Arturo Bandini, de held uit Ask the dust, is een liefhebber van mens en dier (‘I'm Arturo Bandini, lover of man and beast alike.’). In de nabije toekomst hoop ik ook een liefhebber van mens en dier te worden. Nu, op mijn laatste dag in Italië, blijft het alleen nog bij dieren. De enige van wie ik afscheid heb genomen, is de hond met wie ik twee weken heb opgetrokken. Ze (Stella) was erg te spreken over mijn onverwachte bezoek.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 31 Juli 2007 - 10:16:10
Boeken
Alles staat in dozen. Overmorgen wordt de boel opgehaald door een kennis van een vriend van de kelner die mij elke dag bedient in het restaurant waar ik lunch. De kelner is een allochtone Slowaak die in Italië woont, zijn vriend doet ‘iets’ met tweedehands autobanden. Wat de kennis van de vriend doet is onbekend. Ik heb voor de zekerheid op elke verhuisdoos het vakje naast ‘libri’ aangekruist.
Geschreven door Ernest op: maandag 30 Juli 2007 - 08:17:37
Vier zomervoordrachtavonden
U wordt beledigd, u wordt gekrenkt, u wordt voor rotte vis uitgemaakt. Maar u wordt ook tegemoetgekomen met gratis tomaten die u naar de schofferende schrijvers kunt gooien. En tussen de voordrachten zingt een hemelsmooie zangeres: wie verliefd wordt, mag nu een roos gooien.
PROGRAMMA
Donderdag 9 augustus
Barbaren: Ernest van der Kwast, Rick van Leeuwen, Christophe Vekeman, Luc De Vos
Beeldschone zangeres: Milena Eva
Donderdag 16 augustus
Provocateurs: Boozy, Ernest van der Kwast, Ramon Stoppelenburg, Judith Visser
Wondermooie zangeres: Agnes Goslings
Donderdag 23 augustus
Slangenbroed: Hugo Borst, Ernest van der Kwast, Paul Stekelenburg, Christophe Vekeman
Beeldschone zangeres: Milena Eva
Donderdag 30 augustus
Wildemannen: Quirien van Haelen, Wilfried de Jong, Herman Koch, Ernest van der Kwast
Wondermooie zangeres: Agnes Goslings
Voor tomaten en rozen wordt gezorgd. (Er is een maximum van vier tomaten p.p. Bijbetaling is echter mogelijk: € 0,25 per tomaat, voor de Belgen geldt een verlaagd tarief)
Dresscode: tennisrackets zijn toegestaan / tennisballenkanonnen worden in beslag genomen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 27 Juli 2007 - 09:34:02
Happy end
In de tuin van Parkhotel Laurin werd de stomme film Der letzte Mann (Friedrich Murnau, 1924) vertoond. Het scherm was opgesteld achter het zwembad, het publiek zat op witte stoeltjes ervoor en de pianist mocht niet worden getrakteerd, want zijn kruk stond aan de rand van het zwembad.
Der letzte Mann is een tragische film. Een hotelportier wordt gedegradeerd tot toiletbediende. In plaats van gasten te ontvangen in de chique entree droogt hij de handen van mannen in de kelder, poetst hij hun schoenen en steekt hij hun sigaren op. De hotelportier kan de degradatie niet verkroppen (zijn familie weigert met hem te spreken, de buurvrouwen roddelen) en sterft. Dan wordt de film onderbroken door een schriftelijke mededeling van de regisseur. Ik parafraseer: ‘Zo zou iemand eindigen in het normale leven, maar in mijn film eindigt de mens zoals hij nooit zou eindigen in het normale leven.’ Dit is wat er gebeurt na de mededeling: een Amerikaanse miljonair sterft in de armen van de toiletbediende. Bij testament wordt al het geld toegewezen aan ‘degene in wiens armen de miljonair sterft’. De toiletbediende is in één klap steenrijk. Door deze ingreep krijgt Der letzte Mann een happy end. Maar zonder vrouw, zonder kinderen, zonder ellenlang leven. Het happy end bestaat eruit dat de toiletbediende schalen eten verorbert en liters champagne drinkt. Menig film zou door een dergelijke ingreep erop vooruit gaan.
