Mijn Oekraïense vriend zou vanavond meevaren tijdens de laatste editie van Donker Water, maar hij is verliefd geworden op een vrouw die werkt achter de kassa van een benzinepomp in de buurt van Duisburg. ‘Is ze ook verliefd op jou?’ vroeg ik. Er volgde niet direct een antwoord, er was geruis te horen, auto’s over betonnen platen. ‘Ik ben Oekraïens,’ zei mijn vriend. ‘Ik kan lang wachten. Wachten zit in mijn bloed.’
Geschreven door Ernest op: vrijdag 28 November 2008 - 09:47:04
Apocalyps
De buurvrouwen namen mij gisteren mee naar de Fabriek. We zagen de Mexicaanse film El Topo, een cult-western uit 1970. De apocalyps van de film was het moment dat er honderden mensen met misvormingen werden neergeschoten nadat ze bevrijd waren uit een grot. Ik zat tussen de buurvrouwen in, onder een warme deken. Het was een gezellige avond. Voor herhaling vatbaar.
Geschreven door Ernest op: donderdag 27 November 2008 - 09:09:12
Receptionisten
In 1996 was ik piccolo in Hotel New York. Het was mijn eerste baantje, ik was vijftien, droeg een rood overhemd en in mijn dromen streken receptionisten neer. Nu, twaalf jaar later, is kamer 101 het decor van een reünie. De kamer is een voormalig directievertrek, het tapijt komt uit 1850. Ooit toonde ik een man deze kamer en hij kreeg tranen in zijn ogen toen hij de Maas zag.
Geschreven door Ernest op: woensdag 26 November 2008 - 10:05:35
Misschien een Michelinster
Mijn baard moet eraf. De maître van het restaurant waar ik werk, zei: ‘Niet hier.’ Maar een baard kun je niet op- en afdoen als een bomgordel, dus ging hij eraf. Zelf ben ik er niet mee eens. Waar is de maître van het restaurant (dat deze week misschien een Michelinster krijgt) bang voor? Dat er gasten zullen denken dat ik uit de koran zal reciteren, dat ik hen tot ontploffing breng na het voorgerecht? Een stropdas dragen is verplicht voor kelners, maar ik vind een stropdas veel gevaarlijker dan een baard.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 25 November 2008 - 09:55:52
Gehucht
De sneeuw roept herinneringen op. Oekraïne, een autotocht door de Karpaten. We stoppen in een gehucht. Alles is wit, ook de rook uit de schoorstenen. Ik ontmoet Melena, ze verkoopt huiden en heeft lange, rode nagels. We raken aan de praat, niet over huiden, maar over waarom ik hier ben. Op een plek waar nooit iets gebeurd. Haar ogen smeken: red me, neem me mee. In plaats daarvan druk ik een kus op haar wang. Dan is het tijd om te gaan.
Geschreven door Ernest op: maandag 24 November 2008 - 08:03:57
Weergoden
In augustus bad ik elke donderdag om zon. Toen vond op een terras in Rotterdam Gooi een tomaat naar een schrijver & een roos naar de zangeres plaats. Mijn beden werden niet verhoord. Vanavond vindt de vijfde editie plaats van Donker Water, een literaire avond op een boot (vodka, dronkemansliederen en voorgelezen flessenpost). De weergoden zijn ons deze keer gunstig gezind. In de stad rollen vuilniszakken over straat en vliegen kartonnen dozen door de lucht. Misschien, heel misschien, vergaan we vanavond.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 21 November 2008 - 12:16:22
2009
Vanavond ga ik naar Crossing Border. Het is verleidelijk om voor muziek te kiezen: Stef Kamil Carlens brengt een tribute aan Bob Dylan, Alela Diane zingt de sterren van de hemel en Death Cab for Cutie is er ook nog. Toch zal ik voornamelijk naar literatuur luisteren. In 2009 staan er drie nieuwe edities gepland van Nur Literatur. Als programmeur kijk ik uit naar de voordrachten van jonge schrijvers als Janneke van der Horst (foto), Thijs de Boer en Hadjar Benmiloud. Rick de Leeuw kennen we nu wel.
