Het televisieprogramma Vroege Vogels besteedt vanaf maart elke uitzending aandacht aan een dood dier. Schrijvers maken er een (proza)gedicht bij en lezen dit voor in de nabijheid van het dier. Mij was een ijsvogel toebedeeld die de dood vond in een bevroren sloot, in Vlaardingen. Vandaag werd er gefilmd in een studio. Vijf uur lang. De geur deed me denken aan vroeger, toen we nog een gezin waren en gezamenlijk aan tafel zaten. Mijn moeder: ‘Wat ruik ik?’ Mijn vader, patholoog anatoom: ‘Hmm, tandoori kip.’ Mijn moeder: ‘Ik ruik lijken!’
Geschreven door Ernest op: vrijdag 30 Januari 2009 - 19:25:56
In het boek
In Wat doe ik hier? van Bruce Chatwin vind ik enkele blonde haren. Het boek is een tweedehands exemplaar, gekocht bij De Slegte. Als ik ’s nachts in bed, na het bedienen van gasten, het verhaal Tot mijn bloed zuiver is lees, zie ik dat de haren van goud lijken in het licht van het leeslampje. Ik ruik aan de bladzijden, maar ruik niet de verhoopte geur van wilde rozen en zoete regen in de zomer. Ze is zesentwintig jaar als ze Wat doe ik hier? leest en ze is in Patagonië. Gevlucht voor een liefde, denk ik, of: een liefde achterna gereisd die op mislukking uitloopt. Ze heeft lange benen en een grote rugzak. Het plan was om een maand te reizen, maar nu wil ze voorgoed wegblijven. Ze laat het boek achter in Hostel Erratic Rock, een maand later neemt een jongen uit Delft het boek mee. Hij reist ermee naar Chili, maar leest alleen het eerste verhaal dat uit twee pagina’s bestaat. In De Slegte in Rotterdam doet hij het van de hand. Opbrengst: één euro. De zesentwintigjarige vrouw is nu bijna dertig, ze reist nog steeds door Zuid-Amerika, althans dat wordt gedacht, maar meer nog: gehoopt. Niemand heeft ooit nog iets van haar gehoord. De gouden haren in het boek van Bruce Chatwin zouden een relikwie kunnen zijn: ze verliezen nooit hun glans.
Geschreven door Ernest op: donderdag 29 Januari 2009 - 10:37:24
Jawohl
Op vrijdag twintig maart vindt de 21ste editie plaats van Nur Literatur. Een katheder, een microfoon en een glas water. En: Paul Baeten Gronda, Gerbrand Bakker, Elke Geurts, Ramsy Nasr, Vincent Overeem, P.F. Thomése en Anne Vegter. Aanvang: 20:30 uur. Locatie: De Unie te Rotterdam. Reserveren: jawohl[at]nurliteratur.nl.
Geschreven door Ernest op: woensdag 28 Januari 2009 - 08:36:16
Een engel
Vandaag was ik te gast op Gymnasium Bernrode in Heeswijk. Ik zat twee uur lang opgesloten met elf leerlingen uit de derde klas. Ik liet ze teksten schrijven, en daarna oefenden we op de voordracht. Eén van de leerlingen, een meisje met een stem van fluweel, een engel, kwam niet boven het geroezemoes uit van haar publiek. Ik vroeg het meisje luider te spreken. Ze verhief haar stem, maar het klonk nog steeds als het ruisen van de zee. Het geroezemoes was intussen gegroeid tot kabaal. ‘Doe alsof je ruzie hebt met je broertje,’ zei ik. De engel antwoordde: ‘Die sla ik als hij niet naar me luistert.’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 27 Januari 2009 - 17:01:48
Hoofdrol
Zondag zag ik op het International Film Festival Rotterdam twee films waarin een dier een grote rol speelt, zo niet de hoofdrol. In Wendy and Lucy speelt actrice Michelle Williams een meisje (Wendy) dat haar hond (Lucy) kwijtraakt. In Border is de hoofdrol weggelegd voor een Armeense koe (geen naam). Ik vond de koe beter gecast dan de hond. Maar misschien ligt dat aan mijn voorliefde voor koeien, of mijn Indiase achtergrond. Of aan de aard van de koe: ze is erg romantisch aangelegd. Op kerstavond ontsnapt ze en rent door de sneeuw. Ik hoop volgend jaar hetzelfde te doen met de kerst.
Geschreven door Ernest op: maandag 26 Januari 2009 - 13:48:24
Sommelier
Gisteravond zat aan tafel 13 een gast met de stem van Jaap Scholten. De gast was de snelste drinker van de tafel, de sommelier hield hem nauwelijks bij. Hoe later het werd, hoe hoger de stem. Ik sprak Jaap Scholten op de presentatie van zijn laatste roman, enkele maanden geleden. Zijn stem klonk toen ook steeds hoger.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 23 Januari 2009 - 09:43:37
Voeren
Mijn baard moet er weer af, want vanavond moet ik aantreden als kelner in restaurant Fred . Het is enige tijd geleden dat ik de rol van kelner heb gespeeld. Afgelopen weken stonden vooral in het teken van schrijven, skiën en wandelen met de kinderwagen. Misschien komt het voeren van mijn zoon nog het dichtste bij mijn werkzaamheden als kelner. Ik hoop dat het vanavond beter gaat, met minder vlekken.