Geschreven door Ernest op: donderdag 26 Juli 2007 - 08:36:05
Zomerbui
De Russische schrijver Isaak Babel heeft een talent voor natuurbeschrijvingen. Mij spreken in ieder geval de vele gedaanten van de hemel in zijn verhalen aan. In het korte verhaal Berestetsjko schrijft Babel: ‘Boven de vijver steeg een maan op, zo groen als een hagedis.’ Aan deze lucht moest ik gisteren niet denken, wel aan de hemel uit het eerste hoofdstuk van de onvoltooide roman Welikaja Krinitsa: ‘Buiten, rondom de klokkentoren, kookte en kolkte een zwarte, volgezogen hemel.’ De lucht boven Bolzano betrok. De bergen werden wolken. De eerste regen in drie weken viel gedurende twintig minuten uit de hemel en vanuit de aarde steeg een houtachtige geur op. Daarna tikte nog enige tijd de hagel.
Geschreven door Ernest op: woensdag 25 Juli 2007 - 08:15:47
Kerkrat
Er wordt veel gekotst op internet. Kotsen mag, maar je hoopt altijd dat de mensen wel goed hebben gegeten. De ondervoede maar alwetende dichter Chrétien Breukers kotste naar aanleiding van mijn bekentenis op de Contrabas: ‘De boeken van Sloot, Van der Kwast en El Halal zijn onleesbaar & flauw; het enige wat deze 'stunt' oplevert, is een vonkje publiciteit. Maar doven zullen ze, alle drie.’
Ik betwijfel of de misselijke kerkrat Chrétien Breukers mijn boeken heeft gelezen. Maar volgens Karel van het Reve kun je ook oordelen over boeken die je niet hebt gelezen. Dus Breukers mag zijn mening over mijn werk hebben. Zijn alwetendheid over mijn verdere leven en schrijverschap gaat mij echter te ver. Ik zal er zelf geen uitspraken over doen. Ik laat mij niet uit over de toekomst, noch die van mij, noch die van anderen. Het is altijd beter te zwijgen. (Laat ik nog wel de Zweedse schrijver Axel Munthe citeren: ‘We weten dat we sterven zullen, dat is feitelijk het enige wat we van onze toekomst afweten. Wat er overblijft, zijn maar gissingen, en in de meeste gevallen gissen we verkeerd. […] We weten niet wat ons van de ene dag op de andere te wachten staat, welke gevaren en hindernissen ons de weg zullen versperren, in welke meer of minder spannende avonturen we verwikkeld zullen raken, in afwachting van het Grote Avontuur, het meest spannende van alle, de dood.’)
Geschreven door Ernest op: dinsdag 24 Juli 2007 - 08:36:46
Summerred
In het kader van research voor een novelle sprak ik afgelopen weekend met een appelboer in Sudtirol. De appelboer was oud en spraakzaam. Betere informanten bestaan er niet voor een schrijver. Ik noteerde uitspraken, appelnamen en oogstdata. En ook de tragediën die een appelboer kunnen overkomen: hagel, appelziekten, de dood van een vrouw. In ieder mens huist pijn. Na het gesprek liepen we naar buiten, naar de bomen. Ik mocht een appel plukken, een Summerred: de vroegste appel in Sudtirol. Ik vertelde de boer dat het de eerste appel was die ik in mijn leven plukte. De boer kon het niet geloven.
