Ik ga proberen het nieuwe jaar (en mijn verjaardag) slapend in te gaan. Aan mijn zoon zal het niet liggen. Hij was vanmorgen om zes uur al op. Er wordt mij verteld dat ik op hem lijk, dat ik vroeger ook een ordeverstoorder was, een hooligan. Het is nauwelijks voor te stellen, hier, achter de computer, in de stilte van de morgen van de laatste dag. Ik schrijf aan mijn roman, in mij is serene rust.
Geschreven door Ernest op: woensdag 31 December 2008 - 10:12:47
Trivia
In een van de beroemdste pizzeria’s van Italië schuif ik aan bij Napolitanen, drie generaties: zoon, vader, grootvader. Ik zit aan hun tafel omdat ik alleen ben, en omdat alle plaatsen van de pizzeria gevuld moeten worden. Buiten staat een rij tot aan de overkant van de straat. Zoon, vader en grootvader kijken mij verwonderd aan. We wisselen enkele woorden in het Italiaans, beleefdheden, trivia, het weer. We weten: onze ontmoeting zal niet langer duren dan een pizza Margherita, plus een beetje.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 30 December 2008 - 08:29:35
Ode
In museum Capodimonte in Napels is werk te zien van kunstenares Louise Bourgeois. ‘The spider is an ode to my mother,’ vermeldt een bordje in het museum, naast een monsterlijk grote spin. Als ik een ode aan mijn moeder zou brengen, zou ik niet voor een spin kiezen. Ze is als de dood voor spinnen. Misschien is een gigantische bonuskaart gepaster. Mijn moeder houdt van bonusvoordeel.
Geschreven door Ernest op: maandag 29 December 2008 - 08:23:09
Laptop
In het Hostel of the Sun in Napels deel ik een dorm met drie Italianen en een Chinees meisje dat Yen heet. De Italianen lopen net als ik de hele dag door de stad. En ’s avonds drinken we gezamenlijk vino della casa in de wijk Mergellina, in een bar die ruikt naar kruitdampen. Yen is een ander verhaal. Ze komt haar hostelkamer vrijwel niet uit. Haar laptop staat altijd aan. Ik heb haar twee kerstkoekjes gegeven die de Italiaanse oma van mijn zoon heeft gebakken.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 26 December 2008 - 10:20:09
Tien cent
Espresso drinken in Napels. Je gaat naar de kassa, je betaalt, je krijgt een bonnetje, je begeeft je naar de bar, je legt het bonnetje neer, je wacht, je pakt je kopje op, je neemt een slok, je neemt nog een slok, je zet je kopje terug op het schoteltje, je legt tien cent neer. De barista wenst je een goede kerst toe.
Geschreven door Ernest op: donderdag 25 December 2008 - 14:36:24
In aantocht
‘Zou deze dag een herinnering worden voor de kunstschaatsster?’ vroeg ik me af toen ik met mijn zoon een wandeling maakte. De lichtblauwe hemel, de lange schaduwen op het ijs, de ongewoon warme wind uit het zuiden. In de stad gaf een thermometer 14 graden Celsius aan, alsof de lente in aantocht was, een vergissing, maar niemand leek het op te vallen. De inkopen voor de kerst moesten worden gedaan, vis, wild, een jurk met een diepe decolleté. Mijn zoon sliep, er kwamen vredige geluiden uit de draagdoek, geluiden van licht. De schone schaatsster gleed over het ijs. Zou het mogelijk zijn? Herinneringen vormen van een gewichtsloze dag.
Geschreven door Ernest op: woensdag 24 December 2008 - 10:12:25
Waarheid
Mijn skivrienden heten Roberto en Mario, vader en zoon. Mario is acht en is dit jaar overgestapt op het snowboard. Hij vroeg mij waarom ik de overstap niet maakte naar een snowboard. Ik heb hem maar de waarheid verteld, dat ik al in mijn broek plas bij het idee.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 23 December 2008 - 11:26:55
Groen blik
De graven liggen onder dikke dekens, zachter dan dons. De stilte is enorm, groter dan anders op begraafplaatsen. Het geknerp onder mijn voeten is heiligschennis. Hier geldt de wet van de sneeuw: alles moet verhuld worden. Dan komt er een oude vrouw met een schort voor de begraafplaats op. Ze heeft een groen blik in haar handen, de stoffer ontbreekt. Ik heb een camera in mijn handen, maar ik maak geen foto van de vrouw die de wet van de sneeuw schendt. Ze bukt zich en begint te graven, net zo lang totdat er paarse bergbloemen vrijkomen. Bloemen die in de zomer zijn geplant, of misschien in de herfst, nog niet zo lang geleden, toen de geur van haar man overal hing.
