De gelukkigste marktkoopman van Rotterdam is te gast in de tweede editie van De Unie Late Night, a.s. donderdag. Zijn naam is Zinedine Bouyakhrichan en hij verkoopt kruiden, olijven en feta. Hij lacht altijd. Ooit dacht ik dat dit kwam door de wonderweelderig mooie vrouw naast hem. Wie met haar samen is, is de wereldkampioen van het geluk. Maar de vrouw bleek zijn zus te zijn. Tijdens de talkshow zal ik Zinedine vragen naar het geheim van zijn glimlach, en uiteraard om de hand van zijn zus.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 31 Maart 2009 - 07:09:14
Tawny port
Op zaterdagavond dineer ik in L’Atelier de Joël de Robuchon. Een soort van snackbar, alleen dan met king crab en zwezerik. Er wordt gegeten aan de bar, dus valt het minder op dat je alleen bent. Naast mij zit een man met drie plastic vrouwen. Ze drinken louter champagne. Ik lees tussen de gangen door in ’s Nachts komen de vossen van Cees Nooteboom: ‘Eind september, maar het leek wel oktober. Alles was vroeger dit jaar.’ Bij de kaas vraag ik om een glaasje port. De sommelier brengt me een glas tawny port van twintig jaar oud. Op de rekening is elk jaar een euro. Het is alsof L’Atelier de Joël de Robuchon een bastion is, het laatste toevluchtsoord. Buiten zul je de kredietcrisis met een hand of voet moeten bekopen.
Geschreven door Ernest op: maandag 30 Maart 2009 - 07:35:39
Plezier
De overzichtstentoonstelling van Alexander Calder in het Centre Pompidou wordt goed bezocht door schoolkinderen. Ik kijk met een klas naar een video van le grand Cirque Calder. De kunstenaar heeft veel plezier in de acts. Hoogtepunt is de vliegende trapeze. De klas applaudisseert. Soms zijn dingen mooier als er kinderen klappen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 27 Maart 2009 - 19:57:53
Brug
Nijlpaarden van Pablo Escobar zorgen voor overlast in Colombia. Dat staat in NRC Handelsblad. Het stukje is ontroerend: “Boeren langs de Río Magdalena en enkele zijrivieren klagen dat vee wordt aangevallen. De lokale bevolking schiet op de dieren om ze te verjagen.” En: “Van het vrouwtje en haar jong is bekend waar ze ongeveer leven. Het mannetje is al een maand niet gesignaleerd. Hij leefde lang onder een brug, maar zou mensenschuw zijn geworden door het geluid van de motoren op vissersboten.” Ik denk aan wat Charles Bukowski heeft geschreven: “Many a good man has been put under the bridge by a woman.”
Geschreven door Ernest op: donderdag 26 Maart 2009 - 16:30:51
Functie
Terwijl Arshad Bashir centimeter voor centimeter een olietanker sloopt, vraagt hij zich soms af: ‘Welke functie hebben de dagen? Waarom komt er steeds een nieuwe dag?’ Hij heeft nooit met iemand over deze vragen gesproken. Hij schaamt zich ervoor, hij is ervan overtuigd dat hij de enige op het schrootstrand is die zulke dingen denkt. ’s Nachts, naast zijn vrouw in bed, droomt Arshad Bashir ervan om een vogel te zijn, een vogel met een heel kleine kop.
Geschreven door Ernest op: woensdag 25 Maart 2009 - 12:51:46
Geraamte
Op zoek naar een sloopstrand voor een verhaal, spoel ik aan op Gadani Beach, Pakistan. Hier kwam ooit de Ocean Jewel aan zijn einde, een olietanker van 273.711 DWT (dead weight tonnage, of: het gewicht van het schip als geraamte). De Ocean Jewel liep van de werf in 1975, in Ichihara, Japan. De olietanker heette toen nog Barbara T. Shaheen, een naam als een raadsel. Later werd het schip omgedoopt tot Yoko Maru, en nog later tot Kakuyo Maru. Met Ocean Jewel in witte letters op het voorsteven maakt het schip in 2001 haar laatste reis naar Bagani Beach. Op het bruine strand wordt de olietanker gesloopt, beetje voor beetje, stuk voor stuk, tot er niets meer van over is. Behalve roest op de handen van Arshad Bashir.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 24 Maart 2009 - 08:15:51
Klare taal
Buk is een voorstelling zonder eenzaamheid, zonder paarden en zonder typemachine. Hoewel over het leven van Charles Bukowski. Ik miste niet het paardenwedden, wel de “suicide mornings and park bench nights”, en het ratelen van de schrijfmachine. In de woorden van Martin Bril: "Als ik aan Bukowski denk wat af en toe gebeurt/ Dan denk ik nooit aan drank/ Pokdaligheid armoede en vrouwen, zelfs/ Nooit aan paarden wat toch opmerkelijk is/ Dan denk ik aan zijn klare taal/ Veroverd op de nacht, nacht na nacht."
