In Parijs werd ik ooit door een Algerijnse schoonmaakster weggestuurd bij de voormalige woning van W.F. Hermans, in het literatuurmuseum van Odessa werd ik opgejaagd door onhebbelijke suppoosten (oude vrouwen in winterjas, heksen). Er ligt een prachtig exemplaar van Gogols Dode zielen in het literatuurmuseum, maar het lukte me niet om het te vinden. Ik voelde me niet op mijn gemak. De suppoosten waren alleen vriendelijk toen duidelijk was dat ik de uitgang zocht.
Ik wens allen die hier komen een gelukkig nieuwjaar, waar u ook bent. Zelf zal ik in de Karpaten, hoog in een hut, met veel vodka en hopelijk ook een haard, de jaarwisseling vieren.
Geschreven door Ernest op: maandag 31 December 2007 - 07:08:02
Kulparkivska
Igor is een blinde troubadour. Op 31 december speelt hij twaalf jaar op straat. Je kunt hem vinden op het Rynek plein. Als het sneeuwt, als het tien graden vriest, als de zon schijnt. Gisteren ging hij mee naar het psychiatrische ziekenhuis Kulparkivska. Hij speelde Oekraïense carols en liefdesliederen. Sommige patiënten zongen met hem mee, anderen klapten in de maat. En daarna was er taart, een Lada stationwagon vol taart.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 28 December 2007 - 05:27:13
Zwart
Niet ver van de bibliotheek is een café gevestigd. Je kunt er koffie of thee drinken, in drie verschillende soorten bekers: klein, middelgroot, groot. Er is geen bediening, de klant moet alles zelf doen. Hij kiest de maat beker, tapt uit een grote kan koffie of thee en brengt het naar zijn tafeltje. De thee is zwart en zoet. Heel zoet. Het is lang geleden dat ik zwarte, zoete thee heb gedronken. Ik probeer er niet aan te denken hoe lang geleden, want dan zie ik mijn moeder voor me.
Geschreven door Ernest op: donderdag 27 December 2007 - 07:49:56
Rozerode appels
Ik had het boek al een week zien liggen in een van de vitrines van de Stefanyk bibliotheek in Lvov. Selected poems van Vasyl Stus. Vandaag, op tweede kerstdag, vroeg ik een bibliothecaresse het uit de vitrine voor mij te halen. Achterin de bundel is een biografie van de dichter opgenomen, het is er een van schrijven en strijden. Vasyl Stus vond net als talloze andere intellectuelen de dood in een gevangenkamp.
Oh, memory of mine, return to me!
Return, so that my heart may feel the burden
of my land imbued with gentle sorrow,
so that the thrush’s heart may bloom with song
in groves of night. Return, oh memory
with scent of thyme and summer’s torridness
in which the apples that await the fall
appear with ruddy roundness in my dreams.
Then may Dnipro in awesome flow appear;
At least in my delusions let it stream.
And I will shout. And then my land will hear.
Oh memory of mine, return to me!
Geschreven door Ernest op: woensdag 26 December 2007 - 12:33:24
Los
Vanochtend taarten geproefd met Roksolana, medewerker van de Henri Nouwen Stichting. Donderdag willen we in het psychiatrische ziekenhuis Kulparkivska een taartendag organiseren. Met straatmuzikanten. Roksolana proefde niet mee, ze doet aan de lijn. Ook met kerst. Dit staat hier verder los van, maar ik schrijf het toch op: Roksolana is vrijgezel en woont op dit moment samen met een hond en haar grootmoeder.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 25 December 2007 - 09:53:43
Verband
Afgelopen weekend woonde ik een concert bij van de Oekraïense band Meri. De muziek was mij iets te soft. Ik vroeg me af of er een verband was tussen de haren van de bandleden en de dweperige melodieën. De gitarist had het kapsel van Kurt Cobain, alleen leken zijn haren gewassen met zonnebloemshampoo.