Geschreven door Ernest op: maandag 22 December 2008 - 08:23:26
Verzwegen
In Napoli! uit de stedenreeks “Het oog in ’t zeil” lees ik over het bewogen leven van Percy Bysshe Shelly, een dichter die ik op de middelbare school direct weer probeerde te vergeten omwille van de jaartallen en stromingen die bij de schrijver hoorden. Nooit kwam een schrijver zonder jaartallen en stromingen, althans niet bij mevrouw Pserhof. Nu lees ik eindelijk over de vrije liefde die mij als puber werd verzwegen: ‘Klein is het hart waarin één liefde gloeit,/ De geest waarin maar één gedachte groeit,/ Het leven dat men aan één doelwit wijdt,/ Zijn kans verspelend op onsterfelijkheid.’ Wat anders wil je als jongeling weten?
Geschreven door Ernest op: vrijdag 19 December 2008 - 08:57:40
Rampen
Ladri di biciclette (Fietsendieven) is een film met een ongelukkig einde. Je vraagt je af wat de filmmaker (Vittorio De Sica) heeft bezield om zijn hoofdpersoon zo veel rampen te bezorgen. Aan de andere kant: zo gaan de dingen soms ook in het leven. Je fiets wordt gestolen, je verliest je baan, je hebt geen eten, maar wel een zoon om voor te zorgen.
Geschreven door Ernest op: donderdag 18 December 2008 - 09:29:52
In the woods
’S nachts, struinend over het internet, vind ik een interview met de Amerikaanse schrijver James Salter. Het is een transcript van een vraaggesprek in het Harry Ransom Center, het instituut dat de archieven van de schrijver heeft verworven. Salter vertelt over het schrijfproces van een roman. ‘I don’t want to emphasize its size, but one can get lost. One can wander around a while as if in the woods not knowing exactly which way to go.’ Ik ben op dit moment niet verdwaald, maar één ding is zeker, dat het gaat gebeuren, dat je op een bepaald moment niet meer weet waar je bent en waar je naartoe moet, en dat je doodalleen bent met je boek.
Geschreven door Ernest op: woensdag 17 December 2008 - 09:43:34
Geen zorgen
Vorig jaar was het mij gelukt om de kerst te ontvluchten. In Oekraïne geldt de Juliaanse kalender: kerst valt in het nieuwe jaar. Wie het Westen voor 24 december ontvlucht en weer terugkeert op 5 januari hoeft niet eenzaam te zijn met kerst, maar alleen eenzaam in de winter. Dit jaar zal ik naar Napels reizen. Er is een bed gereserveerd voor mij in het Hostel of the Sun. In de kamer staan nog vijf andere bedden. Volgens de receptioniste van het hostel hoef ik me geen zorgen te maken: ‘We zitten altijd vol.’
Geschreven door Ernest op: dinsdag 16 December 2008 - 09:02:35
Bestseller
Het begin van mijn nieuwe roman valt erg goed bij mijn zoon. Hij kan er hard om lachen, maar ook tranen rollen af en toe over zijn wangen. Ik voorzie een bestseller. Zelf heb ik als baby ooit de papieren van mijn vader ondergeplast. Het is een van mijn vroegste herinneringen. Ik sta in de box, ik ben naakt, ik voel een enorme druk. Dan klatert er een straal op een stapel papieren. Het is een wetenschappelijk artikel. Jaren later doet mijn vader een belangrijke uitvinding die de blaas betreft. In onze familie brengen zuigelingen geluk.
Geschreven door Ernest op: maandag 15 December 2008 - 12:21:07
Mijn zoon
Er zijn mensen (lezers) die denken dat mijn zoon niet bestaat, dat hij een verzinsel is, een hoax, zoals Hensley Winterstroom, Yusef el Halal en Sieger Sloot. Op 14 november schreef ik op deze plek: ‘Terwijl mijn zoon een bad neemt in de wasbak, luister ik met een half oor naar Rutger Kopland in het radioprogramma Kunststof.’ Vanmorgen dronk ik een espresso met iemand uit het culturele circuit. Ze had het stukje over het bad in de wasbak gelezen, de woorden ‘mijn zoon’, maar dat had ze als fictie beschouwd. ‘En de baby op de foto?’ vroeg ik. Er volgde geen reactie. Maar ik hoorde haar denken: een acteur.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 12 December 2008 - 14:14:10
Gezichtshaar
Morgenavond zal ik voordragen op Open Dicht, de jaarlijkse literaire freakshow in Roggel. De organisatie heeft mij gevraagd om als Yusef el Halal te komen, dus met kameel, satellietschotel en baard. Door mijn werk in een restaurant waar gezichtshaar niet op prijs wordt gesteld, moet ik vandaag op zoek gaan naar een baard. In de buurt zit een pruikenwinkel die Braziliaans haar verkoopt. Ik ben benieuwd hoe het eruit ziet, een Braziliaanse baard. Halal is het niet, geloof ik.
