Hooischuur

Er is geen internet op de boerderij, wel een hooischuur die elke kinderdroom overtreft. Overal wordt gras gemaaid, gedroogd en verzameld. Mijn zoon valt in slaap bij het kijken naar een tractor die gedroogd gras opslokt. Grote banden, tandwielen, geratel, gezoem – het is hem te veel. De grazende schapen bekoren hem meer. Ze worden met vrolijke babytaal onthaald.

Geschreven door Ernest op: dinsdag 30 Juni 2009 - 10:52:53





Liederen

Drie jaar geleden brachten we de zomer door op een boerderij in Val Badia. Ik schreef er in de avond aan mijn roman Stand-in, gezeten op het houten balkon, omringd door de liederen van cicaden. Nu keren we terug, met zoon. Ik zal hem meenemen naar de plek waar we het geluk van wilde aardbeien mochten proeven. Een sprookjesachtige plek in het bos waar het zonlicht in spaken door het bladerdak viel.

Geschreven door Ernest op: vrijdag 26 Juni 2009 - 12:00:16





Nevel

Er is een tijd voor de herinneringen, en een tijd erna. Ik ben geboren in Bombay, India. De eerste weken van mijn leven bracht ik door in het huis van uncle Sharma. Dagen gehuld in melkachtige nevel. Jaren later wordt de eerste herinnering aan mijn oom gevormd. We zijn terug in India. Er is weer nevel, maar dan van sigarettenrook. Ik probeer nu achter dit witte gordijn te kijken. De International Movie Database helpt mij. Uncle Shriman Abhimanyu Sharma speelde ooit in talloze Bollywoodfilms. Rollen als ‘Inspector Sharma’ en ‘Superintendent of Police’ worden genoemd. Puzzelstukken voor een verhaal.

Geschreven door Ernest op: donderdag 25 Juni 2009 - 08:39:35





De roman

Het is goed om weg te zijn. Geen afspraken, geen mensen, geen verplichtingen. Een enkele deadline daargelaten. De roman groeit. Het zijn weken van vierduizend woorden. En van lezen, wandelen, zwemmen. De geur van de witte vlierbesbloem is overal.

Geschreven door Ernest op: woensdag 24 Juni 2009 - 10:35:35





Afleiding

In het ziekenhuis van Bolzano staat een oude man op de gang van de verloskundeafdeling. Hij heeft een glimlach op zijn gezicht die groter wil zijn dan zijn mond. ‘Due,’ zegt hij als ik met mijn zoon langsloop. We lopen heen en weer over de gang, in afwachting van de moeder die een afspraak heeft. Lopen is afleiding. De man ziet ons steeds voorbij komen, en elke keer zegt hij: ‘Due.’ Het getal wordt duidelijk als zijn zoon tevoorschijn komt, met twee pasgeboren baby’s in zijn armen. Jongetjes, de een slaapt, de ander murmelt.

Geschreven door Ernest op: dinsdag 23 Juni 2009 - 10:07:36





Met hond

Een man met kinderwagen trekt vrouwen aan. Zo ook een oude vrouw met hond. Ze loopt op zondag, vaderdag in Nederland, een normale dag in Italië, een stukje met mij op. Driehonderd meter om preciezer te zijn. Als ik de vrouw vraag of ze zelf kinderen heeft, schudt ze haar hoofd. Even ben ik bang dat ze op haar hond zal wijzen en zal zeggen: ‘De hond is mijn kind.’ Maar in plaats daarvan zegt de oude vrouw dat ze nooit een echtgenoot heeft gehad en wijst op de hond: ‘Karl is mijn man.’

Geschreven door Ernest op: maandag 22 Juni 2009 - 08:51:15





Springplank

De jongen in de blauwe zwembroek durft niet van de springplank te duiken. (Hij kan wel zwemmen, maar niet rekenen, lezen en klokkijken.) Ondanks dat hij niet durft te duiken, staat hij heel graag op de springplank. Bibberend van angst, gierend van plezier. De kinderen in het zwembad begrijpen de jongen in de blauwe zwembroek. Hij komt hier vijf dagen in de week, en elke dag loopt hij heen en weer op de springplank. Op het uiteinde staat hij steeds even stil. Iedereen weet dat hij niet gaat springen, toch wordt er gekeken. Het is een prachtig gezicht.