Geschreven door Ernest op: donderdag 22 Januari 2009 - 14:46:51
Lucht
Mijn moeder is deze week vanuit Toronto naar India vertrokken, naar verluid met 300 kilo bagage. De planning was dat ik haar zou opzoeken en met haar naar verschillende familieleden (tantes, ooms, achterneefjes) zou reizen. Maar ze heeft lucht gekregen van Memoires van een halve Indiër, een verhalenbundel die volgend jaar zal verschijnen. Ze wil nu niets meer met mij te maken hebben. Ook niet via skype, hoewel dat gratis is. Overigens vertrek ik vandaag naar Nederland, met slechts achttien kilo bagage en helaas zonder zoon.
Geschreven door Ernest op: woensdag 21 Januari 2009 - 10:44:42
Nacht
De sneeuw heeft de stad bereikt. In een oude Boeken van NRC Handelsblad (26-09-2008) lees ik een interview met de Duitse schrijfster Julia Franck. Haar nieuwe roman De middagvrouw opent met een scène waarin een zevenjarig jongetje wordt verlaten door zijn moeder op het station. Ze vertelt haar zoon: ‘Ik ben zo terug, wacht hier.’ Het jongetje blijft de hele nacht wachten, maar de moeder komt niet. Pas tien jaar later zoekt ze hem op, maar dan wil de zoon haar niet meer zien. Franck: ‘Mijn vader heeft zelf meegemaakt wat het jongetje in dit boek overkomt.’ Je denkt aan de vader, een jongetje nog, zeven jaar. Aan zijn keel, zijn stembanden. Zijn geschreeuw. En aan het perron dat langzaam verdwijnt in de nacht, maar zich brandmerkt in het geheugen van de jongen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 20 Januari 2009 - 08:29:44
Keuze
Terwijl het in de bergen sneeuwt, zie ik Les choses de la vie, een film van Claude Sautet. Ik word getroffen door de poëzie van de film: de billen van Romy Schneider, de anatomie van een auto-ongeluk, de weemoedige muziek van Philippe Sarde, een componist die twintig is als hij meewerkt aan de film. Er zullen mensen zijn die billen te plat vinden voor poëzie. Het is de keuze van Sautet om hiermee te openen. We komen uit het donker, we weten niets, we kijken.
Geschreven door Ernest op: maandag 19 Januari 2009 - 09:05:00
Succes
Mijn zoon maakt sinds deze week gebruik van zijn Tripp Trapp-stoel van Stokke. Ook krijgt hij sinds enkele dagen worteltjes te eten, gekookt en gepureerd. De stoel is een groter succes dan de worteltjes. Maar borsten komen voor hem ontbetwist op de eerste plaats.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 16 Januari 2009 - 09:39:37
Katalysator
Voor de Banca Popolare staat een oude man met een kogelvrij vest. Hij staat er elke dag, al bijna een decennium. Op woensdag zie ik hem staan en denk aan een kogel die hem in het voorhoofd treft. De kogel komt uit mijn geest, uit het schaduwrijk. Maar waarom niet een vrolijkere gedachte? Ik denk dat de kogel een katalysator is voor het verhaal over de man. Hij zou anders nóg een decennium voor de bank staan. Nu sterft hij, wordt er een fortuin geroofd en zal er een vrouw in tranen uitbarsten. Niet omdat haar man is gestorven, hun huwelijk is een hel, maar omdat ze zijn hond nu elke dag moet uitlaten. De man hield meer van de hond, een bastaard, dan van zijn vrouw.
Geschreven door Ernest op: donderdag 15 Januari 2009 - 12:36:46
Details
Het weblog heeft verschillende functies: schetsblok, uithangbord, attestatie de vita. Maar het is geen dagboek. De chronologie van gebeurtenissen wordt niet gerespecteerd. Gebeurtenissen hoeven sowieso niet plaats te hebben gevonden. Wat hier elke dag verschijnt, behalve in het weekend, zijn details. Al dan niet uitvergroot door belangstelling of fictie, zoals je naar een vrouw kijkt. Soms kom je dichterbij, op andere momenten is er slechts de verbeelding die iets kan vertellen over de schoonheid van haar dijen.
