Vandaag promoveert mijn broer in Utrecht op ‘quantification of top soil mixture patterns’. Ik ben begonnen in zijn proefschrift maar ben na de inleiding gestrand. Vanavond zal ik na het voorgerecht een korte speech houden. Ik zal het hebben over de penibele situatie van IJsland. Ik heb altijd gedacht dat mijn broer onderzocht of IJsland aan het zinken was.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 27 Februari 2009 - 10:11:31
Sproeten
De tandartsassistente heeft blote armen. Druppels zonlicht zijn gestold tot sproeten. Ze moet van de zon houden. De zon van Slowakije, denk ik. Want ze heeft gitzwart haar en een licht accent dat ik denk te herkennen. De tandarts zelf komt uit Duitsland. Hij is zo wit als de muur van de kliniek. Ik denk dat hij van bouwpakketten houdt.
Geschreven door Ernest op: donderdag 26 Februari 2009 - 07:38:41
Back to life
‘The creative moment of a writer comes with the autumn. The winter is the time for reading, revision, preparation of the soil; the spring for thawing back to life; the summer is for the open air, for satiating the body with health and action, but from October to Christmas for the release of mental energy, the hard crown of the year.’ Aldus Cyril Connolly in The unquiet grave. Het klinkt als een doktersadvies.
Geschreven door Ernest op: woensdag 25 Februari 2009 - 07:45:47
Menselijk gedrag
Kunstenaar Daan Roosegaarde is volgende week donderdag te gast tijdens de eerste editie van De Unie Late Night. Hij is de maker en bedenker van Liquid Space 6.0, een interactieve installatie die reageert op menselijk gedrag. Zondag had ik met co-host Jonas Vorwerk een voorgesprek met Roosegaarde. Ik vroeg hem of Liquid Space 6.0 kan houden van mensen. Roosegaarde schudde zijn hoofd: ‘Maar je kunt er wel seks mee hebben.’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 24 Februari 2009 - 07:25:45
Na de aardbeienjam
Er was visite dit weekend. Een meisje dat op Uma Thurman lijkt. Ze had eigengemaakte honing voor mij meegenomen. ‘Bieszczady,’ staat er op het potje,’ zomer 2008.’ Ik neem een hap en zie glooiende heuvels en paarse bloemen. Kinderen met beschuitbruine schouders, vlinders, een opengeslagen boek. Zelf heb ik in de zomer van 2008 aardbeien- en frambozenjam gemaakt. Zes dagen na de aardbeienjam werd mijn zoon geboren. Als ik een lepel van deze jam eet, zie ik het licht van de zomer. Dagen van geluk.
Geschreven door Ernest op: maandag 23 Februari 2009 - 07:43:23
Normen & waarden
In Bordeaux met ijs van A.L. Snijders staat een ZKV (zeer kort verhaal) met de titel Zeden. Een man vraagt beleefd of hij voor mag. ‘Ik zeg dat het wel meevalt met de zeden. Hij begrijpt mij niet. Ik zeg: “De hype, de verwilderde zeden, normen & waarden, Balkenende, u maakt dat futiel met uw beleefde vraag om voorrang.” Hij zegt: “Een vrije dag, we moeten genieten.” Ik zeg: “Ze naaien ons een oor aan, het gaat niet slecht met ons land, er is hier geen terrorist te bekennen.’” Het verhaal is gesitueerd in Giesbeek, een plek op de wereld waar ik nog nooit ben geweest. Ik woon in Crooswijk (Rotterdam), een buurt met probleemjongeren in verschillende kleuren. Er wordt met auto’s gescheurd, er zijn wietplantages. Maar dat wil ik geen ‘verwilderde zeden’ noemen. Het hoort bij Crooswijk, het is de charme van een volkswijk anno 2009. Waar ik me aan stoor, zijn de reclameposters die sinds kort op elke straathoek te vinden zijn. Ze prijzen een online bestelservice van eten aan. ‘Honger?’ staat er groot op elke poster. Het is een verkeerd gekozen woord, een bedreiging, een bom onder onze taal, onze maatschappij. En de posters verspreiden zich over heel Nederland. Misschien zijn ze al in Giesbeek.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 20 Februari 2009 - 21:53:21
Vanuit Delhi
Vanmorgen had ik in de Eerste Klas Restauratie in Amsterdam een gesprek met Anil Jagdewsing en Bas Jilesen. Samen met hen, en met ‘auntie’ Sharla Shookha en ‘the most famous’ Wilfried de Jong organiseer ik een Bollywoodavond in Almere. We spraken over de huurprijs van een olifant en over de mogelijkheid om live te koken: curries, tikka’s, kofta’s. Mijn moeder kwam vandaag aan in Rotterdam, vanuit Delhi. Ze had Indiase onderbroeken voor mij meegenomen. Ik zal er een aan hebben in Almere.
