In de sneeuw stond een man met hoed. Zijn gezicht was roodbruin, zonlicht in de bergen, Mexico. Hij wenste mij in het Spaans een gelukkig nieuwjaar.
Geschreven door Ernest op: donderdag 31 December 2009 - 17:48:44
Verplicht vrij
In de namiddag neem ik verplicht vrij van mijn boek. Dat is goed voor de schouders en de geest. Gisteren reisde ik met mijn zoon over het spoor Oberbozen – Klobenstein. Houten treinstelletjes, een rit door de sneeuw. De bar van station Klobenstein is kaal en koud, maar er wordt wel een fantastische Apfelstrudel geserveerd, de beste die ik in 2009 at.
Geschreven door Ernest op: woensdag 30 December 2009 - 08:57:42
Inclusief bindi
Voor de presentatie van Mama Tandoori (8 april 2010, theater Lantaren/Venster, Rotterdam) kocht ik voor mij en mijn zoon een glitterend gewaad in Delhi. We zullen de verschijning van mijn nieuwe boek in Bollywoodstijl vieren. Inclusief bindi. Ondertussen zijn we in Noord-Italië waar we door het leven gaan als Tirolers.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 29 December 2009 - 08:28:14
Italiaanse wijn
Ik dineer drie avonden achtereen aan dezelfde tafel. Het menu verandert, de kelner niet. Een man met een diepe stem, weinig woorden. Geen beter gezelschap met kerst. Zelf zwijg ik tijdens het diner. Alleen aan het begin bestel ik Italiaanse wijn. Aan andere tafels zitten de eeuwig gehuwden. Als zij niet praten, kijken ze in het rond. Het is een prachtige eetzaal.
Geschreven door Ernest op: maandag 28 December 2009 - 08:45:21
Veel vlees
Kerst in Gasthof Kohlern. In mijn kamer hangen vier schilderijen waarvan drie hetzelfde zijn. De gasten lijken ook op elkaar. Het merendeel is bejaard. In de sauna zie ik veel vlees. Afkoelen kan in de sneeuw. Ik sta minutenlang met een echtpaar uit München in de tuin. We kijken naakt naar het dal dat in de mist ligt. Het is heel rustig.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 25 December 2009 - 09:54:45
Levend en dood
Met mijn zoon (helemaal rechts) en een buurjongetje (midden) maakte ik een literaire sneeuwpop. U mag zeggen welke auteur wij in onze tuin hebben. Ik geef geen hints. En alle schrijvers doen mee: mannen en vrouwen, levend en dood, binnen- en buitenland. U kunt een fles champagne winnen of een bezem (troostprijs). Antwoord inzenden voor 1 januari 2010. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd.
Geschreven door Ernest op: donderdag 24 December 2009 - 12:27:50
Onzichtbare mensen
Op de foto de appel van Vincent Raynaud, vertaler voor uitgeverij Gallimard. Hij is de enige andere bezoeker van de bibliotheek waar ik schrijf. Vertalers zijn onzichtbare mensen. Vincent Raynaud heb ik dan ook nog nooit zien eten of drinken. Ook maakt hij geen gebruik van het toilet. De appel ligt er nu drie weken, onaangeraakt, een stilleven.
Geschreven door Ernest op: woensdag 23 December 2009 - 08:38:46
Kerstdagen
Mijn vaste kelner, Christian, wenste mij alvast mooie kerstdagen toe. Traditiegetrouw vier ik kerst alleen. Dit jaar heb ik gekozen voor een hotel in de bergen. Er is een sauna en een meter sneeuw.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 22 December 2009 - 08:57:17
Rode kleur
Afgelopen zaterdag probeerde ik de kip tandoori op mijn zoon uit. Hij is voor een kwart van Indiase afkomst, maar moest toch even wennen aan de rode kleur. Een moment lang begreep hij er niets van, toen begon hij de sirene van een brandweerwagen na te doen. En at hij zijn kippenpootje op.
Geschreven door Ernest op: maandag 21 December 2009 - 08:33:59
Onderzoek
De bibliotheek waar ik schrijf is gevestigd in de Europese Academie van Bolzano. Er wordt onderzoek gedaan naar bilinguïsme. De mensen werken in cubicles. Als ik geen inspiratie heb, kijk ik naar de mensen. Sommigen peuteren veel in hun neus, anderen hebben mooie benen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 18 December 2009 - 13:41:10
Pama
De eerste woorden van mijn zoon: ‘Mama.’ ‘Papa.’ ‘Mapa.’ ‘Pama.’ ‘Mapama.’ En: ‘auto.’ Ook ‘tractor’ wordt veel gezegd, maar klinkt dan weer als ‘tetor’.