Geschreven door Ernest op: woensdag 14 Januari 2009 - 14:11:30
Lekker
De Herman den Blijker van Bolzano is te vinden in een visrestaurant. Hij kookt niet maar praat des te meer met de gasten. Na afloop van het diner schenkt hij iedereen limoncello in. Mijn tafelgenoot kent het citroengele drankje niet en vraagt wat het is. ‘Lekker,’ krijgt hij te horen. Ooit werkte ik als kelner in restaurant De Engel van Herman den Blijker. Ik kan me nog een avond herinneren dat hij met een bord eten door de zaak liep, gasten mochten er met een vorkje van eten. ‘Lekker,’ vertelde ook Den Blijker aan tafel. Maar niet dat het kalfsballen waren.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 13 Januari 2009 - 19:09:36
Glatze
De vraag was natuurlijk: wie heeft er meer haar? Mijn zoon of collega-schrijver en scheikundige Steven Verhelst. Laatste schijnt met een Glatze geboren te zijn. Alleen bij zijn oren zat wat haar. Dit deed de Vlaardingse verloskundige toentertijd uitroepen: ‘Net mijn man!’ Waarop een pijnlijke stilte volgde die baby Steven verbrak met een ijselijke gil. Althans, dat vertellen de annalen van lang vervlogen jaren.
Geschreven door Ernest op: maandag 12 Januari 2009 - 16:08:57
Venetië
Vandaag komt collega-schrijver en wetenschapper Steven Verhelst mij bezoeken. In 2003 zocht hij mij voor de eerste keer op in Bolzano, maar toen was er nog geen baby, wel een stadspallazo met fresco’s. Ik woonde in bij een gravin wier voorvaderen Venetië nog in hun bezit hadden gehad. Steven sliep in de logeerkamer en ’s ochtends namen we een bad in het zwembad van de paleistuin. Nu heb ik Steven ondergebracht in de jeugdherberg van Bolzano, in een dorm met zes bedden. Het alternatief was een slaapbank, met in de kamer ernaast een baby die soms een prachtige imitatie van een haan geeft. De tijden veranderen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 9 Januari 2009 - 08:46:10
Hek
De levenskunstenaar heeft een baard en drinkt warme chocolademelk. Hij werkt drie maanden per jaar, de rest van de tijd beoefent hij de levenskunst. Hij plant bomen, schildert, reist de wereld rond: Noorwegen, Tibet, India. Zijn huis staat in Toscane. Binnenkort moet hij een hek rond de pas geplante boomgaard maken. ‘De wilde zwijnen komen eraan.’ Het is een zin die verlangen opwekt, naar elders, naar een ander leven. Maar de volgende dag zit je gewoon weer achter de computer, zoek je naar woorden, hoop je op de schittering van schoonheid die in een zin verborgen kan zitten.
Geschreven door Ernest op: donderdag 8 Januari 2009 - 08:55:03
Kreunen
De straten liggen bezaaid met dennenbomen, her en der een stukje kerstversiering, een gouden lint, engelenhaar. Ik loop achter de kinderwagen. Mijn zoon huilt. Hij is moe, maar het lukt hem niet in slaap te vallen. Mensen kijken mij aan, hun blik zegt genoeg. Ik ben een slechte vader, een bruut, een mishandelaar van baby’s. Pas na anderhalve kilometer gaat het huilen over in kreunen, een goed teken, althans als het mijn zoon betreft. Hij valt in slaap.
Geschreven door Ernest op: woensdag 7 Januari 2009 - 09:11:46
Buitenshuis
Vandaag is een (katholieke) feestdag: Driekoningen. Een moeilijke dag voor een schrijver die graag buitenshuis werkt, liefst in bibliotheken. Alles is gesloten in Bolzano, alleen de Chinezen zijn open. Chinezen zijn altijd open. Ik kan kiezen tussen een pizzeria die Shanghai heet of een bar waar ze ‘esplesso’ serveren.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 6 Januari 2009 - 08:17:16
Bochten
‘Skiing is a little bit like dancing, grace seeks to be admired,’ schrijft James Salter in There & Then, zijn verzamelde reisverhalen. Alles draait natuurlijk om de bochten. De meeste skiërs raggen hun bochtjes af, ze gaan de piste zo snel mogelijk af. ‘Vreselijk,’ verzucht mijn skivriend vaak als we in de skilift zitten. Ik denk aan obscure disco’s, donkere plekken, waar niemand je ziet en schaamte niet bestaat.
Geschreven door Ernest op: maandag 5 Januari 2009 - 08:22:02
Stoeltjeslift
In de stoeltjeslift sprak ik met mijn skivriend over de dood. En over de midlifecrisis. Laatste onderwerp bleek complex. Hoeveel geld heb je nodig voor een midlifecrisis? Kun je ook een midlifecrisis hebben als je geen motor wilt rijden, maar wel een vriendin van 25? En kun je je verzekeren tegen een midlifecrisis? De dood is onzes inziens makkelijker dan de midlifecrisis. Maar skiën is weer leuker.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 2 Januari 2009 - 17:09:46
Geen gasten
Op mijn verjaardag maak ik een tiramisu die ik voor de helft zelf opeet. Er zijn geen vrienden, geen gasten, alleen de buurvrouw komt even langs. Maar zij heeft als goede voornemen: lijnen. Ik wil in 2009 meer schrijven. Of dat een goed voornemen is, betwijfel ik.
Geschreven door Ernest op: donderdag 1 Januari 2009 - 17:23:57