Geschreven door Ernest op: maandag 23 Juli 2007 - 08:26:21
Vrijaf
Al drie jaar vertrouwt een Italiaanse familie mij voor de oogst hun huis, hond en handdoeken toe. De familie gaat de bergen in, ik trek in de boerderij en bewater een week lang de groentetuin (tomaten, aubergines, courgettes, meloenen, etc.), geef de kippen te eten en laat de hond driemaal daags uit. Er is geen internet, er is ook geen warm water. Wel een geiser met een oventje. Douchen betekent houthakken, oude kranten versnipperen en vuur maken, of: de tuinslang op jezelf richten.
Omdat internet niet in de buurt is (dit bericht verstuur ik vanaf een afgelegen computer. Internet, de waterput op een halve dag lopen), gun ik mezelf een week vrijaf van deze site. En u een week vrijaf van mij. Geniet ervan, kom tot rust. Gebruik zonnebrand.
Geschreven door Ernest op: maandag 16 Juli 2007 - 11:45:06
Being Arnon Grunberg, of: over de rand van het ravijn
In mei 1994 doet de Franse politie een inval in Château la Chaux, het atelier van schilder en kunsthandelaar Geert Jan Jansen. Zestienhonderd schilderijen worden in beslag genomen. Er zitten werken bij van Picasso, Matisse, Chagall. Echte werken én vervalsingen. Terwijl Jansen in voorarrest zit in Orléans, buigen experts zich over de in beslag genomen kunstwerken. Maar deskundigen die gespecialiseerd zijn in de tekeningen van Picasso lukt het niet de echte van de onechte te scheiden. En na zes jaar onderzoek bestaat er nog steeds geen duidelijkheid voor het Openbaar Ministerie. Om te voorkomen dat Jansen schadeloos gesteld moet worden, wordt hij veroordeeld voor de periode dat hij in voorarrest heeft gezeten.
Geert Jan Jansen wordt ‘de meestervervalser van de eeuw’ genoemd. Hij beheerst vrijwel alle technieken: olieverf, acryl, aquarel, gouache, litho, ets en zeefdruk. In Château la Chaux had hij zeven kamers, elk ingericht als de studio van een van de meesters in wiens stijl hij schilderde. Karel Appel heeft ooit voor een litho gestaan en die voor echt verklaard. De litho was gesigneerd met Appel, maar vervaardigd door Jansen.
Als schrijver raakte ik geïntrigeerd door het verhaal van Geert Jan Jansen. De werken die hij schilderde, tekende, etste, waren werken ‘in de geest van’ Matisse, ‘naar’ Picasso, ‘met de signatuur van’ Appel. Het waren geen kopieën, het waren schilderijen die door de kunstenaar gemaakt hadden kunnen zijn.
Eén van de leerscholen van de schrijver is die van de imitatie. In de literatuur bestaan vele voorbeelden van schrijvers die zich hebben laten beïnvloeden door andere auteurs. Veelal gaat het om debutanten of jonge schrijvers die nog geen eigen stijl hebben ontwikkeld en leunen op hun voorbeeld. Dit zijn vaak auteurs met een uitgesproken stijl. Het is daarom niet vreemd dat Reve veel geïmiteerd werd, en dat Grunberg veel geïmiteerd wordt. Maar als het goed komt met de jonge schrijver, dan vindt hij op een gegeven moment zijn eigen taal en muziek. Wie Alles over Tristan van Tommy Wieringa leest, herkent het afgemeten proza van W.F. Hermans, maar wie Joe Speedboot leest, denkt niet meer aan de Totale Misantroop, die geniet van Tommy Wieringa.
Ikzelf ben beïnvloed door het proza van Arnon Grunberg. In mijn eerste twee boeken ademt de sfeer van zijn vroege werk. De laconieke stijl, de absurde humor, de herhalingen, de slapstick – dat allemaal was ik nog niet eerder tegengekomen bij één enkele schrijver. Charles Bukowski schrijft in zijn voorwoord bij Ask the dust van John Fante: ‘It was my first discovery of the magic.’ Grunberg was op een bepaalde manier mijn ontdekking van de magie.
