Koninginnedag werd samen met schrijfster Sanneke van Hassel en aanhang gevierd. De aanhang verkocht koffie en koek. Ik vond de koek lekkerder dan de koffie. Maar ja, de aanhang deed dan ook melk in de koffie. Voor de rest: lieve mensen. Maar één ding blijft me bezig houden: zou de familie Van Hassel kleurenblind zijn?
Geschreven door Ernest op: donderdag 30 April 2009 - 20:28:48
Bestookt
De Kamer van Koophandel heeft mijn gegevens doorverkocht. Mijn onderneming, toevallig ook Ernest van der Kwast genaamd, wordt nu bestookt met allerhande reclame: kopieermachines, bureaustoelen, fiscaal advies. Dit gaat per telefoon, post en e-mail. Vandaag kreeg ik een mail van een firma uit Schoonbeek: ‘Profiteer nu van meer dan 2000 subsidies, fiscale regelingen en financieringsmogelijkheden voor een vliegende start van Ernest van der Kwast!’ Mijn onderneming is in 2003 in het leven geroepen. Het is hoopvol dat er na zes jaar nog sprake kan zijn van een vliegende start.
Geschreven door Ernest op: woensdag 29 April 2009 - 22:07:51
Automatisch
Nur Literatur heeft een nieuwe website. Er kan automatisch worden gereserveerd voor de eerstvolgende editie: Nur Literatur 22. Mensen die dit doen, krijgen dan meteen een bericht. Ook automatisch. Ik kan de luier van mijn zoon verschonen, u kunt reserveren. Zo makkelijk is het. En dan zien we elkaar op 22 mei in de Paradijskerk te Rotterdam. Don Duyns, Esther Gerritsen, Enne Koens, Tom Lanoye, Willem Jan Otten, Joost II Sickenga en Joost Vandecasteele zijn er ook.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 28 April 2009 - 07:32:09
Gratis is goed
Oma India, zoals ik mijn moeder noem sinds de geboorte van mijn zoon, belt regelmatig via Skype op. Niet altijd is de verbinding even zuiver. Maar dat maakt oma India niet uit. Gratis is goed. Goed genoeg. Zo denken Indiërs, zo denkt mijn moeder. Mijn zoon stelt strengere eisen aan de communicatie. Hij houdt er niet van om zichzelf een halve seconde later terug te horen. En nog minder om zichzelf een halve seconde later te horen krijsen. Oma India glimlacht. Ze kan haar kleinzoon aan de andere kant van de oceaan helemaal gratis zien en horen.
(Op de foto een typisch tafereel uit het dagelijkse leven van mijn moeder: ze zoekt spullen uit voor de woonkamer.)
Geschreven door Ernest op: maandag 27 April 2009 - 19:18:50
Geen stukje
Ik schrijf hier elke dag een stukje, met uitzondering van zaterdag en zondag. Dan moet de was worden gedaan, en de badkamer, keuken en woonkamer. Ook op feestdagen schrijf ik hier. Eerste kerstdag, tweede paasdag, Koninginnedag. Elke dag dus, behalve in het weekend. Routine, neurose. Gisteren was het vrijdag en verscheen hier geen stukje. En het stukje voor woensdag werd op donderdag gepubliceerd: om 00:32:51. Net geen woensdag. De lezer trekt misschien deze conclusie: de schrijver heeft doordeweeks zijn woonkamer schoongemaakt. De dingen zijn veel erger: ik was deze plek vergeten.
Geschreven door Ernest op: zaterdag 25 April 2009 - 09:48:54
Koffiepauze
In het Vondelpark speelde een donkere man gitaar op een bankje. Hij zong er Engelstalige liedjes bij. Over vrouwen. Na elk liedje zei de man: ‘Even een koffiepauze,’ en opende hij een blikje bier en dronk dat leeg. Daarna werd er weer een liedje gezongen. Het publiek genoot zonder al te veel emoties. Ook wel eens fijn in deze dramatische tijden.
Geschreven door Ernest op: donderdag 23 April 2009 - 23:52:32
Sabbelen
Op de fiets langs de Rotte komen mijn zoon en ik een pony tegen. Als we stoppen, komt de pony meteen op ons af. Ik aai het beest en mijn zoon lacht. Dan begint de pony aan de linkervoet van mijn zoon te sabbelen. Mijn zoon schrikt en tilt snel zijn voetje op. Zelf stopt hij alles in zijn mond, maar blijkbaar vindt hij het vreemd als een pony dat doet.