Geschreven door Ernest op: donderdag 17 December 2009 - 08:40:07
Souvenir
In het sufferdje van Bozen, Dolomiten, wordt bericht over de aanslag op Berlusconi. Op de voorkant van de krant staat een afbeelding van het souvenir waarmee de dader toesloeg. Het stuk ernaast heeft veel weg van een advertentie. Verschillende modellen worden aangeprezen, verkoopplekken staan vermeld. De beste uit de test is een model van twaalf euro: spitse torens en zwaarder dan andere souvenirs.
Geschreven door Ernest op: woensdag 16 December 2009 - 08:47:52
Laatste dagen
Ik schrijf momenteel aan het slothoofdstuk van Mama Tandoori. Het is mooi om in de laatste dagen van het jaar een boek te voltooien. Buiten is het donker, in de bibliotheek ruikt het naar mandarijnen. De inleverdatum is 26 januari 2010, tevens de 65ste verjaardag van mijn moeder. Ik heb nog even.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 15 December 2009 - 08:50:39
Geen optie
Op de kerstmarkt van Sarnthein kocht ik pantoffels. De verkoopsters (moeder en dochter) gaven mij eigengemaakte koekjes tijdens het passen van de Sarnerpatschen. Afslaan was geen optie en de pantoffels terugzetten ook niet.
Geschreven door Ernest op: maandag 14 December 2009 - 08:27:39
Vrede
In een bar zit een man met drie kranten voor zich. Eén ervan is Italiaans: Corriere della Sera. De man telt van elke krant de pagina’s die zijn besteed aan de Nobelprijs voor vrede aan Barack Obama. De Italiaanse krant heeft het minste aantal pagina’s uitgetrokken. De man vervloekt zichzelf. Hij is te oud om te emigreren.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 11 December 2009 - 20:20:03
Gele ballen
Vandaag zat ik in een ballenbak met mijn zoon. Hij wilde er niet alleen in. Ik zei nog: ‘Papa moet een hoofdstuk van zijn boek herlezen.’ Maar daar had mijn zoon geen boodschap aan. Ik moest de gele ballen verzamelen en in een rieten mand gooien. En zo komt mijn werk dus gestaag op de tweede plaats.
Geschreven door Ernest op: donderdag 10 December 2009 - 17:49:39
Mona
Milan, mijn vriend uit Slowakije, heeft een poster van de Mona Lisa in zijn huiskamer hangen. Hij is in het Louvre geweest en werd geraakt door de schoonheid van het schilderij. Sommige mensen vinden het vulgair om reproducties van grote kunstwerken thuis op te hangen. Maar Milan zegt: ‘Zo kan ik er beter naar kijken dan in het Louvre.’
Geschreven door Ernest op: woensdag 9 December 2009 - 08:52:30
Even wennen
Omdat het vandaag Maria onbevlekte ontvangenis is, kan ik niet terecht in de bibliotheek waar ik normaal schrijf. Ik ga met mijn laptop naar de bar waar ik normaal alleen espresso drink. Het is even wennen voor de jongens die er werken. Na drie espresso’s bestel ik ook een thee. De kelner denkt dat hij me niet goed verstaat. Hij maakt een grapje en komt dan met een espresso naar mijn tafeltje.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 8 December 2009 - 11:01:40
Discusring
In Mestre moet ik twee uur wachten op mijn aansluiting naar het noorden. Ik drink groene appelsap, eet een tosti en flirt met een vrouw van in de zestig. Op de achtergrond klinkt zoete muziek. Ooit stond ik in een discusring en wierp ik de vijfde afstand van Nederland, maar dat is heel lang geleden.
Geschreven door Ernest op: maandag 7 December 2009 - 12:35:06
In huis
Mijn vader is in Nederland. Hij logeert bij mij in huis en eet mijn chocolade op. Morgen zullen we Sinterklaas vieren met mijn andere broers. Mijn moeder zit in Toronto. Ze vond het vliegticket te duur en ze gelooft niet in de Sint.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 4 December 2009 - 17:26:07
Een probleem
‘Je moet hem wel even wassen,’ zei de Chinese man. Ik keek naar de baard die hij in zijn handen hield. De kleur was grijs. Olifantengrijs. ‘Ik heb ook een mijter,’ zei de Chinees. Ik schudde mijn hoofd. Een mijter was al geregeld, een tabberd ook. Alleen de baard ontbrak nog. Ik twijfelde even, maar besefte toen dat ik geen keus had. Thuis deed ik de baard in de wasmachine, witte was, veertig graden. De baard werd wit, maar slonk ook. Een sikje. Ik hoop niet dat het een probleem is voor de Sint die te gast is in De Unie Late Night.
Geschreven door Ernest op: woensdag 2 December 2009 - 21:36:01
Stuitje
Mijn eerste yogales vond plaats in het Japans Cultureel Centrum van Charlois (Rotterdam). De lerares vroeg mij contact te maken met de grond en te ademen via mijn stuitje. Ik deed mijn best maar voelde (ondersteboven) mijn broodje pom omhoog komen.
Geschreven door Ernest op: woensdag 2 December 2009 - 01:05:58