Maar laat dit geen ode of liefdesbrief zijn. Laat dit een bekentenis zijn.
In juni 2005 begon ik aan mijn derde boek. Het boek waarin mijn eigen taal en muziek zouden moeten klinken. Want ook met mij als jong schrijver moest het maar eens goed komen. Na vier maanden schrijven begon ik echter te twijfelen. Ik was niet overtuigd van hetgeen ik deed, mijn eigen boek schrijven. Het voelde vreemd, vals zelfs. Mijn eigen muziek deed me pijn in de oren.
Ik wilde nog niet mijn eigen weg inslaan als schrijver, ik wilde de andere kant uit, terug naar de bron, nader tot mijn voorbeeld. Daarom besloot ik aan een ander boek te gaan werken. Een boek dat door een andere schrijver geschreven had kunnen zijn. Dit boek heet Stand-in. Het is de debuutroman van Sieger Sloot, maar het is geen Sieger Sloot, noch is het een Ernest van der Kwast. Het is een vervalsing.
Zoals Geert Jan Jansen doeken naar grote meesters schilderde, zo heb ik een boek naar Arnon Grunberg geschreven. Ik heb dit niet alleen gedaan omdat het voor mijzelf een logische stap was, maar ook omdat het voor Grunberg een logische stap zou kunnen zijn. Geen enkele andere Nederlandse schrijver heeft het thema identiteit, of beter geformuleerd: het verlies daarvan, zo in zijn werk verweven als Arnon Grunberg. Figuranten gaat over ‘het verlangen om iemand anders te worden, iemand die je net niet bent, iemand die je waarschijnlijk ook nooit zal worden.’ In Fantoompijn heeft hoofdpersoon Robert G. Mehlman zich van zijn eigen leven gedistantieerd. En onder de naam Marek van der Jagt heeft de schrijver geprobeerd ‘te ontsnappen aan zijn eigen geschiedenis’. Ook in het post-pseudoniem tijdperk presenteert Grunberg de lezer langzaam verdwijnende personages, in ieder geval personages die alles verliezen wat ze hebben.
Toen Marek van der Jagt in 2005 stierf ontstond het idee voor Stand-in. Niet de inhoud van het boek, die kwam later, maar de opzet. Misschien is het beter te spreken van ‘het experiment’. Want dat is waar het schrijven van een boek van iemand anders volgens mij op neer komt. Een onderzoek naar substitutie.
Dit was de vraagstelling bij de proef: is de mystificatie de laatste stap van de schrijver? En dan doel ik niet op een fatale stap, zoals Jeroen Brouwers met ‘De laatste deur’ de dood bedoelt. Ik vroeg me af of er niet een stap is die verder gaat dan de mystificatie, een stap die misschien lijkt op die van een personage in een tekenfilm die zijn voet plaats over de rand van een ravijn en daar blijft staan. Een onmogelijke stap. Maar toch, een stap.
Met Stand-in heb ik getracht voorbij de laatste stap te komen, invulling te geven aan de onmogelijke schrede. Het is geen kopie, het is geen mystificatie. Het is een Appel die niet geschilderd is door Appel. Want dat is de onmogelijke stap voor de schrijver: de stap die hij zelf niet kan zetten, die een ander voor hem zet.
Iemand anders die jouw boek schrijft is ook een vorm van identiteitsverlies, misschien zelfs de ultieme. Dat was de opzet van Stand-in, een boek schrijven dat de overtreffende trap van verlies van identiteit belichaamt. Stand-in vertelt het verhaal van de onaangeraakte Andreas Mahlknecht, die na een carrière als Pakistaanse rozenverkoper en handelaar in grote-maten-vrouwenmode door een literair agent van de straat wordt geplukt om stand-in te worden. Mahlknecht vervangt schrijvers tijdens voordrachten, signeersessies en prijsuitreikingen. Als stand-in signeert hij andermans boeken, ontvangt rozen en neemt podiumangsten over met de vanzelfsprekendheid waarmee familieleden elkaars kleren dragen.
