De dronken vrouw op het bankje kijkt voor zich uit, maar ziet mij nooit. Ze is elders, in een roes. De wijn die ze drinkt heeft mijn supermarkt deze week in de aanbieding. Twee pakken voor de prijs van een. Ze rookt ook sigaretten, van het merk dat cowboys met lasso’s liet slingeren in bioscoopreclames toen er nog bioscoopreclames met sigaretten waren. Ik ken bijna niemand meer van vroeger, soms vraag ik me af: wie zijn er getrouwd, wie leven er aan de overkant van de oceaan, wie zijn er gek geworden?
Geschreven door Ernest op: dinsdag 30 September 2008 - 08:29:03
Vis
Vanmorgen dacht ik aan mijn basilicumplant in Rotterdam, eenzaam in de vensterbank van de keuken. De laatste keer dat ik de plant zag, ging het niet goed. Twee groene blaadjes, voor de rest: verdorde takjes. De buurvrouw beloofde voor mijn vertrek naar Italië meer aandacht aan de basilicum te besteden. Ik weet niet waarom ik dit hier opschrijf, weemoed, depressie of angst voor de dood. Misschien is het tijd om een vis te kopen, en die in een kom te doen, en de kom altijd mee te nemen. Overal naartoe. En zo de dagen slijten. Zonder bang te hoeven zijn, want de vis is in de buurt, en er is altijd water.
Geschreven door Ernest op: maandag 29 September 2008 - 08:22:47
De grootmoeder, de vijgenboom en de placenta
Mijn zoon kreeg vlak na zijn geboorte een vijgenboom van een lieve kennis. Gisteren is de vijgenboom eindelijk geplant. De grootmoeder was mee, zij assisteerde, dat wil zeggen: ze hield de hond uit de buurt van de placenta, terwijl de moeder en ik een gat groeven.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 26 September 2008 - 08:15:49
Water noch espresso
In de bibliotheek waar ik schrijf is het muisstil. Heel soms is het geluid van hakken te horen, afkomstig van een verre gang. Twee tafels verder zit vertaler Vincent Raynaud te werken, hij vertaalt op dit moment een Spaanse roman naar het Frans. Soms denk ik dat hij dood is, zo bewegingloos gaat hij te werk. Hij drinkt water noch espresso, eet niet en gaat nooit naar het toilet. In vergelijking met hem ben ik een hooligan: ik ga ten minste vier keer per dag naar het toilet.
Geschreven door Ernest op: donderdag 25 September 2008 - 09:42:50
Studente
Als halve autist luister ik tweemaal daags naar de nieuwe cd van Sigur Rós, ‘With a buzz in our ears we play endlessly’. Op het Lowlands Festival betoverde de band de hele Grolsch-tent. Het was daarom een schok toen ik iemand de muziek van de IJslandse band hoorde vergelijken met Eftelinggeluidjes. Laat ik preciezer zijn: die iemand was een studente van de Tilburgse studentenvereniging D’artagnan waar ik op 3 september optrad. Ik zei dat ik zelden zo’n poëtisch optreden had gezien. De studente schudde haar hoofd. ‘Poëtisch?’ Ik dacht aan de vijfkoppige big band die tijdens een nummer in slowmotion over het podium liep. De studente spuugde nogmaals het woord ‘poëtisch’ uit. Ze moest, in de woorden van Charles Bukowski, The Genius of the Crowd zijn.
Geschreven door Ernest op: woensdag 24 September 2008 - 08:04:52
Gratis
In Lengstein vond ik de laatste aardbeien van het jaar. Ze hadden een prachtige rode kleur en roken overweldigend. Mijn zoon sliep, de boer was nergens te zien, en de aardbeienplanten zagen eruit alsof er niet meer geoogst zou worden. Dus wat doe je dan als halve Hollander? Je plukt alsof de duivel je op de hielen zit en eet ’s avonds een heerlijk maar bovenal gratis dessert.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 23 September 2008 - 08:15:10
Op de foto
De koe heette Sissy en wilde niet geaaid worden. Ook at ze geen gras uit mijn hand. En gezellig op de foto wilde ze ook niet. Volgens de boer is Sissy een misantropische koe. Ze haat mensen. ‘Alle mensen?’ vroeg ik verbaasd als halve Indiër. ‘Vooral mijn vrouw,’ antwoordde de boer.