Geschreven door Ernest op: donderdag 23 April 2009 - 00:32:51
In de ring
De kleedkamer van het Isala Theater in Capelle aan den IJssel had mooie lampjes rondom de spiegels. Ik kroop in het kostuum van de Bollywoodprins en moest denken aan de film The Wrestler. Mickey Rourke speelt een worstelaar die voorbij zijn roem is maar toch in de ring blijft. Ik trad in het Isala Theater op voor een groot bedrijf. In het publiek zaten koffiedames, secretaresses, fiscalisten en accountants. Gedurende de zeven rondes dat ik optrad, werd er niet een keer gelachen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 21 April 2009 - 09:49:36
Niet helemaal goed
Mijn opa was vandaag op bezoek. Hij zag voor het eerst zijn achterkleinzoon. We aten asperges en maakten een wandeling langs de Kralingse Plas. Op de kinderboerderij aaiden we de pasgeboren geitjes. Een dag om later aan terug te denken. Eenmaal thuis wilde mijn zoon zijn overgrootvader laten zien dat hij kan kruipen. Dit ging niet helemaal goed. Het kruipen ging om een onverklaarbare reden achterwaarts.
Geschreven door Ernest op: maandag 20 April 2009 - 16:32:23
Met een rode bril
A.s. zondag is Yusef el Halal te gast in ’t Gemaal tijdens het Israeli Breakfast van kunstenaarsduo Gil en Moti. Normaal gesproken gaat Yusef niet in op verzoeken van homoseksuele, Israëlische kunstenaars met een rode bril, maar voor Available For You maakt hij een uitzondering. Heel graag zelfs. Kunstenaars Gil en Moti bieden zich gratis aan voor klusjes: “Schoonmaken van huis of kantoor, timmeren van boekenplanken, koken voor u en uw gezin.” Het is slechts een greep uit de mogelijkheden genoemd op de flyer. Als rechtgeaard moslim zal Yusef vragen of de kunstenaars een bomgordel willen uitproberen.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 17 April 2009 - 10:49:06
Anna
In De Bonte Koe aan de Delfstevaart lees ik in de Groene Amsterdammer een bespreking van De revanche van de roman van hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde Thomas Vaessens. De hoogleraar vindt dat de romankunst alleen kan overleven als schrijvers voortaan expliciet geëngageerde romans gaan schrijven. Ik ben het hartstochtelijk oneens met zo’n bekrompen opvatting. Ik pleit voor rijkdom: schoonheid, stijl, verhalen als schatten. Ik troost me met de woorden van James Salter: “Ik houd van een ander soort boeken. Boeken die je iets laten zien van wat het leven is, wat menselijkheid is. Ik woon vijf blokken van de Twin Towers. De aanslagen waren verschrikkelijk, als het zinken van de Titanic. De consequenties zijn groter geweest dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Toch zijn er zaken die nog belangrijker zijn. De menselijke conditie, het menselijk leven. Wij herinneren ons Shakespeare’s tragedies toch ook niet vanwege de Honderdjarige oorlog, en Anna Karenina gaat toch niet over de geschiedenis van Rusland. Anna Karenina gaat over Anna. Anna is echt, wij geloven in haar, denken over haar, houden van haar.”
Geschreven door Ernest op: donderdag 16 April 2009 - 15:37:04
Waar
In de bestseller 60 staan deze week twee familieleden, ieder met een boek. Moeder en dochter. Plaats 19 en 12. Dochter schreef Echte mannen eten geen kaas, een waar gebeurd verhaal over een meisje dat vier jaar lang onder invloed van een loverboy stond. Een kaskraker. Moeder kon eigenlijk niet achterbleven en publiceerde onlangs: Ik stond laatst voor een poppenkraam, ook een waar gebeurd verhaal, over een moeder wier dochter in de handen viel van een loverboy. Een instant succes. Ik wil zelf nu ook niet achterblijven en maak hierbij mijn volgende boek bekend: Ik zat laatst achter de computer, een waar gebeurd verhaal, over een schrijver die maar niet in de handen van een loverboy valt en ook geen familie is van iemand die wel dat geluk heeft gehad. O, bergen van geld verstik mij.
Geschreven door Ernest op: woensdag 15 April 2009 - 07:10:31
Nest
Er lagen rozen in het water. Ik dacht aan een hartstochtelijke ruzie in de nacht. Een schreeuwende man, opgekropte woorden die onder invloed van alcohol naar buiten komen. Een vrouw in tranen, uitgelopen mascara. En een bos rozen die in het water wordt gegooid. De watervogels hebben er hun voordeel meegedaan. Een meerkoet broedt op een nest dat is verstevigd met rode rozen.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 14 April 2009 - 08:39:18
Nieuw
Eerste paasdag was een dag van mannen en milkshakes op het terras van IJssalon Venezia. De mannen waren nieuw met het fenomeen baby. Een van de mannen wilde de baby een suikerzakje geven, een andere man wilde de baby een hond laten aaien. En de man met de hoed wilde de baby een slokje cappuccino geven. Rare mannen.
