De haai kwam ter sprake bij de koffie. Ik dineerde met een roze vrouw in restaurant Het Lachende Varken. De vrouw nam een slok van haar caffè latte en vertelde over een IJslandse delicatesse, opgegraven haai. Verse haai schijnt namelijk niet te eten, de smaak van antivries. Daarom worden haaien eerst begraven om ze drie maanden later op te diepen als delicatesse. Ik houd van sprookjes: de kikker die een prins wordt, een haai die verandert in een rozenblad dat op je tong smelt.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 29 Mei 2009 - 07:52:35
Poule
Ik bekeek de Champions League-finale samen met mannen die in de zomer tomaten naar mij hadden gegooid. Ze trakteerden nu op bier. We deden een poule, maar niemand won. Ik had voorspeld dat Manchester United met 4-0 zou winnen. Ik ben beter in het voorspellen van het weer. Vandaag: zonnige perioden met af en toe een bui.
Geschreven door Ernest op: donderdag 28 Mei 2009 - 07:27:33
Laatste zinnen
Op de middelbare school zat ik in de klas met een meisje dat Catrien Rosendaal heette. Ze verslond de boeken voor haar lijst (Nederlands, Engels, Duits), soms ook tijdens de les. Ik was misschien een beetje verliefd en pakte haar boeken af om de laatste zinnen luid voor te lezen. Catrien hield haar vingers in haar oren. Ze wilde de afloop niet vooraf weten, de omega van de roman, de laatste adem. Dit behoeft geen verdere uitleg: we hebben elkaar uit het oog verloren.
Geschreven door Ernest op: woensdag 27 Mei 2009 - 09:59:36
De middagen
Vandaag heb ik de hele dag binnen gezeten. Espresso, Bach en bananenschuimpjes. En buiten regende het. De enveloppe die de postbode bezorgde, was nat. Mijn naam was uitgelopen, een vlek. In de enveloppe zat een boek van Marquez. Ik las de laatste zin, want dat doe ik altijd als eerste: ‘Ze holde zonder om te kijken door de verzengende damp boven de salpeterplassen, over de talkkraters, tussen de slaperige paalwoningen, tot de maritieme natuurwetenschappen ophielden en de woestijn begon, maar ook toen nog holde ze door met het goudvest, voorbij de droge winden en de middagen waar geen eind aan kwam, en nooit heeft iemand meer iets van haar gehoord noch enig spoor van haar droevig lot gevonden.’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 26 Mei 2009 - 18:25:46
Schelpen
Aan zee. Geluiden en geuren uit mijn jeugd. Een vliegtuigje dat overvliegt, schelpen onder je schoenen, zilte wind. En tussen de middag eet ik een boterham met zand. We kunnen treurig worden van de dingen die we al eens meemaakten, steeds langer geleden. Maar we kunnen ook denken: de zomer is nog niet voorgoed voorbij.
Geschreven door Ernest op: maandag 25 Mei 2009 - 10:23:45
Misschien
Alleen in de bioscoop, De laatste dagen van Emma Blank. Ik werd een klein beetje verliefd op Eva van de Wijdeven. Misschien kwam het door de zomerjurken, haar blote benen en het zand in haar schoenen. Drie biertjes later was alles gelukkig weer bij het oude.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 22 Mei 2009 - 13:50:59
Aanraking
Gisteren, tijdens het Test_Lab in V2, werd het Hug Shirt van Cute Circuit gedemonstreerd. Een vrijwilligster uit het publiek kreeg via een sms-je een omhelzing. Ze straalde. Daarna was er een discussie. CEO van Cute Circuit Ryan Genz vertelde dat een mens ten minste veertig aanrakingen per dag nodig heeft. Anders wordt hij depressief, vraagt hij zich af of hij nog de juiste baan heeft, of erger. Vanochtend, Hemelvaartsdag, liep een van de bezoekers van het Test_Lab door de stad. De winkels waren dicht, de straten leeg. Alleen de espressobar was open. De bezoeker dronk een espresso en at een stukje wortelnotentaart. Bij het afrekenen probeerde hij het meisje achter de bar heel voorzichtig aan te raken.