Geschreven door Ernest op: vrijdag 19 Juni 2009 - 08:15:57





Impasse

Tijdens de derde editie van De Unie Late Night vertoonden we de korte film Impasse van Bram Schouw. Over een ontmoeting in de nachttrein, poëzie die de moraal overtreft – en dat is knap. De Amerikaanse site Reel 13 heeft Impasse geselecteerd voor een online competitie. De film die het meeste aantal stemmen krijgt, wordt aanstaande zaterdag vertoond op de grootste publieke omroep van de VS. Ik zeg daarom: Stem op Impasse!

Geschreven door Ernest op: donderdag 18 Juni 2009 - 08:36:11





In leven

Als ik de negentigjarige Hildegard (rechts op de foto) uit Sarntheim vraag naar haar geheim, maakt ze een schelp van haar hand en plaatst die achter haar oor. Ik herhaal mijn vraag met luide stem. Dan komt het antwoord: ‘Kletsen.’ De oude vrouw ziet aan mijn blik dat ik haar niet begrijp. ‘Kletsen is het geheim tegen ziekten,’ legt ze uit. ‘Wie kletst, blijft in leven.’ Ik wil weten waarover ze kletst. De negentigjarige antwoordt: ‘O, het weer, mannen, en wie er zijn gestorven.’

Geschreven door Ernest op: woensdag 17 Juni 2009 - 08:11:19





Volgende boek

In april 2010 moet mijn volgende boek uitkomen, een gefingeerde autobiografie met in de hoofdrol mijn Indiase moeder. Voordat ik naar Italië vertrok, liet ik mijn uitgever vier hoofdstukken lezen. Hij was enthousiast, maar vroeg: ‘Leeft je moeder nog?’ Ik knikte, mijn moeder was levendiger dan ooit. De uitgever: ‘Denk je dat ze om het boek kan lachen?’ Ik schudde mijn hoofd. En zag mijn moeder met een deegroller de uitgever achterna zitten. Ik beloofde na de zomer nog eens vier hoofdstukken gereed te hebben.

Geschreven door Ernest op: dinsdag 16 Juni 2009 - 08:16:18





Hooi

Mijn zoon leert lopen in de bergen. Blootsvoets, in weiden met hoog gras. (De eerste hooi moet op de meeste plekken nog worden gemaaid.) Als mijn zoon valt, duikt hij in een wereld van gezoem en gekrioel. We maken foto’s, we filmen, maar de zoemende bloemen en zijn eerste stapjes zonder hulp op 1.132 meter hoogte op een dag die geurt naar groen lang gras, zullen nooit over de afstand van de tijd bij hem terugkomen. Niet als herinnering, niet als verlangen naar een dag steeds verder weg.

Geschreven door Ernest op: maandag 15 Juni 2009 - 08:26:49





Getuige

In Italië was het vandaag de laatste schooldag. Nu is het zomervakantie. Een aantal kinderen luidde de grote vakantie in met een duik in het zwembad. Ik mocht daar getuige van zijn. Hoge stemmen, opspattend water. Jongens die meisjes in het water duwen. Morgen zullen ze wakker worden met onvermoeibare vreugde. Dagen van licht.

Geschreven door Ernest op: vrijdag 12 Juni 2009 - 19:49:43





Blazen

De dag bestond uit gele en paarse bloemen in de weiden. Ik liet mijn zoon zien wat er gebeurt als je de zaadjes van een paardenbloem wegblaast. Hij keek naar het wonder van sneeuwvlokjes in de zomer. Daarna plukte ik een paardenbloem voor hem. ‘Blazen,’ zei ik. Mijn zoon stak de gepluimde bloem in zijn mond. Het wonder smaakte vreemd. Maar misschien is dat een eigenschap van wonderen.