Geschreven door Ernest op: maandag 13 April 2009 - 07:41:54
Waterkant
De meerkoeten aan de Kralingse Plas vertrouwen ons niet, hoewel we brood en rijstwafels bij ons hebben. Ze duiken een voor een het water in. Mijn zoon geniet zichtbaar en hoorbaar (trappelen, zwaaien, kraaien) van de vluchtende vogels. Maar even later vindt hij het wel een beetje stil zonder meerkoeten op het gras. En zo zit hij een moment zwijgzaam aan de waterkant, als een vroege Japi.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 10 April 2009 - 14:04:34
Collegae
Naast het ziekenhuisbed van mijn zoon hing een lachende sinaasappel. Collega Merijn had een peer en collega Alan een aardbei. (We noemen andere baby’s collegae.) Na zeven keer prikken kon er een infuus worden aangebracht bij mijn zoon, de operatie ging goed. Het was een lange dag in een groene pyjama.
Geschreven door Ernest op: donderdag 9 April 2009 - 19:09:01
Twintig cent
In de centrale bibliotheek van Rotterdam schrijf ik op de vierde verdieping aan een verhaal met de voorlopige titel: De kapitein in bed. (Thuis is mijn zoon en die vindt schrijven saai. Te weinig beweging.) Als ik naar het toilet moet, vraag ik aan de jongen tegenover mij hoe hij heet en of hij op mijn laptop wil passen. Bij terugkomst en twintig cent armer staat mijn laptop nog op dezelfde plek. Ik besluit mijn laatste koekje aan Lennart te geven. Hij neemt het in dank aan, en gaat dan ijverig verder met studeren.
Geschreven door Ernest op: woensdag 8 April 2009 - 14:40:02
Moslim
‘In de baarmoeder gebeuren vreemde dingen,’ zegt de oma van Andreas Mahlknecht in Stand-in. Mijn zoon is als moslim op de wereld gekomen. De medische term is distale hypospadie, maar dat klinkt niet heel halal. Donderdag is de operatie. Vandaag maakten we kennis met de kinderuroloog en de anesthesist. In de wachtkamer stond een koffieapparaat. Hoewel we bijna twee uur moesten wachten op de anesthesist, heb ik geen espresso gedronken. Ik vertrouwde het apparaat niet.
Geschreven door Ernest op: dinsdag 7 April 2009 - 22:36:54
Eindstreep
Gezeten op een vuilniscontainer keek ik zondag samen met mijn broer naar de Fortis Marathon Rotterdam. De vuilniscontainer stond ter hoogte van de Boezemstraat, waar de atleten twee keer langskwamen. We zagen Duncan Kibet en James Kwambai in een kopgroep van zo’n zes donkere mannen. Op internet las ik later dat Kibet een fractie van een seconde eerder over de eindstreep was dan Kwambai. Ik heb het mijn broer niet verteld. Ik vond het een tragisch gegeven.
Geschreven door Ernest op: maandag 6 April 2009 - 07:19:36
Weerzien
Mijn zoon is vanavond aangekomen op Schiphol. Het weerzien was een groot genot. In de trein wees ik naar de koeien en gele narcissenvelden, maar die vielen niet in de smaak. Hij had een lange reis achter de rug: Bolzano, Verona, Schiphol. En nu naar Rotterdam. Gelukkig had ik een boek bij me: De mol en andere dierenzkv’s van A.L. Snijders. We keken naar de plaatjes: de kikker, de uil, de onthoofde kip. De haan, de vos, de grote lijster. ‘De korte verhalen over de dieren zijn ook heel mooi,’ fluisterde ik, ‘maar dat is voor later.’ Mijn zoon humde.
Geschreven door Ernest op: vrijdag 3 April 2009 - 21:29:28
Blauwenwitluchten
Ik bel de vrouw van A.L. Snijders wakker. Haar stem is zacht, eerste woorden van de dag. Haar man klinkt begeesterd, als altijd, misschien zelfs middenin de nacht. Ik vraag hem om een citaat over de lente. Tintelende woorden. Hij begint uit het hoofd Gorter voor te dragen: ‘De lente komt van ver, ik hoor hem komen/ en de bomen horen, de hoge trilbomen,/ en de hoge luchten, de hemelluchten, de tintellichtluchten, de blauwenwitluchten,/ trilluchten.’ Vanavond zal ik het gedicht in het geheel voorlezen. De lente is het grootste nieuws van De Unie Late Night. ‘Nu is hij gekomen.’
Geschreven door Ernest op: donderdag 2 April 2009 - 09:49:18
Billen
Wilfried de Jong is donderdag ook te gast in De Unie Late Night. De schrijver/presentator komt vertellen over zijn nieuwe boek: De man en zijn fiets. Op het omslag prijkt een naaktfoto van De Jong. Geen full frontal nude, maar witte billen in de kou. De cover roept vragen op: is er een verband tussen de billen en het aantal cappuccino’s dat de auteur drinkt? Heeft de schrijver iets te verbergen? Aan de voorkant? Genoeg gespreksstof.
Geschreven door Ernest op: woensdag 1 April 2009 - 09:02:32
