Ook dit jaar ontvangt de familie Pasotti ons in hun huis in Cavaion, aan het Gardameer. Zoon Mario (links) praat geestdriftig over computers. Hij wil later mijn boeken lezen. Hij denkt dat ze heel goed zijn. Als ik hem vraag waarom, antwoordt hij: ‘Omdat ze op een Mac zijn geschreven.’
Geschreven door Ernest op: maandag 31 Augustus 2009 - 08:05:15
Uit de tuin
De Tschafon Hütte bevindt zich op 1.737 meter hoogte. Vanaf Völser Weiher (1.000 meter) is het iets meer dan drie uur lopen. Oftewel: twee shirtwissels. We aten groenten en sla uit de tuin van de familie Lunger, die de hut beheert. En overheerlijke knödel. Bij de rekening komt een glaasje schnaps. Je kunt kiezen uit frambozen, dennennaalden en noten. Ik koos voor dennennaalden.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 28 Augustus 2009 - 19:13:07
Twijfel
Ik twijfel. Volgende week is Zoë Vialet te gast in De Unie Late Night. Ze is pin-up, sociologe en eigenaresse van een escortbureau. Er staat een telefoonnummer op haar website. Wie opbelt, kan een afspraak maken. Met een escortdame. Thuis of in een hotel. Twee uur kost zeshonderd euro. Exclusief anaal. Het zou een goede voorbereiding zijn op het gesprek.
Geschreven door Ernest op: donderdag 27 Augustus 2009 - 22:07:54
Nieuwe editie
Op donderdag 3 september vindt een nieuwe editie plaats van De Unie Late Night. Ik mag een ode brengen aan Carlos, icoon van de straat en mooie, mooie man. Ook ga ik in gesprek met Zoë Vialet, een sociologe met een high classescortbureau. Mijn uurtarief is vele malen lager, maar ik houd altijd mijn onderbroek aan. Er is live muziek van Eef van Breen. En u bent van harte welkom.
Geschreven door Ernest op: woensdag 26 Augustus 2009 - 21:18:01
Sterren
Schrijfkamp klinkt misschien te zwaar. Ja, we schrijven gemiddeld negen uur per dag. Maar we zwemmen elke dag ook in een bergmeer (Göllersee) en kijken ’s avonds laat naar de klare augustushemel. Donkerrode wijn en het wachten op sterren die vallen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 25 Augustus 2009 - 22:44:16
Hotel
De locatie van het schrijfkamp is Aldeinerhof, een hotel dat drie jaar geleden zijn deuren sloot. Sindsdien spookt de vergankelijkheid er rond. Op de gangen, in de kamers, tussen de voegen van de tegels van het terras. Steven Verhelst en ik laten ons niet bang maken door het spook. We dekken op het terras een tafel op en dineren bij de ondergaande zon.
Geschreven door Ernest op: maandag 24 Augustus 2009 - 19:49:02
Schrijfkamp
Met chemicus en schrijver Steven Verhelst breng ik enkele dagen door in de bergen, schrijfkamp. Voor ons vertrek plukten we vijgen in het dal. Ik klom in de boom, Steven ving beneden de vruchten op. Teamwork. Nu slapen we in een tweepersoonsbed, met roze dekbed.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 21 Augustus 2009 - 21:31:49
Brandweerwagen
Op de dag dat mijn zoon zijn koudwatervrees overwon, werd ik terechtgewezen door een Italiaanse kleuter. Er lagen speelgoedauto’s in het gras en ik reed met een rode brandweerwagen op een groepje kinderen af. ‘Tatu-tatu,’ riep ik enthousiast, ‘tatu-tatu.’ Maar volgens de kleuter was het: ‘Tatu-tata.’ Ik vertelde dat ik uit een land kwam waar de brandweerwagens andere geluiden maken. De kleuter keek me glazig aan. Zoiets had hij nog nooit gehoord.