Geschreven door Ernest op: donderdag 20 November 2008 - 08:43:10
Brievenbus
Het eerste sinterklaascadeau is bezorgd, niet in mijn schoen, maar in de brievenbus. Het is een agenda die is ontworpen door Werkplaats Amsterdam. De teksten (weetjes, tips, columns, een wijnlexicon) zijn van Nicolaas Klei, bekend van de omfietswijn. Zelf ben ik nog nooit omgefietst voor wijn, dat doe ik alleen voor espresso. Ik heb zelfs een keer het vliegtuig genomen.
Geschreven door Ernest op: woensdag 19 November 2008 - 07:58:55
Paars
Sinds kort draag ik twee keer per week een stropdas, een kledingvoorschrift van het restaurant waar ik parttime werk. Soms is de stropdas paars, dan weer goud. Omdat ik nooit stropdassen heb gedragen, bekijk ik op internet filmpjes om het strikken onder de knie te krijgen. Ik oefen met een oude sok (zwart), want een stropdas heb ik niet. De sok is uitermate geschikt voor de windsor-knoop, je moet hem alleen niet te strak aantrekken.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 18 November 2008 - 08:29:46
Exclusief
Enige tijd geleden schreef ik een verhaal voor het nieuwe magazine Maria van de KRO. Een maand na publicatie ontving ik een contract van BV Programmabladen AKN. Artikel 5 vermeldt: “Opdrachtgever heeft derhalve het exclusieve, overdraagbare recht om (delen van) de Prestatie onbeperkt, wereldwijd, en voor onbepaalde tijd, al dan niet gelijktijdig, on demand of interactief en al dan niet in bewerkte vorm via alle huidige toekomstige en technische middelen, zelf of door derden te (doen) gebruiken en te exploiteren en om alle vergoedingen te genieten die voortvloeien uit dit gebruik/deze exploitatie.” Mijn dierbare tekst. Exclusief? Voor onbepaalde tijd? Al dan niet in bewerkte vorm? W.F. Hermans heeft ook altijd gelijk: “De katholieken! Dat is het meest schunnige, belazerde, onderkruiperige, besodemieterde deel van ons volk!”
Geschreven door Ernest op: maandag 17 November 2008 - 07:55:54
Teil
Terwijl mijn zoon een bad neemt in de wasbak, luister ik met een half oor naar Rutger Kopland in het radioprogramma Kunststof. Hij draagt een aantal gedichten voor uit zijn nieuwe bundel Toen ik dit zag. Kopland praat langzaam, ‘bedachtzaam’ zoals hij het zelf noemt. Warm, zou ik het willen noemen, als dat kan, warm praten. En het is alsof ik ook in bad zit, de oranje teil in de tuin van het huis waar alles groter was dan ik, behalve de weemoed. Die was er nog niet.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 14 November 2008 - 08:02:48
Plus kaas
Een kelner ziet alles. Gisterenavond zag ik aan tafel vijf een vrouw die meer oog had voor het eten dan voor haar tafelgenoot. Het was een date, de man maakte grapjes en avances, en hij betaalde. Het was geen goedkope rekening, vier gangen plus kaas, champagne, wijn. Dit is wat ik niet heb gezien: ondergoed op de vloer, gekreukte lakens, een kaars die de hele nacht blijft branden. Je hoopt het, je gunt het de man, als man.
Geschreven door Ernest op: donderdag 13 November 2008 - 12:59:54
Billiger
In Berlijn, op de Kastanienallee, kocht ik Zwischen Gestern und Morgen van Kurt Tucholsky. Het is een selectie uit zijn verhalen en gedichten. De bundel begint met een lezersbrief. De lezer schrijft: ‘Hoffentlich sterben Sie recht bald, damit Ihre Bücher billiger werden (so wie Goethe zum Beispiel).’ Tucholsky is inmiddels dood, al meer dan zeventig jaar. De prijs van het boek bedroeg twee euro, maar de verkoopster was gevoelig voor afdingen. Ik mocht het meenemen voor vijftig cent, wat ik deed.