Het liefst had ik Stand-in gesigneerd met de naam Arnon Grunberg, zoals Geert Jan Jansen zijn werken voorzag van een andere naam dan de zijne. Maar een oplage van 2000 boeken valt sneller op dan een oplage van één doek. Te snel. Daarom besloot ik een tweede Marek van der Jagt in het leven te roepen. Sieger Sloot. Geen fictieve schrijver, maar een echt persoon. Een acteur die invalt voor de vervalste schrijver.
In tekenfilms zijn er voor het personage dat over de rand van het ravijn stapt twee scenario’s: de veilige terugkeer en de val.
Of ik ben gevallen laat ik graag aan anderen over. De vertelling van een val moet je altijd aan anderen overlaten. Zij zullen precies kunnen vertellen hoe diep de val was, hoeveel schade er is en hoe weinig kans er is op herstel. En dit zal nog een plezierige bezigheid voor hen zijn ook.
Over een eventuele veilige terugkeer wil ik wel vertellen. Maar niet zonder het eerst over het schrijfproces van Stand-in te hebben, een bijna maniakaal schrijfproces. Wie een boek in de geest van een andere schrijver wil schrijven, moet zich kunnen inleven in die schrijver. Hij moet niet alleen zijn techniek beheersen, hij moet ook zijn motieven weten. Eigenlijk, zou hij een kijkje moeten kunnen nemen in zijn hoofd.
In de film Being John Malkovich (Spike Jonze, 1999) wordt achter een archiefkast een deurtje gevonden dat leidt naar het brein van John Malkovich. Iedereen die door het deurtje gaat, ziet, hoort en voelt vijftien minuten lang wat Malkovich ziet, hoort en voelt.
Het hoofd van Arnon Grunberg ben ik niet binnengeweest. Maar ik ken wel zijn werk van binnen en van buiten, een goede tweede. Dichterbij het hoofd van de schrijver dan zijn boeken komt men niet. Uiteraard heb ik ook secundaire literatuur geraadpleegd: interviews, televisie-uitzendingen, recensies. Maar de meeste research heb ik gedaan naar de fictie van Grunberg. Drie maanden lang heb ik al zijn romans en novelles, onder eigen naam en onder pseudoniem, gelezen – aantekeningen makend, citaten optekenend. Daarna kon het daadwerkelijke schrijven beginnen: zeven dagen per week, tien maanden lang, in de stijl van, naar de setting van, volgens de thematiek van, geïnspireerd door de seksuele perversies van.
En nu kom ik terug op de vraag over een eventuele veilige terugkeer. In Elizabeth Costello van J.M. Coetzee wordt ingegaan op de kwestie of schrijvers wel altijd ongeschonden terugkeren van de donkere contreien waarin ze zich wagen. ‘We kunnen onszelf in gevaar brengen door wat we schrijven,’ laat Coetzee de fictieve schrijfster Elizabeth Costello zeggen. In het hoofdstuk ‘Het probleem van het kwaad’ wordt gedoeld op een boek waarin de terechtstelling van de samenzweerders tegen Hitler een grote rol speelt. ‘Bladzij na bladzij na bladzij, zonder iets over te slaan,’ wordt ‘het naziwoud van gruwelen’ beschreven. Costello: ‘Kan iemand daar ongeschonden uit tevoorschijn komen?’ Want: ‘Als wat wij schrijven in staat is betere mensen van ons te maken, dan kan het ons ongetwijfeld ook slechter maken.’