Geschreven door Ernest op: donderdag 20 Augustus 2009 - 08:27:11
Geloven
Er is zo’n groot verschil tussen een goede en een slechte schrijfdag. De dagen lijken in niets op elkaar, behalve dat je lang achter de computer zit. Als je slecht geschreven hebt, is twijfel een mes op je keel. En je wilt toegeven, zeggen: ‘Goed, ik stop ermee.’ Je wilt niets liever dan opgeven, de handdoek eindelijk in de ring. Maar als de woorden komen en de zinnen een voor een op papier verschijnen, en je weer begint te geloven, dan wil je niets anders dan schrijven, schrijven, schrijven.
Geschreven door Ernest op: woensdag 19 Augustus 2009 - 08:10:25
1950
In Museion, het museum voor moderne en hedendaagse kunst van Bolzano, is een tentoonstelling van kunstenares Carmen Müller te zien: Notizen aus Gärten. Ik werd getroffen door een lege weckpot met een etiket: ‘Himbeermarmelade, 1950.’ Het krullende handschrift maakt duizelig. Of zijn het de jaren? De frambozenjam werd onlangs in een kelder gevonden. Op het kaartje bij de weckpot staat vermeld dat de gelukkige vinder met volle teugen heeft genoten van de marmelade. Wijn wordt beter met de jaren, maar marmelade (indien goed gekookt) is onveranderlijk, conserveert de smaak. Ik zou zo graag willen weten hoe de zomer van 1950 proeft. De zonnestralen, het gezoem van bijen van toen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 18 Augustus 2009 - 08:22:25
Bewaren
In Reinswald, op zo’n 1.500 meter hoogte, plukten we zwarte bosbessen en frambozen. Een bezigheid die verslavend is: je kunt er niet makkelijk mee stoppen. Je blik gaat van de ene bes naar de andere, je handen volgen. De hele dag door. ’s Avonds werd er gekookt en marmelade gemaakt. Ik zal een van de potjes bewaren voor mijn zoon, voor later. Dan kan hij deze zomerdag ook proeven.
Geschreven door Ernest op: maandag 17 Augustus 2009 - 08:37:41
Uitgever
De uitgever van Kluun, Ingmar Heytze en Ronald Giphart reist door Italië en deed vandaag Bolzano aan. Ik had mijn zoon goed geïnstrueerd: als hem een contract zou worden aangeboden, dan moest hij om hulp roepen. In plaats daarvan duwde hij suikerzakjes in de mond van Joost Nijsen. Het was een fijne dag maar zonder handtekening.
Geschreven door Ernest op: zaterdag 15 Augustus 2009 - 19:42:30
Schnaps
De peren van boer Alfons uit Tesimo zijn rijp, althans rijp genoeg om er schnaps van te maken. Zijn bomen zijn oud en worden niet gesnoeid. ‘Hierdoor hebben de peren meer smaak,’ zegt de boer tegen mij. ‘En hoeven er geen extra aroma’s bij de schnaps.’ Hij lacht, is trots. Op zijn bomen, op zijn peren. Steeds vaker denk ik: wat doe ik achter de computer? Maar waarschijnlijk heeft boer Alfons ook last van zijn rug, staart hij naar onbereikbare vrouwen en heeft hij angst voor de toekomst.
Geschreven door Ernest op: donderdag 13 Augustus 2009 - 08:27:38
Zeemlap
Er is een wereld zonder facebook en twitter, een wereld waar de Iphone zijn intrede niet heeft gedaan en ook nooit zal doen. Er wordt de hele dag schoongemaakt, met een bezem, een stofzuiger, een zeemlap. Schoonmaken is de roeping van de bewoners van deze wereld. Vuil maakt ongelukkig. De Zuid-Tiroler oma van mijn zoon heeft zichzelf naar een keukenapparaat genoemd: ‘De afwasmachine, dat ben ik.’
Geschreven door Ernest op: woensdag 12 Augustus 2009 - 07:08:48
Correspondentie
Op het Lezersfeest (7 november 2009) lees ik samen met Wilfried de Jong voor in een nieuw programma: Kwast & Kaal. We hebben de organisatie beloofd om onze heimelijke correspondentie openbaar te maken, de zogenaamde Homo-erotische espressobrieven. In het bos van Bolzano deden we inspiratie op, zittend op grote boomstammen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 11 Augustus 2009 - 08:35:29
Wennen
Schrijver, presentator en cappuccino-expert Wilfried de Jong is op bezoek in Bolzano. Hij droeg dit weekend mijn zoon op slangenleren schoenen een berg op. Het was even wennen, voor beiden. De Jong loopt doorgaans van terrasje naar terrasje, mijn zoon kijkt normaal uit op glanzende donkere haren.
