeggen. Het meisje achter de bar begroette hem met de hemelse woorden: ‘One single espresso?’ En hij hoefde alleen maar te knikken.

Geschreven door Ernest op: vrijdag 1 Juni 2007 - 13:13:00