Geschreven door Ernest op: maandag 23 Maart 2009 - 07:17:37
Spuitwaterbelletjes
De Tsjechische regisseur Jirí Menzel heeft een verfijnd oog voor vrouwelijk schoon. I served the king of England (naar de gelijknamige roman van Bohumil Hrabal) is zo’n zinnelijke film dat ik er onrustig van werd. Dit staat er in de roman: ‘En ze pakte een glas grenadine en goot het boven haar hoofd leeg over haar kapsel en daarna nog één, tot ze uiteindelijk helemaal onder het frambozensap met spuitwaterbelletjes zat, en de laatste frambozengrenadine goot ze in haar decolleté... en toen zei ze: “Betalen!”’ In de film loopt de vrouw heupwiegend naar buiten waar ze gevolgd wordt door bijen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 20 Maart 2009 - 08:15:29
Zurück
Nur Literatur ist zurück! Und wie. Mit den neuen Dichter des Vaderlands: Ramsey Nasr. Auch dabei sind: Paul Baeten Gronda, Gerbrand Bakker, Elke Geurts, Vincent Overeem, P.F. Thomése und Anne Vegter. Freitag in De Unie, Rotterdam. Kommen Sie auch? Es gibt noch welche Karten. Reservieren Sie superschnell. Jawohl!
Geschreven door Ernest op: donderdag 19 Maart 2009 - 07:34:46
Komkommer
Wilfried de Jong komt uit de kast op zijn nieuwe site. Hij schrijft over Rotterdamse caféjongens en cappuccino. Laatste drankje doet hem zingen als een kapper met een komkommer in zijn reet. Ik geloof dat De Jong mij wil bekeren, zoals enge, oude, kale mannen dat doen. Met plagerige woordjes en een artistieke foto van zichzelf. Maar voor mij geen cappuccino. In mijn koffie geen melk, in mijn reet geen komkommer. Ik drink espresso.
Geschreven door Ernest op: woensdag 18 Maart 2009 - 08:36:55
Beg, borrow and steal
‘One may well ask: What writer doesn’t beg, borrow, and steal from live? For Cheever it was a compulsion or ritual,’ schrijft Stefan Beck in zijn beschouwing over de onlangs verschenen biografie van John Cheever, geschreven door Blake Bailey. De schrijver die als een roofdier de wereld inkijkt en in alles een prooi ziet.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 17 Maart 2009 - 07:36:46
Seconde
Zondag, lentelicht. Ik fiets met mijn zoon door de wijnvelden. Hij zit voorop, in een melkkrat. Als ik toeter, kraait hij met alle lucht in zijn longen. De wereld opent zich nog steeds, wordt almaar groter. Zijn blik blijft overal aan hangen, ook al is het een fractie van een seconde. Het maakt jaloers, een avontuur in alles te kunnen zien. Mijn ogen zien de dingen zoals ze zijn. De wijnstokken, de bloembakken, de wapperende witte onderbroek aan de waslijn. Welk verhaal, welke fabels leest mijn zoon in de dingen?
Geschreven door Ernest op: maandag 16 Maart 2009 - 18:29:31
Verslonden
Tien jaar geleden waren ze met z’n drieën in Wellington, Nieuw-Zeeland. Jeugdvrienden, eeuwige vrienden. In een boekhandel kopen ze een boek van Duncan Sarkies, omdat ze verliefd zijn op de ogen van het meisje dat in de boekhandel werkt. Ze had het boek aangeraden, ze had het verslonden. ’s Avonds eten de drie vrienden gebakken eieren met ham en kaas, een gerecht dat ze de hele week zullen eten om de aanschaf van het boek te kunnen rechtvaardigen. Er staat nog een reis van zes maanden voor de boeg. Wat de drie vrienden dan nog niet weten, is dat er in elke stad, in elk dorp, in elk gehucht een meisje is met betoverende ogen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 13 Maart 2009 - 09:00:56
Het dier
Er zit een gat van acht maanden tussen nu en de laatste ontmoeting. Toen had ik gemillimeterd haar, nu is het halflang. Stella lijkt het niet te merken, het gat, het haar. Ze bespringt mij als in de zomer en maakt hoge geluiden. Daarna gaat ze op haar rug liggen in het gras. Ik moet haar over haar buik aaien, krabben. In Nederland is het Boekenweek. Het dier staat centraal. Volgende week dinsdag lees ik met Sanneke van Hassel en Laurens Abbink Spaink voor tijdens een literaire zoo op de Hogeschool Rotterdam. Het publiek mag ons niet voederen, aaien is wel toegestaan.