Ik wil het werk van Grunberg niet vergelijken met het werk van nazibeulen. Laat ik dat voorop stellen. Wat ik wel wil, is eerlijk zijn. En bij deze eerlijkheid hoort niet alleen een bekentenis maar ook een probleem. Kan ik veilig, dat wil zeggen: ongeschonden terugkeren van hetgeen ik heb geschreven in het afgelopen jaar? Is er niet stiekem een kleine norse Grunberg in mij neergedaald die vanaf nu stilistische en thematische aanpassingen zal proberen door te voeren in mijn eigen werk? Concreet: zal ik mijn dagen moeten slijten als epigoon?
En dan is er nog de acteur die verlost wil worden van zijn rol als schrijver. Een rol die steeds moeilijker is om te spelen, want het publiek wordt steeds kleiner. Wat begon als een hogere vorm van bedrog en interviews, medewerking aan radioprogramma’s, zelfs de voorpagina van nrc.next behelsde, is nu niet meer dan een intiem spel. Voor vrienden en familieleden.
Overigens stond de hogere vorm van bedrog niet altijd voor het hogere. Op het Boekenbal werd de stand-in aangesproken door Gerbrand Bakker. Hij herkende hem van de foto in nrc.next. ‘Sieger Sloot?’ zei Bakker. ‘Ja. En u? Wie bent u?’ ‘Gerbrand Bakker.’ Het was nogal rumoerig op de dansvloer, daarom viel het gesprek even stil. Toen zei de stand-in: ‘Bent u ook schrijver?’ Bakker keek hem doordringend aan en zei: ‘Boven is het stil,’ waarop hij zich omdraaide en de trap opliep. Sieger Sloot vertrouwde het niet en bleef op de begane grond. De rest van de avond heeft hij mannelijke auteurs gemeden.
Maar nu is het spel dus verworden tot een onderonsje, zij het een stroef, afstandelijk onderonsje. De buurvrouw, tantes, collega’s dienen op afstand gehouden te worden. Eigenlijk is er geen sprake meer van een spel, slechts van een leugen. Een hardnekkige leugen waar je vanaf wil, zoals je van een geslachtsziekte af wil.
Wie wil er elke dag de vraag krijgen hoe het met je boek gaat, en dan steeds droeviger moeten kijken?
Geert Jan Jansen liep tegen de lamp door een spelfout. Niet door een verfklodder of verkeerd vergeeld papier. Een taalfout werd hem fataal. Hij schreef ‘environs’ in plaats van ‘environ’ op het echtheidscertificaat achterop een schilderij van Chagall.
De taal is helaas niet tegen mij gebruikt. Ik moet mezelf aangeven. Ik moet zeggen: ‘Ik ben de schrijver van dit boek.’
Er zal geen proces volgen, geen gevangenisstraf. Misschien kan onderduiken geen kwaad, voor een tijdje, voor een paar jaar. Om dan voorzichtig het daglicht tegemoet te treden. In de woorden van Andreas Mahlknecht, de hoofdpersoon van Stand-in: ‘Op een dag zou ik de voordeur openen en als iemand anders naar buiten treden.’
Ik wil daaraan toevoegen: ‘Als mezelf.’
Geschreven door Ernest op: vrijdag 13 Juli 2007 - 15:56:21
Gepensioneerd
Er gaat steeds meer kapot in mijn leven: mijn computer, mijn telefoon, mijn knuffelaap. En nu heeft ook mijn fiets het begeven. Daarom ben ik sinds enkele dagen genoodzaakt een fiets te huren. Dat doe ik bij een voorziening van de gemeente Bolzano die wordt gerund door gepensioneerde mannen. Mannen die blij zijn dat ze niet thuis hoeven te zijn bij hun vrouw en de televisie, die mij elke ochtend ontvangen met een glimlach, en als ik de fiets aan het einde van de dag terugbreng: met rode ogen en een glaasje wijn. Als het schrijven, wat ik tussen het huren en inleveren van de fiets doe in de kelder van een bibliotheek, weer eens slecht voor mijn gemoed is geweest, dan verlang ik ernaar gepensioneerd te zijn. Twee fietsen op een dag verhuren, wijn drinken en naar jonge vrouwen kijken die je alles doen vergeten wat kapot is gegaan.