Geschreven door Ernest op: donderdag 19 Februari 2009 - 17:19:09
Eerlijk
Afwisselend lees ik The Unquiet Grave van Cyril Connolly en de dagboeken van John Cheever. Met afwisselend bedoel ik: ’s avonds in bed en overdag aan de eettafel. Maar daar gaat het niet om. Het valt me op hoe eerlijk de schrijvers zijn. Niet over de dingen die de mens in het duister doet. Maar over de duisternis zelf. Twijfel, angst, gedachten van teer. Zelf schrijf ik nooit over het gewicht van de dagen of de kleur van het gemoed. Ik verzwijg de dalen, ik verzwijg de spoken rond mijn computer. Dat is nu het beste.
Geschreven door Ernest op: woensdag 18 Februari 2009 - 07:35:55
Voor de deur
Er waren drie kinderen, en er was de dag waarop hij zijn koffers pakte. Diep vanbinnen had zijn vrouw altijd geweten dat er zo’n dag zou komen. Ze hield zich groot, ze huilde alleen in de nacht. Er gingen negen jaren voorbij. Toen stond hij voor de deur. Zijn kinderen waren gegroeid, zijn vrouw was sterker geworden. Een rots, een berg. Hij was een vreemde. En een vreemde laat je niet binnen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 17 Februari 2009 - 07:53:46
Weerkaatsing
Het licht uit verwijderde tijden bereikt hem steeds vaker. Ooit was hij ontwaakt in Wellington en had hij door de stille straten van een zondag gelopen. Staand aan de baai was het alsof het licht in zijn geest werd uitgestort. Dit licht – warm, intens, puur – zag hij nog enkele malen op andere continenten. Steeds was het even mooi en overweldigend. Toen was het weg en kwam het niet meer terug, nergens. Maar sinds kort ziet hij het weer. Het is een herinnering, een weerkaatsing uit het verleden. Hij wordt er door verscheurd.
Geschreven door Ernest op: maandag 16 Februari 2009 - 08:45:30
Bijzondere dingen
Op 28 februari is de Bollywoodprins in Theater de Roestbak in Almere. Hij wordt vergezeld door “the most famous” Wilfried de Jong, “sound mixing star” Anil Jagdewsin’ en “auntie” Sharla Sookha. Laatste kan heel bijzondere dingen doen met haar buik. Ook zijn er olifanten en tandoorikippen. En naar verluidt komt mijn moeder over uit India met een deegroller.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 13 Februari 2009 - 20:58:29
Race
Gisteren speelde ik weer de rol van kelner in een restaurant dat in de race is voor een Michelinster. Alles ging goed, niemand had mij door. In de coulissen sprak ik met de afwasser. Hij is te gast op de eerste editie van De Unie Late Night. Hij wil weten waarover we zullen spreken. ‘Geen idee,’ zei ik. ‘Weet jij iets?’ De afwasser dacht lang na en zei toen zeer vastberaden: ‘Geen idee.’
Geschreven door Ernest op: donderdag 12 Februari 2009 - 15:07:25
Aan zee
Met mijn vader bezoek ik de tentoonstelling Zicht op Zeeland in het Chabot Museum. We zijn nat en koud, gegeseld door de wind. Het is alsof we op het strand staan, in een schilderij van Chabot. Land en lucht en zee zijn één. We druipen en hebben tranen in onze ogen. ‘Zeg maar van de wind,’ zoals de dichter schrijft. Het is lang geleden dat ik aan zee heb gestaan met mijn vader.