Geschreven door Ernest op: maandag 10 Augustus 2009 - 08:56:04
Piero
De eigenaar van Ristorante da Piero houdt van handen schudden. Ik eet met enige regelmaat in zijn restaurant, vaak alleen, soms met gasten uit het buitenland, die dan ook een hand krijgen van Piero. Bij binnenkomst, en aan het einde van de avond. Toen ik zelf in de horeca werkte, voelde ik soms de aandrang om een gast een schop onder zijn reet te geven. Maar als ambulant kelner was ik daar niet toe bevoegd. Misschien word ik ooit nog eigenaar van een restaurant en dan zal ik vermaard zijn om mijn traptechniek. In binnen- en buitenland.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 7 Augustus 2009 - 08:41:59
Jongetje
Op de speelplaats ben ik vaak de enige man met kind. Het lot van de freelancer met onregelmatige werktijden. Gisteren vroeg een jongetje mij in de draaimolen: ‘Waar is je moeder?’ Ik denk dat hij bedoelde waar de moeder van mijn zoon was. ’ Dus ik antwoordde: ‘Thuis.’ Het jongetje moest even nadenken, en riep toen zijn eigen moeder. Ze moest ook in de draaimolen plaatsnemen. Naast mij. Het jongetje keek verwachtingsvol naar ons beiden.
Geschreven door Ernest op: donderdag 6 Augustus 2009 - 08:49:28
Jaloers
Zeven jaar geleden sprak ik met een jongen die net zijn gymnasiumdiploma had behaald. Voor hem lag niet het geijkte pad van rechten of medicijnen. De jongen had een schrijfwedstrijd gewonnen, er was interesse vanuit twee uitgeverijen. Maar hij kon ook heel mooi tekenen en schilderen. Hij kon kiezen: schrijver worden of schilder. Hij koos voor het eerste. ‘Woorden zijn sterker dan beelden,’ beargumenteerde de jongen zijn keuze. ‘Een boek is echter dan een doek.’ Misschien een jeugdige gedachte, want dit is wat Erwin Mortier schrijft in Godenslaap, een boek waar ik al weken op zuig: ‘Natuurlijk was ik jaloers, en ik ben het nog steeds. Jaloers op de schilders, op hun woordenschat van coloriet. Jaloers omdat ik de taal niet kan fijnstampen in een mortier en naar goeddunken vloeiend of pasteus kan maken door er olie doorheen te mengen, noch een nieuwe kleur kan scheppen door wat poeder van het ene woord aan wat poeder van het andere toe te voegen. Jaloers ook, omdat er geen taal bestaat waarmee je eerst een ondergrond aan kunt brengen, die door het kleurenweefsel dat je erbovenop legt heen blijft schemeren.’
Geschreven door Ernest op: woensdag 5 Augustus 2009 - 10:31:15
Breuk
Twee zusjes, de een loopt op blote voeten, de ander op sandalen. Ze weten het zelf nog niet, maar de breuk is al aanwezig. Nu nog een klein scheurtje, later twee werelden ver van elkaar, verschillende opvattingen, onbegrip. Heel soms is er een verjaardag, een zomeravond waarop vlees sist op de barbecue. Dan komen de werelden bij elkaar. Twee mannen die drinken en lachen, twee zussen die elkaars kinderen kunnen villen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 4 Augustus 2009 - 08:22:28
Boven de bergen
Er lag speelgoed in het gras, maar later hoorde ik niet de vleugels van ganzen in de hemel zoals in het gedicht van Rutger Kopland. De dag verstreek bijna onhoorbaar, heel in de verte gerommel boven de bergen, wolken donker als zeehonden. We hadden geschommeld in de zon, zo hoog dat je bij de takken kon. Terug in het gras hield ik een dennenappel in mijn hand. Er was dronkenschap, vrolijk, tintelend, die van geluk.
Geschreven door Ernest op: maandag 3 Augustus 2009 - 11:20:37