Geschreven door Ernest op: donderdag 21 Mei 2009 - 18:16:31
Golvend haar
In de bushalte hangt een poster van een vrouw met lang golvend haar. Ze wast haar haren met een nieuw product van Andrélon dat ‘86% minder gespleten haarpunten’ belooft. De kranten staan er vol mee, op tv lijkt er over niets anders te worden gepraat: de crisis. Maar bij het zien van de poster, bij het lezen van de woorden ‘gespleten haarpunten’ ga je twijfelen. Bestaat de crisis? Word je niet bedrogen?
Geschreven door Ernest op: woensdag 20 Mei 2009 - 18:53:25
Piano Bar
Na de afspraak met mijn uitgever dineerde ik met vriend T. bij Noorderlicht. Het cruiseschip Costa Magica kwam voorbij. Kleine mensjes zwaaiden naar de kade, anderen keken op het achtersteven naar het kolkende water, een omgeploegde rivier. Eén van hen zou die avond in de Capocolona Piano Bar de vrouw van zijn leven ontmoeten. Ze heette Ana Luisa Guala, was 93 jaar oud en had acht trouwringen om haar vingers. Haar liefde: oneindig en onslijtbaar.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 19 Mei 2009 - 23:38:02
Shakespeare
A.s. vrijdag is Tom Lanoye de hoofdgast van de 22ste editie van Nur Literatur. Het is een speciale theatereditie. Ook andere schrijvers (Don Duyns, Esther Gerritsen, Enne Koens, Willem Jan Otten, Joost II Sickenga en Joost Vandecasteele) hebben toneelteksten op hun naam staan. Ze gaan vrijdag, in de woorden van Lanoye: “Op de barricaden voor een veronachtzaamd genre, hoewel zijn verwekkers Euripides en Shakespeare heten – en dan zou ik Joost van den Vondel nog vergeten, en Hugo Claus.” Reserveren kan hier.
Geschreven door Ernest op: maandag 18 Mei 2009 - 09:04:27
Kale man
Gisteren op het balkon van de Stadsschouwburg van Amsterdam liet Tommy Wieringa zijn roman Caesarion los in de wereld. Dat ging met blauwe ballonnen en augustusregen. Ik denk aan een vrouw in Sehoul, een gehucht in Marokko. Vier hutten, drie koeien, één tv. Ze ziet in de vroege ochtend van 19 mei een baksteen landen op haar land. Ze loopt ernaartoe en pakt de steen op die een boek blijkt te zijn. Heel lang kijkt ze naar het schrijversportret op de achterkant: een kale man met opgestroopte mouwen, jeans, een rimpelige zee achter hem. Er zit een briefje bij het boek, van uitgeverij De Bezige Bij. Ze is de gelukkige vinder van het eerste exemplaar van Caesarion. De schrijver zal haar thuis een hoofdstuk voorlezen. Maar de boodschap is geheimtaal voor de vrouw. Ze denkt aan haar God, en loopt met het boek terug. Sehoul is nu: vier hutten, drie koeien, één tv, één boek.
Geschreven door Ernest op: zaterdag 16 Mei 2009 - 11:52:02
Korte documentaire
Elke editie van De Unie Late Night breng ik een ode aan een bijzondere Rotterdammer. De laatste keer waren dat er twee: de zoetste Russische vrouwen van Rotterdam. De keer ervoor mocht ik op mijn knieën gaan voor een olijvenverkoper, en de eerste keer deed ik dat voor Delgado Damasio, afwasser van een toprestaurant. Deze ode inspireerde twee studenten van de Willem de Kooning Academie om een film te maken voor 7 Inch docs, een festival voor de korte documentaire. Het prachtige resultaat is hier te zien. Wel vraag ik me af hoe het met Delgado gaat. Zou hij nog willen afwassen? Een optreden in een talkshow, een eigen documentaire. What’s next?
Geschreven door Ernest op: donderdag 14 Mei 2009 - 10:15:18
Wodka en Poesjkin
In Mme. Maigret dineerde ik gisteren met twee Russische vrouwen, moeder en dochter. We aten heerlijk, vooral de mul in zoutkorst was voortreffelijk. We spraken over wodka en Poesjkin, maar ook over eten, de passie van de Russische vrouwen. Volgens de moeder eten we in de hemel allemaal aardappelpuree.