Geschreven door Ernest op: donderdag 11 December 2008 - 11:44:10
Alles
De Oude Kerk in Charlois doet sinds kort aan verhuur. ‘Alles kan,’ staat er op de website. Reden om er veldonderzoek te doen voor Nur Literatur, een literair podium dat steeds op een andere locatie wordt georganiseerd. Ik werd ontvangen door een comité van koffiedrinkers en een organist die Bach speelde. Aan de muur hingen collectezakken. Misschien is het een idee om per schrijver te collecteren, of een gebed op te zeggen.
Geschreven door Ernest op: woensdag 10 December 2008 - 14:51:29
Poelier
Regen op de markt. De poelier vertelt mij een verhaal over zijn trouwring. Het was twee dagen voor kerst, jaren geleden, de takken van de bomen waren wit. Er moesten honderd kalkoenen worden gevuld, er was haast bij. De deadline wordt gehaald. Maar aan de ringvinger van de poelier zit geen trouwring meer. ‘Die zit in een van die kalkoenen,’ zei zijn vrouw. Dus worden alle kalkoenen doorzocht. De poelier gaat door met vertellen, maar ik weet het einde van het verhaal al. Aan zijn ringvinger blinkt een gouden ring. Mijn gedachten gaan naar het fouilleren. Vier handen, honderd kalkoenen, de deadline die dichterbij komt. Hier schuilt een verhaal in, een wintervertelling over takken die breken onder de last van de sneeuw. Een vrouw die roept: ‘Ik heb ’m! Ik heb ’m.’ Dan wordt er gehuild.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 9 December 2008 - 13:05:44
Donker en droevig
Op het Lowlands-festival riep ik: ‘I love you.’ De Zweedse zangeres Lykke Li riep: ‘I love you too.’ Zaterdag gaf ze een nachtconcert in Paradiso. Ze zag er donker en droevig uit. En ook een beetje dik. Na het concert stond ze opeens naast me, buiten, op de stoep voor Paradiso. Ik vertelde de zangeres van onze hartstochtelijke dialoog, en dat we nu naar Italië zouden moeten gaan om te trouwen, maar ze verdween in de nacht.
Geschreven door Ernest op: maandag 8 December 2008 - 08:47:09
Illegaal
Gisterenavond was de kunstborrel van de deelgemeente Noord van Rotterdam. Ik woonde de borrel illegaal bij, want ik woon in de deelgemeente Kralingen-Crooswijk. Niemand had er moeite mee, ondanks de stoppelbaard die ik droeg. De cultuurscout van Noord presenteerde de Culturele Kaart Rotterdam. Ik heb me vanmorgen direct aangemeld. Binnenkort zal ik plekje op de kaart krijgen, als schrijver. “Ook te boeken voor besnijdenisfeesten”. Tenminste, als de cultuurscout mijn inschrijving goedkeurt.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 5 December 2008 - 11:13:13
Herkend
Ik werd gisteren twee keer herkend in het restaurant waar ik zonder baard maar met gouden stropdas werk. De eerste gasten twijfelden: ‘Bent u niet...’ Ik knikte. De tweede keer hadden gasten een column van mij gelezen en ging het zo: ‘Werkt de meneer met de geschoren ballen ook?’ Ik schudde mijn hoofd, de meneer met de geschoren ballen had een dagje vrij.
Geschreven door Ernest op: donderdag 4 December 2008 - 10:19:42
Personages
In Burn after reading zijn de namen van de personages bijna beschrijvingen. Ze zeggen iets over de karakters. W.F. Hermans vond de namen voor zijn personages in het Woordenboek van Voornamen van dr. J. van der Schaar. Ik ben benieuwd waar de Coen Brothers hun namen hebben gevonden, waar Osbourne Cox, Linda Litzke en Chad Feldheimer vandaan komen.
Geschreven door Ernest op: woensdag 3 December 2008 - 08:38:49
Procédé
Vanochtend op de markt, bij de viskraam. Een meisje in een groene jas, benen gehuld in donkere kousen. We wachten, we zijn nog niet aan de beurt. We kijken naar de vis, roodbaars, dorade, poon, en ook heel even naar elkaar. Dan wordt ze geholpen. Het meisje koopt een rogvleugel, die in papier wordt gewikkeld en daarna in een plastic zak gedaan. Ik bestel een plak tonijn. Hetzelfde procédé volgt. En daarna lopen we allebei een andere richting op, met één stukje vis in onze tas.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 2 December 2008 - 13:19:08
Stil staan
Zondag, regen en een kater. Ik zie een Turkse vrouw met een houten bed over straat lopen. De lattenbodem ontbreekt. Een jongetje loopt achter haar aan, hij schaamt zich. Hij wil andere kleding, andere schoenen, ander eten, hij wil een andere moeder. Het andere eten, de mooie kleren, de puntige laarzen zullen op een dag in zijn leven komen. Maar zijn moeder, haar rug krom, haar handen ruw als baksteen, zal altijd stil staan bij meubels die op straat zijn gezet, beschadigde lampen, gebarsten borden. Ze ontfermt zich erover, geeft de dingen een tweede leven.
Geschreven door Ernest op: maandag 1 December 2008 - 08:09:44