Geschreven door Ernest op: donderdag 12 Juli 2007 - 08:21:32
Eigenlijk 151
De autist in mij wil weten hoeveel woorden ik heb geschreven. Eigenlijk wil de autist dat na elk woord weten. Maar omdat de schrijver in mij daar problemen mee heeft (die wil zin na zin schrijven, en niet woord voor woord), is er na langdurige onderhandelingen (en veel getreiter) een afspraak gemaakt, een compromis. De schrijver mag zoveel schrijven als hij wil, maar als hij even geen inspiratie heeft, of als er een mooie vrouw langs zijn werkplek loopt, dan mag de autist met de muis naar ‘Tools’ gaan en op het heerlijke ‘Word Count...’ klikken.
Op dit moment loopt er geen mooie vrouw langs (ik ben eenzaam, alleen), noch lijdt mijn geest aan een gebrek aan inspiratie, toch laat ik de autist zichzelf bevredigen. De schrijver in mij is op sommige momenten coulant. Op andere momenten is hij een monomaan monster. Maar niet nu. Daarom, dit stuk telt: 149 woorden.
Geschreven door Ernest op: woensdag 11 Juli 2007 - 08:28:27
Natürlich
In Musen leben länger van Dietmar Grieser staan interviews met weduwen van schrijvers. Ik heb het boek gekocht op aanraden van mijn buurman. Hij kopieerde ooit voor mij het interview dat Grieser had met Alessandra di Lampedusa (de weduwe van Giuseppe Tomasi di Lampedusa, auteur van De tijgerkat). Nu heb ik dus alle interviews compleet. Ik lees er elke avond één, voor het slapengaan. Gisteren las ik het interview met de weduwe van Nobelprijswinnaar (1959) Salvatore Quasimodo. Het is een fantastisch interview. De weduwe, Maria Cumani, noemt de toekenning van de Nobelprijs voor de Literatuur aan haar man ‘de grote catastrofe van haar leven’. Tot dan toe had zij altijd voor het geld in het huishouden gezorgd. Als Quasimodo de Nobelprijs wint en hij het bedrag van 22 miljoen lire ontvangt, smijt het geld hij letterlijk uit het raam: ‘Natürlich mit anderen Frauen.’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 10 Juli 2007 - 08:45:17
Koop een tomaat
Kristien Hemmerechts schreef mij: ‘Zijn het rotte tomaten? Dat lijkt me een absolute voorwaarde!’ Ik had haar benaderd voor Gooi een tomaat naar een schrijver & een roos naar de zangeres, een festival dat in augustus in Rotterdam, op het terras van Wijn of Water plaatsheeft. Schrijvers zullen het publiek schofferen en het publiek zal zich revancheren door tomaten naar het podium te gooien. Tussen de voordrachten treedt een wonderschone zangeres op: wie verliefd wordt, mag nu een roos gooien. Maar terug naar de tomaten: ik antwoordde Cara Kristien dat het om tomaten gaat die voor het vee bestemd zijn (voornamelijk varkens). Dat stelde gerust, maar de datum bleek helaas (‘Jammer!’) niet uit te komen.
Een stand-in voor Kristien Hemmerechts was niet snel te vinden. De meeste schrijvers zagen niets in tomaten die naar hun hoofd zouden suizen: ‘Er zijn grenzen.’ Of: ‘Ben je soms gek aan het worden?’ Andere auteurs hielden het bij: ‘Leuk! Maar ik ben op vakantie.’ Uiteindelijk is de programmering rond gekomen. Máár de financiering nog niet. Daarom verkoop ik de tomaten op mijn balkon bij opbod. Ze zijn nu nog onrijp (en niet geschikt om naar schrijvers te gooien), maar spoedig zijn ze heerlijk voor in de salade of op een boterham met kaas. Of wat te denken van: op een toastje met zalm. De mogelijkheden zijn oneindig.