Geschreven door Ernest op: maandag 22 September 2008 - 07:58:24
Appels en frambozen
Penzlhof is een boerderij in de bergen van Sudtirol. Denk aan appels en frambozen. Deze dagen zullen in het teken staan van rust, maar ook bezinning. Ik zal voor het eerst in mijn leven een boek van mezelf herlezen. Na het corrigeren van de drukproef heb ik nooit een letter gelezen van hetzelfde werk in boekvorm. De angst is altijd te groot geweest, de angst om elke zin te willen veranderen. Nu – na de geboorte van mijn zoon – is die angst vervlogen, nu heb ik zin om Giovanna’s navel te herlezen, aan een tafeltje met uitzicht op de appelbomen, de groene weiden, de bergen. En een hond die zijn hoofd af en toe op mijn schoot legt.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 19 September 2008 - 09:13:14
Grüß Gott
De wandelaar is van Duitse afkomst en heeft twee stokken bij zich. Aan zijn voeten zit schoeisel dat ten minste een kilo weegt, zijn sokken reiken tot aan zijn knieën. ‘Grüß Gott,’ zegt de wandelaar. Achter hem loopt zijn vrouw, ook met stokken en sokken tot aan de knieën. Heel soms loopt de vrouw voorop, met een glimlach. Maar – zo denk ik – dan is de vakantie een marteling voor de man. Hij verlangt naar zijn werk, zijn bureau, zijn secretaresse die wel weet wat hij wil: koffie met een koekje. Geen bergen, geen bospaden, o, geen stokken.
Geschreven door Ernest op: donderdag 18 September 2008 - 10:12:51
In de lucht
Gisteren sprong ik met mijn vormgever in Lago di Monticolo, een bergmeer dat wordt omgeven door appel- en wijngaarden. Het was waarschijnlijk de laatste keer van het jaar dat we buiten zullen zwemmen. De winter is in de lucht, de ochtenden zijn koud, het licht is hel. Morgen zal ik hoog ik in de bergen zijn, misschien zullen we wolkjes ademen.
Geschreven door Ernest op: woensdag 17 September 2008 - 15:04:13
Draagdoeken
Mijn vaste vormgever is op bezoek in Bolzano. Hij is onder andere verantwoordelijk voor het omslag van mijn debuutroman, het ontwerp van deze website en de flyers van Nur Literatur en Donker water. De vriendin van de vormgever is zwanger. De gesprekken aan tafel gaan over borstvoeding en draagdoeken. Ach, je kunt niet altijd over boeken en schrijvers praten. Of over de hartverscheurende schoonheid van een zin van James Salter.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 16 September 2008 - 13:22:03
Autootje
De afdeling psychiatrie van het ziekenhuis in Bolzano is geel. Op zondagmorgen ben ik een van de weinige bezoekers. Ik zie alleen een vader en een zoon. De zoon blijft wachten en speelt met een autootje. Het autootje gaat er met mijn verbeelding vandoor. Het is een cadeau van de moeder die achter de klapdeuren, aan het einde van de gang, in een kamer ligt. Ze is altijd bang geweest voor opname, haar leven is in één woord samen te vatten: strijd. Haar zoon is nog te jong voor Rilke, maar ze hoopt dat hij de dichter ooit zal lezen en begrijpen: ‘Auch der Mut muß einmal sich strecken und sich am Saume seidener Decken in sich selber überschlagen. Nicht immer Soldat sein.’
Geschreven door Ernest op: maandag 15 September 2008 - 08:55:35
Nachtkastje
Op mijn nachtkastje ligt Geheugen, spreek van Vladimir Nabokov. Ik val elke nacht met tranen in mijn ogen in slaap. Het is de moeder van Nabokov, een moeder die met de gloedvolle warmte van genegenheid en onvoorwaardelijke liefde is beschreven. Elke nacht, als ik het boek heb dichtgeslagen en plaats op het nachtkastje, als ik mijn hoofd op het kussen leg, dan denk ik aan mijn eigen moeder. En aan de zwakte van mijn werk. Het ontbreken van warmte voor de moeder in mijn columns, verhalen, romans.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 12 September 2008 - 09:20:05
Gat
Enkele jaren terug las ik In de ban van mijn vader van Sandro Veronesi. Het boek had ik geleend van een kennis. Ik heb het dus niet meer in mijn bezit, ik ben niet het type dat geleende boeken houd. (Mijn boekenkast telt talloze hiaten, elk gat staat voor een boek dat uitgeleend is en maar niet terugkeert, elk gat is gemis, en ook: vijandschap voor het leven.) Er staat mij een mooie passage van Sandro Veronesi bij over het zien groeien van kinderen. Ik kan de passage helaas niet citeren, omdat het boek dus terug is in de boekenkast van zijn dierbaar thuis.