Geschreven door Ernest op: woensdag 13 Mei 2009 - 09:38:35
Territorium
Ik begrijp de meerkoet niet. Hij maakt het zichzelf zo moeilijk. Als hij zijn vrouwtje niet lastigvalt, dan zijn het wel de eenden die het moeten ontzien. De eenden ontwijken de meerkoet. Ze hebben geen zin in ruzie. Het leven is kort en al moeilijk genoeg. Maar de meerkoet zoekt problemen. Hij zwemt naar de eenden toe en vindt dan dat ze zich in zijn territorium bevinden. Hooligans, meerkoeten.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 12 Mei 2009 - 17:47:46
Vandaag
Het waait zo hard dat er geen vogels in de boom zitten waar ik op uitkijk vanaf mijn werkplek. Meer heb ik eigenlijk niet te vertellen vandaag. Ach, misschien nog wat over eenzaamheid. Over woorden die haperen, zinnen die kraken. Ik wil het geluid horen van verse tulpen, het knarsen van asperges. Erwin Mortier schrijft in Godenslaap over loepzuivere melodieën uit de kindertijd. Dat mag ook.
Geschreven door Ernest op: maandag 11 Mei 2009 - 14:48:10
Mijn onderbroek
De lentebui was als zomerregen maar dan in mei. De lucht betrok en de dingen werden grijs. De eerste druppels waren als druiven die op het wegdek openspatten, en toen kwam er geen einde meer aan. De weg veranderde in een meer waar ik doorheen fietste. Mijn haar, mijn vest, mijn T-shirt, mijn broek, mijn onderbroek – alles raakte doorweekt. Heerlijk. Nu schijnt de zon en drijft er een blauwe ballon op het water.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 8 Mei 2009 - 14:56:40
Vizier
Zo dadelijk spreek ik met Michel van Dartel over Fashionable Technology. Een bril met vizier, een Twitter-scherm op je vest, een espressoapparaat in je mouw. Van Dartel is curator van V2 en organiseert elke twee maanden het Test_Lab. Ik was ooit bij een eerdere editie van het Test_Lab waar een vrouw zeven soort angstzweet van mannen had nagemaakt. Ik ben dus een fan.
Geschreven door Ernest op: donderdag 7 Mei 2009 - 18:41:36
Jury
Vanmorgen zat ik als “bekende Rotterdamse schrijver” in de jury van een schrijfwedstrijd. 54 inzendingen moesten worden beoordeeld, allemaal korte verhalen bij een foto van Otto Snoek. Andere juryleden waren een journalist van het AD en een medewerker van het Nederlands Fotomuseum. We waren het unaniem eens. Een vergadering zo lang als een dubbele espresso. Heerlijk.
Geschreven door Ernest op: woensdag 6 Mei 2009 - 16:41:22
Zoet
Op de derde editie van De Unie Late Night, a.s. donderdag, zijn de zoetste Russische vrouwen van Rotterdam te gast. Ze hebben beloofd hun heerlijkheden mee te nemen naar de talkshow: polderkoek (pistache, karamel, chocolade, koekbodem), meisjesdroom (witte chocolade, aardbeitjes, korenbloem, rozen), Xenia’s liefde (pure chocolade, kardemom, rozemarijn). Lof der Zoetheid is moeder Elena en dochter Anastasia. Ik mag een ode aan hen brengen. Een langgekoesterde wens.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 5 Mei 2009 - 09:36:21
Keel
‘Verdriet, alles is Verdriet,’ schrijft Peter Verhelst in Het geheim van de keel van de nachtegaal als de vogel met de gouden keel verdwenen is. Ik moest er aan denken op het centraal station van Eindhoven, na het concert van Antony & the Johnsons in Muziekcentrum Frits Philips. Ik had de trein gemist en keek een half uur lang naar mensen met softijs in hun hand. Alles is verdriet.
Geschreven door Ernest op: maandag 4 Mei 2009 - 08:55:32
Het werk
Moeder en zoon zijn teruggekeerd naar Italië. Het huis in Rotterdam is een slagveld van knuffeldieren, rammelaars en houten blokken met Nijntje erop. Ik zal komende dagen vrijwel continu achter de computer zitten. Het werk roept. Voor de rest is het stil. Heel stil.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 1 Mei 2009 - 16:38:09