Via het mailadres op de contactpagina van deze site kunt u uw bod uitbrengen. Bedragen onder de 100 euro worden niet serieus genomen. De tomaten zijn mij dierbaar. Ze zijn elke dag met liefde verzorgd: ik heb ze Meir Shalev voorgelezen, ik heb ze water gegeven en ik heb ze naar de finale van Wimbledon laten kijken.
Geschreven door Ernest op: maandag 9 Juli 2007 - 07:45:02
Perfettamentespresso
Zo kan het.
Zo hoort het.
Zo moet het.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 6 Juli 2007 - 13:55:56
Geen bloemen
Hij is niet meer. Hij is dood. Mijn harddisk. Een reanimatiepoging leidde tot kortsluiting. Arme harde schijf. En: arme ik, want al mijn teksten staan erop. Ooit schreef ik ergens: ‘Irakese terroristen mogen mijn moeder ontvoeren, mijn ex-vriendin mag met mijn beste vriend trouwen, al mijn eerste drukken van Hermans mogen ze stelen. Máár mijn teksten mogen niet uit mijn leven verdwijnen. Nee, niet mijn teksten. Alsjeblieft niet mijn teksten.’ Dit ging over een verhaal dat zich niet meer liet openen nadat de stroom was uitgevallen. Het vreemde is – nu ik veel meer kwijt ben, bijna alles – dat ik niet treurig ben, dat ik niet rouw. Ik ben kalm, heel erg kalm. Misschien ben ik in een shock?
Geschreven door Ernest op: donderdag 5 Juli 2007 - 08:10:02
Vrijheid
Curzio Malaparte schrijft in Kaputt: ‘Niets, geen rivier, geen vlakte, geen berg en nog geen boom, geen wolk geeft zozeer het idee van vrijheid als de zee. Zelfs de vrijheid geeft niet zozeer het idee van vrijheid als de zee.’ Hieraan moest ik denken toen ik met Vlad, mijn Russische vriend in Bolzano, op een trampoline sprong. Een trampoline is geen zee die zozeer het idee van vrijheid geeft, maar misschien wel een goede tweede.
Geschreven door Ernest op: woensdag 4 Juli 2007 - 08:25:57
The Morning After
Gisteren had ik vrienden op bezoek. Want: dat is goed voor mij. Niet te vaak en niet te lang. Anders wordt het bezoek een hellestraf. (Niet alleen voor mij.) Gisteren ging alles goed. Ik heb me gedragen, ik ben niet uitgevallen tegen de personen tegenover me, noch tegen de persoon naast me. Het was al met al een gezellige avond. Alleen vanochtend, toen ik een espresso maakte in de keuken, werd mijn gemoed overvallen door een onaangename stemming. En die stemming vloekte: ‘Waarom nemen gasten niet hun eigen lepels, vorken, messen, glazen en borden mee?’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 3 Juli 2007 - 09:03:20
Korte kus
Ik had nog niet eerder een muilezel (kruising tussen een paard en een ezel) gezien, ik had ook nog niet eerder een muilezel gekust. Laat ik duidelijk zijn: er was geen opzet in het spel. Niet van mij, niet van de muilezel. Het gebeurde zonder voorbedachten rade. Ik boog me voorover, ik aaide de kop van de muilezel – dit is het moment waarop bovenstaande foto is genomen –, de muilezel bewoog opeens zijn kop, zijn neus stootte tegen mijn voorhoofd, zijn lippen raakten die van mij. En even, een heel kort moment in de geschiedenis van de wereld, bleven onze lippen aan elkaar geplakt. Toen moest de muilezel niezen, of in ieder geval iets wat daar heel erg op lijkt.
Geschreven door Ernest op: maandag 2 Juli 2007 - 08:16:18