Geschreven door Ernest op: woensdag 11 Februari 2009 - 12:00:51
Handschrift
Via het onvolprezen Boekwinkeltjes bestelde ik gisteren Austerlitz van W.G. Sebald. Vanmorgen werd het bij mij thuis bezorgd. Met een korte brief van de boekhandelaar, W. Woltz. Het handschrift is drie keer zo oud als ikzelf. De letters staan keurig schuin, allemaal, alsof een zachte wind ze heeft aangeraakt. De moeder van mijn zoon schrijft mij dat in Italië de lente te voelen is. De boekhandelaar wenst me veel plezier met Austerlitz. ‘Mooi boek,’ staat er in de brief. En: ‘Succes met het schrijven!’ Het zijn woorden waaraan je je kunt optrekken, de lente die eraan komt, de wens van een oude man.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 10 Februari 2009 - 10:58:53
Knieën
‘En de weemoedige mannen, de eenzame mannen, ongelukkig in het huwelijk, vallen op hun knieën in garages, badkamers en motels om God te vragen of hij hun de noodzaak van liefde wil bijbrengen,’ schrijft John Cheever in 1967 in zijn dagboek. Het is alweer enige jaren terug dat ik op mijn knieën ben gevallen, maar de herinnering vervaagt niet. En door de helderheid van de herinnering is er altijd de angst om weer gevloerd te worden. We worden niet achtervolgd door spoken, de geesten uit het verleden zijn echt. Vlees en bloed. Wallen en tranen.
Geschreven door Ernest op: maandag 9 Februari 2009 - 12:38:09
Vrolijkste afwasser
Vanaf donderdag 5 maart zal ik samen met multimediakunstenaar Jonas Vorwerk een maandelijkse talkshow presenteren: De Unie Late Night. Op de eerste editie is de vrolijkste afwasser van Rotterdam te gast. Zijn naam is Delgado Damasio. Hij zweert bij Dubro en praat graag over vrouwen. Ik ken hem van het restaurant waar ik als kelner werk. Delgado vertrouwde mij niet toen ik hem benaderde voor de talkshow. ‘Zonder schort en zonder afwasborstel?’ zei hij. ‘Er klopt iets niet.’
Geschreven door Ernest op: vrijdag 6 Februari 2009 - 07:52:22
Alcohol
Vanmorgen sprak ik mijn buurman. Ik dacht dat hij naar zijn werk ging, maar hij kwam net thuis. Hij had er een nachtdienst opzitten, zei hij. Ik rook de geur van alcohol. Nachtdienst, alcohol, het echte leven, dacht ik. Niet de schijn, het jaknikken. Niet hier zitten en woorden intoetsen en vluchten voor de straat, de stoep, de goot.
Geschreven door Ernest op: donderdag 5 Februari 2009 - 12:16:23
Raad
De sommelier van restaurant Fred heeft mij gevraagd een korte tekst te schrijven bij de wijnkaart. Een introductie, om de smaakpapillen te prikkelen. Ik vraag schrijver A.L. Snijders om raad. Hij stuurt me een citaat van Retulius Maior: “Noodgedwongen drink ik goedkope wijn. Ik voel het aan mijn maag, maar ik ga door.”
Geschreven door Ernest op: woensdag 4 Februari 2009 - 09:58:14
Groene bladeren
Op radio 1 hoor ik een reportage over een school die weer strafregels heeft ingevoerd voor leerlingen die zich misdragen in de les. Zelf heb ik talloze strafregels geschreven in mijn jeugd. Vooral Duitse strafregels. Mevrouw Van Aalst kon mijn spontaniteit niet altijd waarderen. Ik herinner me de laatste les voor de zomer. In het ziekenhuis aan de overkant had ik een bosje bloemen gekocht, bestaand uit groene bladeren die ter opvulling dienen van een kleurrijk boeket. Hoewel de bladeren keurig waren ingepakt (inclusief een kaartje met daarop in cursief ‘Dank’) wilde Mevrouw Van Aalst ze niet hebben. Ze was woedend en sloeg met het groene bosje op haar bureau. Er volgden vele strafregels. Nu, alweer tien jaar later, denk ik aan mevrouw Van Aalst. Een mengeling van spijt en schaamte. Al schrijf ik nog miljoen regels, het zal niet voorbij gaan.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 3 Februari 2009 - 10:59:56
Kinderjaren
Mijn wangen waren nat na het zien van Maman est chez le coiffeur, een film waarin afscheid wordt genomen van de zomer. Een zomer die nooit meer terugkomt en “die bij vrijwel iedereen verbonden is met herinneringen aan zijn kinderjaren” – Konstantin Paustovskij. Na deze zomer worden we ouder en ouder en ouder.
Geschreven door Ernest op: maandag 2 Februari 2009 - 08:42:47