Geschreven door Ernest op: maandag 24 December 2007 - 08:10:25
Baard
Stichting Henri Nouwen heeft mij geholpen bij het vinden van een appartement in Lvov. Deze stichting ondersteunt de psychiatrische instelling alhier. Roksolana, de charmante medewerker van de stichting, nam mij mee naar het grote gesticht, circa 1500 patiënten. De kwaliteit van de gebouwen is zeer verschillend. Van sommige slaapzalen zijn de ramen kapot, andere afdelingen hebben slechts één badkamer. Er is een nog een hoop werk. De stichting heeft wel al het gebouw waar psychiatrische kinderen zijn opgenomen gerenoveerd. Het was er warm, er was speelgoed, er waren roze badkamers. Een van de kinderen, een jongetje van zes, vond mijn stoppelbaard mooi. Hij wilde er een voor kerst.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 21 December 2007 - 08:24:31
Toerist
In de Oekraïne geldt de Byzantijnse kalender: kerst en nieuwjaar worden twee weken later gevierd dan bij ons. Het is een van de redenen dat ik hier ben. Dan hoef ik geen kerst te vieren. (Ik ga begin januari weer terug, nog voor de Oekraïense kerst.) Tot mijn grote schrik zag ik echter dat er nu al een grote kerstboom wordt opgetuigd. Volgens mijn contactpersoon is dit voor Westerse toeristen, speciaal voor mij dus.
Geschreven door Ernest op: donderdag 20 December 2007 - 07:39:18
Pasje
Het is me eindelijk gelukt de Vasyl Stefanyk bibliotheek binnen te komen. Ik heb een pasje. Het kostte me een halve dag en een hoop geflirt met de bejaarde administratrice, maar zonder pasje komt niemand de bibliotheek binnen. Zelfs de hond van de portier heeft er een.
Geschreven door Ernest op: woensdag 19 December 2007 - 08:59:28
Hoedenplank
De Lada. Hij is nog steeds aanwezig in het straatbeeld in Oost-Europa, maar helaas niet meer dominant. Mazda, Opel en BMW hebben hun intrede gedaan. (Met een Lexus hoor je er helemaal bij.) De eerste auto van mijn vader was een Lada. Hij roestte en startte moeilijk of niet in de winter. Na acht jaar heeft hij hem ingeruild voor een Peugeot, een degelijke auto die altijd startte. Paustovskij schrijft over de dagen voordat hij naar het gymnasium moet: ‘Het was de laatste zomer dat ik mij nog echt kind voelde.’ Ik herinner me de zomers van vroeger als lange tochten in de Lada, altijd naar Duitsland. ’s Avonds zat ik met mijn twee broers op de achterbank, ’s nachts sliep ik op de hoedenplank. Toen de Peugeot kwam, was ik te groot voor de hoedenplank. Voor mij was de Lada van mijn vader de laatste auto waar ik mij nog echt kind in voelde.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 18 December 2007 - 10:02:14
Pofjes
Op het Rynek plein in Lvov is het sinds dit weekend mogelijk om te schaatsen. Ik huurde ijshockeyschaatsen (er was geen andere keus) en stuntelde op het ijs. Ik dacht aan de volgende zinnen van Konstantin Paustovskij: ‘De winterdagen waren kort. Het begon al te schemeren terwijl ik nog op het ijs was. Er verscheen een militair orkest. Gekleurde lampjes floepten aan. Meisjes van het gymnasium in korte bontmanteltjes reden zwierend in het rond, hun handen in kleine pofjes gestoken. De jongens schaatsten achterstevoren of reden gehurkt op één been met het andere recht naar voren gestrekt.Deze figuur heette ‘pistool’ en werd als bijzonder chic beschouwd. Ik was jaloers op ze.’
Geschreven door Ernest op: maandag 17 December 2007 - 08:16:09
Met of zonder
Mijn gebeden zijn verhoord: het is gaan sneeuwen in Lvov. De troosteloze grijze hemel is veranderd in een witte zwerm. Het plan is om morgen mijn slee uit te proberen in het Stryisky Park. De vraag is of ik dat met of zonder bontmuts zal doen. In West-Europa is bont omstreden, in de Oekraïne is bont normaal. Sterker: wie met dit weer geen bont draagt, is gek.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 14 December 2007 - 08:01:18
In een bar
Oekraïner: ‘In our country homosexuality doesn’t exist.’
Kwast: ‘Muslims call it a disease.’
Oekraïner: ‘It’s not a disease. It’s impossible.’
Kwast: ‘There are living a lot of homosexuals in the Netherlands.’