Geschreven door Ernest op: donderdag 11 Juni 2009 - 20:40:43





Elke zomer

Terug in Bolzano. Terug bij mijn zoon. Het weerzien vindt plaats in de nacht. Er zitten vouwen in zijn gezicht en hij ruikt naar melk. De volgende dag gaan we naar de ijssalon. Ooit had de ijsmaker elke zomer een andere vrouw. Nu heeft hij elke zomer een andere baard. Mijn zoon vindt het ijs te koud, maar het bekertje wil hij helemaal in zijn mond stoppen.

Geschreven door Ernest op: woensdag 10 Juni 2009 - 20:48:56





Knop

Gisternacht demonstreerde chef-kok Pepijn Schmeink in restaurant Eendracht de Paco Jet voor mij. Van ingevroren asperges (met glucose) werd binnen een mum van tijd overheerlijk zacht sorbetijs gemaakt. Ik dacht aan de oude ijsmaker in Venas di Cadore die 57 jaar geen zomer heeft gehad omdat hij in dat jaargetijde altijd ijs aan het maken was. Nu kan ijs worden bereid met een druk op de knop. Je denkt aan de ziel als een onontbeerlijk ingrediënt. In ijs, in muziek, in boeken. Zonder ziel geen betovering. Maar dat is dus een romantisch idee.

Geschreven door Ernest op: dinsdag 9 Juni 2009 - 09:51:11





Lucy

De film is nooit beter dan het boek. Maar de verfilming van Disgrace komt in de buurt van het origineel. Aangrijpend spel, een voortreffelijk scenario. Als Lucy Lurie (Jessica Haines) zwanger raakt na een meervoudige verkrachting, wil ze het kind houden. Haar vader (John Malkovich) begrijpt het niet. Lucy: ‘Why? I am a woman, David. Do you think I hate children? Should I choose against the child because of who its father is?’ Zinnen die in je hoofd blijven.

Geschreven door Ernest op: maandag 8 Juni 2009 - 07:55:55





Sambal

Vanavond breng ik een ode aan Dr. Mau tijdens de vierde editie van De Unie Late Night. Zijn titel heeft Mau te danken aan sambal. Andere mensen gaan naar de universiteit, weer anderen kopen hun diploma op internet. Mau heeft zichzelf benoemd. Dokter in de sambal. Ik vind dat romantisch.

Geschreven door Ernest op: donderdag 4 Juni 2009 - 07:57:51





Oesters

Bij gebrek aan vrouwelijke kelners flirtte Tommy Wieringa met de mannen uit de zwarte brigade van restaurant Tai Wu. Ondeugende ogen, grote gebaren. En natuurlijk lyrische woorden over het eten: oesters in zwarte bonensaus, flensjes met eend, een krabbenpoot gevuld met garnalen. Als de kok door het restaurant zou hebben gelopen, dan zou de schrijver hem hebben omhelsd. En van de grond getild.

Geschreven door Ernest op: woensdag 3 Juni 2009 - 20:15:29





Gezin

Ik zag radeloosheid in de ogen van vogels en mensen. Eerste pinksterdag: alle winkels gesloten. Maar ook Bram Ladage op het Binnenwegplein in Rotterdam, patatbakker sinds 1967. Een gezin – man, vrouw, kind in de kinderwagen, ander kind aan de hand van de vader – weet niet waar het naartoe moet. Meeuwen lopen bloeddorstig over het plein. Ze begrijpen niet waarom er geen patat ligt. Ze worden agressief, beginnen te krijsen. Op weg terug naar huis maakt de vader ruzie met de moeder. De kinderen huilen op de achterbank. Tweede pinksterdag brengt het gezin vijf uur door in een meubelboulevard. Opbrengst: een nieuw matje voor de badkamer. Bevrediging was niet eerder zo heerlijk.

Geschreven door Ernest op: dinsdag 2 Juni 2009 - 07:22:11





Kale mannen

In de beste boekhandel van De Haag interviewde ik Wilfried de Jong over De man en zijn fiets. Zijn nieuwste boek. In het publiek zat een hoog aantal kale mannen. Minder goed gekleed dan De Jong, dat moet gezegd. Na afloop van het interview was er een signeersessie. Ik zag de schrijver de volgende opdracht in een boek van een kale man zetten: “Cappuccino, cappuccino, cappuccino!”

Geschreven door Ernest op: maandag 1 Juni 2009 - 08:34:26