Geschreven door Ernest op: donderdag 11 September 2008 - 09:17:56
Roman
De bedoeling was om de hele maand september appels te plukken. Maar ik heb toch besloten om me op mijn roman te storten. Vijf, zes dagen per week. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen: het is een tijdje geleden dat ik aan een roman heb gewerkt. Soms is er de angst dat ik het niet meer kan. En dan heb ik het niet over het technische aspect, maar over het zitten en blijven zitten. Vallen en vechten.
Geschreven door Ernest op: woensdag 10 September 2008 - 10:04:14
Buiten
In Caos Calma wacht een man in een park. Elke dag neemt hij plaats op een bankje, elke dag lopen dezelfde mensen voorbij. In boeken wachten mannen ook vaak, in een park, op een luchthaven, op een begraafplaats. Nooit heb ik het gevoel gehad: ik wil ook wachten, maar Caos calmo heeft daar verandering in gebracht. Vandaag zal ik buiten zijn. In het park.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 9 September 2008 - 08:11:55
Anderhalf uur
Ik vond een heel klein schroefje op mijn bureau. Het probleem van het schroefje is dat het nergens in past. Het is een schroefje zonder huis en haard. Ik heb er gisteren misschien anderhalf uur naar gekeken, toen kwam ik tot de conclusie: ik ben niet eenzaam, ik word krankzinnig. Daarna heb ik het schroefje snel in de prullenbak gegooid en een espresso gedronken. ‘Niemand weet van iets,’ zei ik tegen mezelf.
Geschreven door Ernest op: maandag 8 September 2008 - 09:58:38
Opening
Het dakterras van de nieuwe club Watt kijkt uit op een park. In dat park was gisteren, tegelijk met de officiële opening van de club, een bijeenkomst van gelovigen. Er waren klapstoeltjes, twee tafels en zeven thermosflessen. Maar niemand dronk koffie of thee. ‘Ich finde dich in allen Dingen,’ dicht Rilke. Ik zag jou niet, maar wel een plek zonder jou. Eenzaamheid.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 5 September 2008 - 09:26:44
Vragen
Ik was te gast bij de Tilburgse studentenvereniging D’artagnan. Dit in het kader van een columnworkshop (niet door mij gegeven). Ik las enkele columns voor en gaf antwoord op vragen uit het publiek. De vragen waren standaard, maar de antwoorden ook. En zo komen we elke dag dichterbij de eeuwigheid van duisternis.
Geschreven door Ernest op: donderdag 4 September 2008 - 09:49:17
Afscheid van de zomer
Conor Oberst was gisteren in vorm in de Melkweg in Amsterdam. Later, in de trein terug naar Rotterdam, zat ik tegenover twee vrouwen die naar Madonna in de Arena waren geweest. Het waren deze vrouwen, de regen en de vele stations die de sprinter aandeed (Breukelen, Woerden, Gouda Goverwelle), die mij weemoedig maakten. In Afscheid van de zomer schrijft Konstantin Paustovskij: “Echt waar, voor je het goed en wel beseft, is de zomer al aan het verwelken, die ‘voorgoed voorbije’ zomer die bij vrijwel iedereen verbonden is met herinneringen aan zijn kinderjaren.”
Geschreven door Ernest op: woensdag 3 September 2008 - 11:45:22
Weerspiegeling
In de trein op weg naar Amsterdam (waar ik Eddy Terstall en Mi Lei Vos interviewde over de film Vox Populi die binnenkort in première gaat) zag ik in de weerspiegeling van een raam twee ogen die naar mij keken. Ik luisterde naar de cd van de Zweedse zangeres Lykke Li en probeerde een column over Sinterklaas (in opdracht) te schrijven. Maar de ogen in de weerspiegeling waren zo mooi dat van schrijven weinig kwam. Ik vind dat schrijvers elke eerste dinsdag van de maand sentimenteel mogen zijn. En dit zeg ik tegen alle cynici: ‘Koop de cd van Lykke Li en word verliefd.’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 2 September 2008 - 09:43:24
Twee mannen
De bovenbuurvrouw heeft twee mannen op bezoek. Ze blijven slapen, althans dat doen de voetstappen ’s ochtends op de trap vermoeden. Omdat ik niets meemaak, voel ik me genoodzaakt uit het raam te kijken. Ik zie de twee mannen en de buurvrouw. Ze nemen geen afscheid. Slechts een handgebaar in de koude lucht. De mannen gaan ieder een eigen richting op, de buurvrouw haalt het slot van haar fiets. Een ogenblik later is het stil op straat. En ook in mijn woning. Geen voetstappen, geen stemmen die door het plafond komen. Slechts het zachte getik van de toetsen, maar dat heeft nog altijd weinig met leven te maken.
Geschreven door Ernest op: maandag 1 September 2008 - 10:53:15