Oekraïner: ‘Maybe it’s possible for one day, when you are in war and ten years from home. Then you do it once. But next day you forget everything.’
Kwast: ‘They can even marry with each other.’
Oekraïner: ‘I think it is easier for a man to shoot a bullet through his head than becoming a homosexual.’
Geschreven door Ernest op: donderdag 13 December 2007 - 07:23:01
Salvo
Er woont een geblondeerde sletvana onder mij (je hebt ze ook in de kleurvariant rood). Als ze de deur uitgaat, vult ze het trappenhuis met een salvo van hoge hakken. Haar benen zijn altijd gehuld in glanzend nylon. In haar hand houdt ze een telefoon of een brandende sigaret. Misschien is dit eenzaamheid: niet aan haar proberen te denken s avonds laat in bed.
Geschreven door Ernest op: woensdag 12 December 2007 - 07:33:53
Huwelijk
In de pauze van De barbier van Sevilla die uitgevoerd werd in het Krushelnytska Operahuis, verdwaalde ik op weg naar de bar. Ik daalde de catacomben van de opera af en kwam oog in oog te staan met Rosina, de vrouw die in de tweede acte nog geschaakt moest worden. Rosina lachte naar mij. Ik dacht aan het huwelijk na de pauze en lachte vriendelijk terug. Toen ging ik er heel snel vandoor.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 11 December 2007 - 06:38:14
Sneeuw
Wie eenzaam is, moet onder de mensen komen. Geen betere plek dan de markt. Ik kocht er een houten slee en gebreide sokken. Nu nog hopen dat het gaat sneeuwen, en dan komt misschien alles goed.
Geschreven door Ernest op: maandag 10 December 2007 - 07:34:31
Teken
De nacht, in een rijtuig met zes couchettes, was luidruchtig. De espresso op het centraal station van Poznan (Polen) is slap en lauw. Vooral het laatste zie ik als een ongunstig teken van de goden. Ik wacht in Poznan op de trein naar Przemysl, vanwaar ik hopelijk door zal reizen naar mijn eindbestemming Lvov. Tijdens het wachten lees ik Over een voettocht door de kou van Werner Herzog. Op deze dag, alleen dan in 1978, noteert Herzog: ‘Over het land ligt de allerdiepste troosteloosheid. Heuvels, akkers, modder, decembertreurnis.’
Geschreven door Ernest op: vrijdag 7 December 2007 - 06:53:33
28
Gisteren vierde ik Sinterklaas met vriend Thijs in de bar van Grand Hotel Amrâth in Amsterdam. We hadden geen cadeaus, geen gedichten. Toch viel er veel te lachen. Vanavond zal ik naar Lvov reizen. Ik hoop dat er in de trein ook iets te lachen valt. De reis duurt 28 uur.
Geschreven door Ernest op: donderdag 6 December 2007 - 09:01:54
Wat ontbreekt
December is de maand dat ik drie woningen heb. Er is een huis in Kralingen (met mijn spullen en een Indiase moeder), er is een appartement in Crooswijk (zonder vloer, zonder verwarming) en er is een woning in Lvov (vanaf morgen, met mij). Het enige wat ontbreekt is een leuk stulpje in Yucatan (met een honinggetinte vrouw in een hangmat).
Geschreven door Ernest op: woensdag 5 December 2007 - 14:58:34
Wijd
De laatste dagen word ik wel heel vaak met argwaan bekeken. Ik heb een baard. A.L. Snijders vroeg mij op het festival Wintertuin of ik van Al Qaida was. Een andere auteur waarschuwde mij voor grensovergangen: ‘Je zult met de benen wijd moeten.’ Donderdag reis ik naar Lvov (drie grensovergangen), ik heb gisteren belangrijke voorbereidingen getroffen. Vandaag wordt een arbeidsintensieve dag.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 4 December 2007 - 08:01:40
Verademing
In 4 months, 3 weeks and 2 days duurt elke scène net iets te lang. Maar dat is het doel. De kijker tergen. Ik voelde me in ieder geval doorkliefd. Daarom was de Avond van de Wintervertelling een verademing: rode wijn, Barry White en haardvuur. En geen van de vertellingen duurde te lang, misschien waren sommige zelfs te kort.
Geschreven door Ernest op: maandag 3 December 2007 - 09:04:28