Geschreven door Ernest op: woensdag 12 November 2008 - 06:31:21
Oksel
Mijn oudste broer werd gisteren 31 jaar. Hij kreeg twee truien, snoep, een dvd van Scooby Doo, een horloge en deodorant. Laatste krijgt hij elk jaar voor zijn verjaardag. En ook met Sinterklaas en kerst. En op Valentijnsdag. Mijn broer is een grootverbruiker, hij drukt per oksel zo’n dertig seconden op de spuitbus. Hij ruikt altijd goed.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 11 November 2008 - 07:11:05
Verwachtingen
Signeren is wachten. Op verzoek van boekhandel Selexyz Donner nam ik met collega Raoul de Jong plaats achter een tafeltje op de Dag van het Literatuuronderwijs. De boekhandelaar had geen hoge verwachtingen. Hij had één boek van mij meegenomen en vijf van Raoul. De signeersessie duurde van 13:00 - 13:30 uur. De tijd ging heel langzaam.
Geschreven door Ernest op: maandag 10 November 2008 - 07:14:58
Invloed
Vanmiddag zal ik met docenten Nederlands in gesprek gaan op de Dag van het Literatuuronderwijs. Thema van het gesprek is ‘Jong leest jong’, over de invloed van jonge auteurs op scholieren. Als ik aan mijn leraar Nederlands op de middelbare school denk, is het woord vijand het eerste wat er in mij opkomt. Daarna komen ook deze woorden: conservatief, verbitterd, man op een eiland waar de schelpen stinken. Ik ben benieuwd naar de docenten Nederlands van nu.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 7 November 2008 - 08:39:29
Homoseksuelen
De uitverkiezing van Barack Obama vierde ik gisteren in het nieuwe Rotterdamse restaurant Lekker Mackelijk (“Killer burgers van eerlijk vlees, biologische groenten en niet te vergeten ambachtelijk vers brood”). Ik at een Obama Burger die geserveerd werd op bruin brood met een chutney van ananas. Als ik Amerikaan zou zijn geweest, zou ik ook op Obama hebben gestemd, hoewel hij tegen het homohuwelijk is. Ik ben voor het homohuwelijk, sterker: ik ben alleen voor het homohuwelijk. Nederland zou mijns inziens het eerste land moeten zijn waar alleen homoseksuelen kunnen trouwen.
Geschreven door Ernest op: donderdag 6 November 2008 - 09:56:36
Gekuch
De opdrachtgever zei: ‘Je krijgt een kikkerpak aan en stelt vragen aan bekende Nederlanders die bij je op schoot gaan zitten.’ Hij grinnikte, waarschijnlijk had hij het idee zelf verzonnen. Ik keek naar mijn zoon die naar de telefoon in mijn hand keek. Welke vragen gingen er door zijn hoofd? Ik hoorde gekuch in mijn oor. De opdrachtgever wilde een antwoord horen. In mijn hoofd zat één gedachte, één woord: recessie.
Geschreven door Ernest op: woensdag 5 November 2008 - 09:07:16
Zomertijd
In de avond werk ik als kelner in restaurant Fred, in de ochtend zit ik om zes uur aan het ontbijt. Mijn zoon houdt nog altijd de zomertijd aan. Ik drink meer espresso dan ooit, en dat was al niet weinig. Er staan geen waarschuwingen op koffieblikken, geen teksten die onvruchtbaarheid en de dood voorspellen. Misschien word ik 139 jaar oud en krijg ik zeven zonen, drie dochters, negentien kleinkinderen en zesentwintig achterkleinkinderen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 4 November 2008 - 12:37:08
Zondag
Mijn zoon moet wennen aan mijn woning en de herfst. De Nederlandse herfst die grijs is in plaats van geel, zoals in Italië. Zondag maakten we een wandeling en zagen we een stervende vogel. Het dier was tegen een ruit aangevlogen. De ruit hoorde bij een winkel: wild en gevogelte. Een wreed sprookje.
Geschreven door Ernest op: maandag 3 November 2008 - 09:47:38