Geschreven door Ernest op: donderdag 12 Maart 2009 - 09:49:49
Structuur
Op het menu van mijn zoon staan sinds kort rode bieten. Tegen de verwachting in zijn de bieten een succes. (Anders dan de wortels die hij zich niet liet voeren. Denk aan wilde bewegingen, een mond die niet opengaat.) Bijgevolg is dat zijn luiers zijn gaan stinken. Ook heeft zijn poep meer structuur gekregen. Iets meer. Denk aan brij.
Geschreven door Ernest op: woensdag 11 Maart 2009 - 08:24:45
Zonder geslachtsdelen
Het verhaal in opdracht speelt zich af op Rotterdam-Zuid, over tien jaar. Sciencefiction ligt voor de hand. Ik kies voor de andere benadering. Terugkijkend vanuit de toekomst, naar nu, naar veel langer geleden. Toen er op de Van der Takstraat nog een groothandel in etalagefiguren gevestigd was. Naakte poppen zonder geslachtsdelen, lege armen. Op de ruit staat: ‘Geen verkoop aan particulieren.’ Er is een man die deze tekst elke dag leest.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 10 Maart 2009 - 09:11:32
Keuzes
Op zondag geniet ik met moeder en zoon van de lente. De zon, een warme wind. Een dag zonder jas. We maken een wandeling door de wijngaarden. Er liggen takken op de grond. De boer heeft gesnoeid. Keuzes zijn gemaakt. De takken die nu de ranken vormen, zullen groeien en bloeien. Ze zullen de lucht dik en zoet maken. Een lucht die aan het begin van de zomer met trage vleugelslagen zal opstijgen. Dan zullen er blauwe druiven aan deze takken hangen. Zware trossen blauwe druiven.
Geschreven door Ernest op: maandag 9 Maart 2009 - 09:10:38
Noorden
Ik wacht in Mestre op een trein naar het noorden, naar de bergen. De nacht was kort, drie uur. De espresso in La Tenda Rossa doet wonderen. De wereld is helder en scherp. Ik ben de enige klant met een laptop, andere mannen lezen de krant. Vrouwen hebben boodschappen in hun tas. Het is alsof ik een thuis kan ruiken.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 6 Maart 2009 - 10:51:46
Debuutroman
Vanavond vindt de eerste editie plaats van De Unie Late Night. Ik heb nog nooit een talkshow gepresenteerd. Mijn moeder bidt voor mij. De laatste keer dat ze dat heeft gedaan was toen mijn debuutroman uitkwam. Ze bad: ‘Genees mijn zoon alstublieft.’
Geschreven door Ernest op: donderdag 5 Maart 2009 - 12:46:43
Steen
Vanavond zal ik tijdens een diner in het Nederlands Architectuurinstituut twee korte verhalen voorlezen. Dit in het kader van de tentoonstelling Maak ons land. Het thema van de avond is: groen. Het eerste verhaal dat ik lees gaat over een boer die wordt verlaten door zijn vrouw. Het tweede verhaal is vrolijker. Het is een ode aan de natuur. Ik zal de Russische schrijver Isaak Babel citeren: ‘De mens die niet net als een steen of een dier in de natuur weet te leven, zal zijn hele leven lang geen twee regels schrijven die de moeite van het lezen waard zijn.’ Het diner wordt verzorgd door Lof der Zoetheid. Twee Russische vrouwen (moeder en dochter) met zwarte haren en warme handen. Volgens mij wordt het een prachtige avond.
Geschreven door Ernest op: woensdag 4 Maart 2009 - 15:09:55
Begin
Schrijver en presentator Wilfried de Jong heeft sinds kort een eigen website. Zijn eerste blog gaat over de dood. Een goed begin. Ik zal vandaag in mijn woning in Crooswijk op de uitkijk staan. Op dinsdag schiet De Jong hier vaak voorbij op zijn rode racefiets. Op weg naar de Rotte, naar buiten. Het is een mooi gezicht.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 3 Maart 2009 - 09:10:53
Thuis
Na een aantal drukke dagen zit ik eindelijk weer achter de computer. De plek waar een schrijver thuishoort. Op een podium staan en voorlezen (al dan niet als Bollywoodprins) is leuk, maar er gaat niets boven het schrijven zelf. Zonder stip op mijn voorhoofd, zonder tulband, zonder roze gewaad. Met espresso, espresso, espresso.
Geschreven door Ernest op: maandag 2 Maart 2009 - 08:22:24
